ในช่วงบ่าย ขณะที่เธอกำลังจัดเรียงแก้วกาแฟ เธอก็เห็นธีรภัทรเดินเข้ามาในร้าน เขาดูผ่อนคลายขึ้นกว่าปกติ ใบหน้าซึ่งเคยเต็มไปด้วยความเคร่งเครียด บัดนี้กลับมีรอยยิ้มบางๆ ประดับอยู่ นัทหยุดมือที่กำลังทำอยู่ หันไปมองเขาด้วยความแปลกใจ "คุณธีรภัทร" เธอเอ่ยทักเสียงเบา ธีรภัทรเดินตรงมาที่เคาน์เตอร์ วางกระเป๋าเอกสารลงข้างตัว เขาเหลือบมองไปยังโต๊ะมุมที่เคยเป็นที่นั่งประจำของเขาตอนมาที่ร้านนี้ ก่อนจะหันกลับมามองหน้านัท "สวัสดีครับคุณนัท" เขาตอบรับพร้อมกับพยักหน้าเล็กน้อย "วันนี้ผมแวะมาดูความคืบหน้าของโครงการเล็กๆ ที่นี่น่ะครับ" นัทเลิกคิ้ว "โครงการเล็กๆ อะไรคะ?" เธอถาม พลางนึกถึงเรื่องแบบแปลนที่ยังไม่เรียบร้อย "โครงการปลูกต้นไม้รอบๆ สวนผลไม้ของคุณน่ะครับ" ธีรภัทรพูดพร้อมกับยิ้มกว้างขึ้น "ผมคิดว่ามันน่าจะช่วยเพิ่มร่มเงาให้สวนของคุณได้ แล้วก็ยังเป็นส่วนหนึ่งของการปรับปรุงภูมิทัศน์โดยรวมของโครงการของเราด้วย" หัวใจของนัทเต้นแรงขึ้น เธอไม่เคยคิดเลยว่าธีรภัทรจะใส่ใจเรื่องเล็กๆ น้อยๆ แบบนี้ "คุณหมายถึง...คุณจะปลูกต้นไม้ให้ฉันเหรอคะ?" "ใช่ครับ" ธีรภัทรตอบ "ผมคิดว่ามันเป็นสิ่งที่ดีที่เราจะทำร่วมกันนะ" เขาเว้นจังหวะไปเล็กน้อย ก่อนจะเสริมว่า "หลังจากที่เราได้คุยกันเรื่องแผนการปรับปรุงสวนครั้งก่อน ผมก็เลยคิดว่าน่าจะเอาเรื่องนี้เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของแผนงานของเราด้วย" นัทรู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าแล่นผ่านตัว ความรู้สึกผิดหวังที่เคยมีเมื่อวานเริ่มคลี่คลายลง เธอจ้องมองธีรภัทร เขากำลังส่งสายตาที่อ่อนโยนมาให้ ราวกับจะบอกว่าเขาเข้าใจความรู้สึกของเธอ "ขอบคุณนะคะคุณธีรภัทร" เธอพูดด้วยเสียงที่สั่นเล็กน้อย "ฉันไม่คิดว่าคุณจะ...ใส่ใจขนาดนี้" "ผมก็อยากให้โครงการนี้ออกมาดีที่สุดนะครับ" ธีรภัทรกล่าว "และผมก็เชื่อว่าการมีพื้นที่สีเขียวรอบๆ ร้านกาแฟของคุณ จะยิ่งทำให้ที่นี่ดูน่าอยู่ขึ้นอีกเยอะ" เขาชี้ไปที่กระเป๋าเอกสาร "จริงๆ แล้ว ผมเอาแบบแปลนเบื้องต้นมาให้คุณดูด้วยนะ" ธีรภัทรหยิบแผ่นกระดาษออกมาจากกระเป๋า มันคือแบบแปลนที่แสดงตำแหน่งการปลูกต้นไม้ต่างๆ เป็นภาพวาดที่สวยงาม แสดงให้เห็นถึงร่มเงาที่จะเกิดขึ้นในอนาคต นัทรับแผ่นกระดาษมาดูอย่างตั้งใจ "สวยจังเลยค่ะ" เธออุทาน "คุณธีรภัทร คุณนี่เก่งจริงๆ เลยนะคะ" "ผมมีทีมงานที่เก่งครับ" ธีรภัทรกล่าวถ่อมตัว "แต่ผมก็มีส่วนร่วมในการออกแบบด้วยเหมือนกัน" เขากล่าวต่อ "ผมคิดว่าต้นไม้ที่เหมาะกับที่นี่ น่าจะเป็นต้นลามีนาครับ มันให้ร่มเงาดี แล้วก็ออกดอกสวยงามด้วย" "ต้นลามีนา" นัททวนคำ "ฉันชอบนะคะ" "ผมรู้ว่าคุณชอบดอกไม้" ธีรภัทรพูดพร้อมกับส่งยิ้ม "ผมเห็นคุณดูแลต้นกุหลาบที่ริมรั้วอยู่บ่อยๆ" คำพูดนั้นทำให้นัทหน้าแดงเล็กน้อย เธอไม่เคยคิดว่าธีรภัทรจะสังเกตเห็นรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ เกี่ยวกับเธอมากขนาดนี้ "คุณธีรภัทรคะ" นัทตัดสินใจถามในสิ่งที่คาใจ "เรื่องแบบแปลนที่ล่าช้าไป..." ธีรภัทรพยักหน้าเข้าใจ "ผมขอโทษด้วยนะครับคุณนัทที่ทำให้คุณต้องกังวล" เขาอธิบาย "เราเจอปัญหาเล็กน้อยเกี่ยวกับข้อกำหนดทางเทคนิคบางอย่าง แต่ตอนนี้แก้ไขเรียบร้อยแล้วครับ แบบแปลนใหม่จะเสร็จสมบูรณ์ภายในสัปดาห์นี้แน่นอน" "จริงเหรอคะ" นัทถามด้วยความโล่งอก "ฉันดีใจมากเลยค่ะ" "ผมก็ดีใจครับที่ทุกอย่างกำลังจะกลับมาเป็นปกติ" ธีรภัทรกล่าว "แล้วผมก็อยากจะชวนคุณไปดูพื้นที่จริงที่เราจะเริ่มปลูกต้นไม้กันสักหน่อย ถ้าคุณมีเวลาว่างนะครับ" นัทพยักหน้าตอบรับทันที "แน่นอนค่ะ ฉันว่างเสมอ" ทั้งสองคนเดินออกจากร้านกาแฟ มุ่งหน้าไปยังสวนผลไม้ ท่ามกลางแสงแดดอ่อนๆ ยามบ่าย นัทรู้สึกได้ถึงความสบายใจที่ค่อยๆ กลับคืนมาอีกครั้ง ความกังวลที่มีก่อนหน้านี้ถูกแทนที่ด้วยความหวังและความตื่นเต้น เธอเดินเคียงข้างธีรภัทร รู้สึกได้ถึงพลังงานบางอย่างที่เชื่อมโยงพวกเขาทั้งสองเข้าหากัน เมื่อมาถึงสวนผลไม้ ธีรภัทรเริ่มชี้ให้ดูบริเวณต่างๆ ที่จะทำการปลูกต้นไม้ เขายังอธิบายถึงชนิดของต้นไม้ที่จะนำมาปลูก พร้อมทั้งประโยชน์ที่จะได้รับจากต้นไม้เหล่านั้น นัทฟังอย่างตั้งใจ เธอรู้สึกประทับใจในความรู้และความใส่ใจของธีรภัทร "คุณธีรภัทรคะ" นัทเอ่ยถามขณะที่พวกเขากำลังเดินชมสวน "คุณเคยปลูกต้นไม้มาก่อนเหรอคะ?" ธีรภัทรหัวเราะเบาๆ "ไม่ถึงกับมากนักครับ แต่ผมเคยใช้เวลาช่วงปิดเทอมตอนเด็กๆ ช่วยคุณตาปลูกผักสวนครัวที่บ้านน่ะครับ" เขาหยุดเดิน หันมามองหน้านัท "ผมชอบเวลาที่ได้อยู่กับธรรมชาติ มันทำให้รู้สึกสงบดี" นัทพยักหน้าเห็นด้วย "ฉันก็เหมือนกันค่ะ" เธอตอบ "นี่เป็นเหตุผลที่ฉันเปิดร้านกาแฟแบบออร์แกนิกด้วย" "ผมเข้าใจครับ" ธีรภัทรกล่าว "และผมก็สนับสนุนความตั้งใจของคุณอย่างเต็มที่" เขาเอื้อมมือไปสัมผัสใบไม้ต้นหนึ่งเบาๆ "ผมเชื่อว่าธุรกิจของคุณจะเติบโตได้ดีแน่นอน" บทสนทนาของทั้งสองดำเนินไปอย่างราบรื่น มีทั้งเสียงหัวเราะ และการแลกเปลี่ยนความคิดเห็นเกี่ยวกับธรรมชาติและธุรกิจ นัทรู้สึกได้ว่ากำแพงที่เคยแบ่งแยกระหว่างเธอกับธีรภัทร กำลังค่อยๆ พังทลายลงไป "คุณนัท" ธีรภัทรเอ่ยขึ้นพลางหันไปมองดวงตาของเธอ "ผมอยากจะขอโทษอีกครั้งสำหรับเรื่องที่เกิดขึ้น" นัทส่ายหน้า "ไม่เป็นไรแล้วค่ะคุณธีรภัทร ฉันเข้าใจ" "ผมดีใจที่คุณเข้าใจ" ธีรภัทรตอบ "ผมไม่อยากให้เรื่องเล็กๆ น้อยๆ มาทำให้ความสัมพันธ์ของเราแย่ลง" "ความสัมพันธ์ของเรา?" นัทถามเสียงเบา ธีรภัทรยิ้ม "ใช่ครับ เราเป็นเพื่อนบ้านกันนะ" เขากล่าวต่อ "แล้วผมก็คิดว่าเราน่าจะมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกันได้" คำพูดของธีรภัทรทำให้หัวใจของนัทเต้นรัว เธอไม่เคยคิดว่าเขาจะคิดถึงเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาในลักษณะนี้ "ฉันก็หวังอย่างนั้นค่ะ" นัทตอบ พลางก้มหน้าเล็กน้อยด้วยความเขินอาย ทั้งสองคนเดินกลับมาที่ร้านกาแฟ บรรยากาศรอบตัวกลับมาสดใสอีกครั้ง แสงแดดที่สาดส่องลงมาดูอบอุ่นกว่าเคย นัทรู้สึกได้ถึงความหวังที่ผลิบานในใจ ความกังวลที่เคยมีได้ถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกดีๆ ที่มีต่อธีรภัทร "ไว้ผมจะมาดูความคืบหน้าการปลูกต้นไม้นะครับ" ธีรภัทรกล่าวขณะที่กำลังจะเดินจากไป "ฉันจะรอค่ะ" นัทตอบยิ้มๆ ธีรภัทรหันกลับมามองนัทเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะเดินจากไป ทิ้งให้นัทยืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มแห่งความสุข