เช้าวันต่อมา แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าสาดส่องผ่านหน้าต่างร้านเมล็ดรื่นเช่นเคย แต่ในใจของนัทกลับมีเรื่องให้คิดไม่ตกอยู่หลายอย่าง เรื่องประตูหลังร้านที่แง้มเมื่อคืน เรื่องที่ธีรภัทรโทรมาเตือนเรื่องไฟหน้าบ้าน หรือแม้แต่คำพูดที่ว่า "เราเป็นเพื่อนบ้านกันแล้วนี่ครับ" มันวนเวียนอยู่ในหัวเธอตั้งแต่ตื่นนอน "ไม่น่าจะใช่เรื่องบังเอิญหรอกมั้ง" เธอพึมพำกับตัวเองขณะกำลังจัดเตรียมวัตถุดิบสำหรับทำกาแฟ "เขาคงไม่ได้แวะมาเพราะเป็นห่วงจริงๆ หรอก" ความคิดนี้ทำให้เธอรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย เธอไม่ชอบความรู้สึกของการถูกจับตามอง หรือการถูกแทรกแซงในชีวิตส่วนตัว ลูกค้าประจำเริ่มทยอยเข้ามา บางคนก็ทักทายเธอด้วยรอยยิ้มที่สดใส บางคนก็สั่งกาแฟแก้วโปรดเหมือนเช่นทุกวัน นัทพยายามตั้งสมาธิกับการทำงาน แต่ภาพของธีรภัทรก็ยังคงลอยเข้ามาในความคิดเป็นระยะๆ "เขาคงไม่แวะมาที่ร้านอีกแล้วใช่ไหม?" เธอแอบคิดอย่างโล่งใจ แต่ในขณะเดียวกันก็มีความรู้สึกแปลกๆ บางอย่างที่ปนเปเข้ามาด้วย ช่วงสายๆ ขณะที่ร้านเริ่มจะบางตา นัทกำลังเช็ดทำความสะอาดโต๊ะตัวหนึ่งอยู่ ทันใดนั้น เสียงกริ๊งประตูก็ดังขึ้น บ่งบอกว่ามีลูกค้าเข้ามา นัทเงยหน้าขึ้นมอง ก็พบว่าเป็นธีรภัทรอีกครั้ง คราวนี้เขาไม่ได้มามือเปล่า แต่ถือกล่องกระดาษแบนๆ สีขาวขนาดพอสมควรมาด้วย "สวัสดีครับคุณนัท" เขาเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปาก "อีกแล้วเหรอคะ?" นัทถามเสียงแผ่ว พลางวางผ้าเช็ดโต๊ะลง "ผมว่าผมต้องเข้ามาขอโทษคุณอีกครั้งนะครับ" เขาพูด "เมื่อคืนผมอาจจะกวนใจคุณมากไปหน่อย" "ไม่เป็นไรค่ะ" นัทตอบ "ฉันเข้าใจ" "ผมมีของมาให้คุณครับ" เขาบอก พลางวางกล่องใบนั้นลงบนเคาน์เตอร์ "ของอะไรคะ?" นัทถามด้วยความสงสัย "ผมลองทำดูเมื่อคืนครับ" เขาตอบ "เห็นว่าคุณชอบทำกาแฟ ผมเลยคิดว่าน่าจะเกี่ยวกับงานของคุณ" นัทเปิดกล่องออกดู ข้างในเป็นแท่นไม้สี่เหลี่ยมเล็กๆ สลักลวดลายที่ดูละเอียดอ่อน พร้อมกับถ้วยเซรามิกสีขาวใบเล็กๆ อีกสองใบ "นี่มัน..." นัทอุทาน "นี่คือแท่นรองแก้วกาแฟ และแก้วกาแฟที่ออกแบบมาเป็นพิเศษครับ" ธีรภัทรอธิบาย "ผมใช้เทคนิคการแกะสลักไม้ที่เรียนมา แล้วก็ออกแบบแก้วให้มีรูปทรงที่จับถนัดมือ และรักษาอุณหภูมิของกาแฟได้ดีขึ้น" นัทหยิบแก้วใบหนึ่งขึ้นมาลองจับดู รู้สึกได้ถึงน้ำหนักที่พอดีมือ และความรู้สึกเย็นสบายเมื่อสัมผัส "สวยมากเลยค่ะ" เธอชมด้วยความจริงใจ "ขอบคุณมากนะคะ" "ผมดีใจที่คุณชอบครับ" เขาตอบ "ผมเห็นร้านของคุณใช้แก้วแบบทั่วๆ ไป ผมเลยคิดว่าน่าจะมีอะไรที่พิเศษกว่านี้" "แต่มัน... ไม่น่าจะเกี่ยวกับธุรกิจของคุณนะคะ" นัทเอ่ยอย่างนึกสงสัย "คุณทำเกี่ยวกับพลังงานแสงอาทิตย์ไม่ใช่เหรอคะ?" "ก็ใช่ครับ" เขาตอบ "แต่ผมก็มีความสนใจในงานฝีมืออื่นๆ ด้วย" "อ๋อ..." นัทตอบรับ "คุณนี่... แปลกจริงๆ นะคะ" เธอพูดโดยไม่ทันคิด ธีรภัทรเลิกคิ้วเล็กน้อย "แปลกยังไงครับ?" เขาถาม "ก็... ดูเป็นนักธุรกิจที่เนี้ยบๆ แต่กลับมีมุมที่ชอบทำงานฝีมือ" นัทอธิบาย "แล้วก็... เรื่องเมื่อคืนด้วย" เธอพูดเสียงเบาลง "คุณดูเป็นห่วงเป็นใยเพื่อนบ้านมากเลยนะคะ" ธีรภัทรหัวเราะเบาๆ "ผมก็แค่... คิดว่าเราควรจะรู้จักกันให้มากกว่านี้ ในฐานะเพื่อนบ้าน" เขาพูด "และเรื่องความปลอดภัยก็เป็นเรื่องสำคัญจริงๆ นะครับ" "ค่ะ" นัทพยักหน้า "แล้ว... คุณจะกลับมาอีกไหมคะ?" เธอถามอย่างไม่รู้ตัว "ถ้ามีโอกาส ผมก็อยากจะเข้ามาคุยกับคุณอีกครับ" เขาตอบ "ผมอยากจะลองชิมกาแฟของคุณดูบ้าง" "จริงๆ แล้ว ฉันก็อยากจะลองทำความรู้จักกับคุณเหมือนกันค่ะ" นัทพูดขึ้นมาอย่างกะทันหัน "แต่... คุณก็รู้ว่าธุรกิจของเรามันดูจะตรงข้ามกัน" "นั่นสินะครับ" เขาพยักหน้า "ธุรกิจพลังงานแสงอาทิตย์ กับร้านกาแฟออร์แกนิก" "ใช่ค่ะ" นัทตอบ "ดูแล้ว... มันน่าจะเข้ากันไม่ได้เลย" "แต่ผมว่า... บางทีสิ่งที่เราคิดว่าเข้ากันไม่ได้ อาจจะไปด้วยกันได้ดีก็ได้นะครับ" ธีรภัทรพูด พลางมองเข้าไปในดวงตาของนัท คำพูดของเขาทำให้นัทใจเต้นแรงขึ้น "คุณหมายความว่ายังไงคะ?" เธอถาม "ผมหมายถึง... แสงแดดอาจจะช่วยให้เมล็ดกาแฟของคุณเติบโตได้ดีขึ้นก็ได้นะครับ" เขาพูดพร้อมกับรอยยิ้ม "แล้วกาแฟของคุณ ก็อาจจะช่วยให้ผมมีแรงในการทำงานได้มากขึ้นก็ได้" "ฟังดู... โรแมนติกดีนะคะ" นัทพึมพำ "คุณคิดว่ามันจะโรแมนติกจริงๆ หรือเปล่าครับ?" เขาถามกลับ นัทหน้าแดงขึ้นเล็กน้อย "ฉัน... ฉันไม่รู้สิคะ" เธอตอบ "แต่... ถ้าอย่างนั้น... คุณอยากจะลองชิมกาแฟของฉันจริงๆ เหรอคะ?" "แน่นอนครับ" เขาตอบ "ผมรอคอยเวลานั้นอยู่นะครับ" "เอาอย่างนี้ไหมคะ" นัทเสนอ "ถ้าคุณอยากจะลองชิมกาแฟจริงๆ จังๆ ฉันจะทำกาแฟพิเศษให้คุณแก้วหนึ่ง" "เมื่อไหร่ครับ?" เขาถาม "แล้วแต่คุณสะดวกเลยค่ะ" นัทตอบ "แต่... ฉันอยากจะขออะไรตอบแทนเล็กๆ น้อยๆ" "อะไรครับ?" เขาถาม "ถ้าคุณมาที่ร้าน... ช่วยบอกฉันด้วยนะคะว่าคุณจะมา" "แน่นอนครับ" เขาตอบ "ผมจะไม่ทำให้คุณประหลาดใจอีกแล้ว" "แล้ว... คุณจะมาเมื่อไหร่คะ?" นัทถาม "พรุ่งนี้ตอนบ่ายครับ" เขาตอบ "ผมมีนัดกับลูกค้าแถวนี้พอดี" "ก็ได้ค่ะ" นัทพยักหน้า "แล้วเจอกันนะคะ" "แล้วเจอกันครับคุณนัท" ธีรภัทรพูด พลางผงกศีรษะเล็กน้อย แล้วเดินออกจากร้านไป นัทมองตามหลังเขาไป จนลับสายตา ก่อนจะหันกลับมามองกล่องของขวัญที่เขาทิ้งไว้ หัวใจของเธอเต้นระรัวด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเปกัน ทั้งความตื่นเต้น ความสงสัย และความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย