นทียืนนิ่งอยู่กลางห้องครัว ดวงตาของเขาจับจ้องอยู่ที่ตะกร้าขนมเทียนแก้วที่วางอยู่บนเคาน์เตอร์ ความรู้สึกประหลาดใจและอิ่มเอมใจแผ่ซ่านไปทั่วร่าง เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าขนมง่ายๆ ที่ทำจากฝีมือของเพื่อนบ้านสาวน้อยคนหนึ่ง จะสามารถทำให้เขารู้สึกเช่นนี้ได้ ตลอดหลายปีที่ผ่านมา นทีได้ลิ้มลองขนมหวานนับไม่ถ้วน ตั้งแต่มาการองสีสันสดใสจากปารีส ไปจนถึงโมจิไส้ถั่วแดงจากเกียวโต หรือแม้กระทั่งขนมไทยโบราณที่ถูกรังสรรค์ขึ้นอย่างประณีตในร้านอาหารของเขาเอง แต่ไม่มีขนมชิ้นไหนที่สามารถสัมผัสถึงจิตวิญญาณของความเป็นขนมหวานได้เท่ากับขนมเทียนแก้วชิ้นนี้ "มัน...อร่อยจริงๆ" เขาพึมพำกับตัวเองอีกครั้ง พลางหยิบขนมชิ้นสุดท้ายเข้าปาก รสชาติหวานมันของกะทิที่ผสมผสานกับน้ำตาลมะพร้าวอย่างลงตัว แป้งที่เหนียวนุ่มแต่ไม่เหนียวจนเกินไป และกลิ่นหอมอ่อนๆ ของใบเตยที่ซ่อนอยู่ เป็นส่วนผสมที่สมบูรณ์แบบ เขาไม่สามารถหาข้อผิดพลาดใดๆ เจอได้เลย นทีเดินออกไปที่สวนหลังบ้านอีกครั้ง มองไปยังบ้านของใบตอง เขาเห็นเธอเดินไปเดินมาอยู่บริเวณหน้าบ้าน กวาดใบไม้แห้งที่ร่วงหล่น นทีรู้สึกอยากจะขอบคุณเธออีกครั้ง แต่ก็ไม่รู้จะเริ่มต้นบทสนทนาอย่างไรดี เขาตัดสินใจเดินกลับเข้าไปในบ้าน หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา เปิดแอพพลิเคชั่นส่งข้อความ แล้วพิมพ์ข้อความสั้นๆ "ขนมอร่อยมาก ขอบคุณนะ" เขาส่งข้อความไปให้เบอร์โทรศัพท์ที่ใบตองเพิ่งส่งมาตอนแรก ตอนที่เธอขออนุญาตเข้ามาเก็บของที่บ้านเก่าของเธอซึ่งอยู่ติดกัน ไม่นานนัก โทรศัพท์ของเขาก็สั่นขึ้น ใบตองตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว "ดีใจที่คุณนทีชอบนะคะ" นทียิ้ม เขาพิมพ์ข้อความกลับไปอีกครั้ง "ไม่เคยทานขนมเทียนแก้วที่อร่อยขนาดนี้มาก่อนเลย" คำตอบกลับมาอีกครั้ง "คุณย่าของดิฉันทำอร่อยที่สุดในโลกเลยค่ะ" นทีชะงักเล็กน้อย "คุณย่าของเธอ..." เขาคิดในใจ "เป็นคนสอนเธอทำใช่ไหม" เขาไม่ได้พิมพ์อะไรกลับไปในทันที แต่ก็รู้สึกได้ถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านในใจ ตลอดบ่ายวันนั้น นทีแทบจะไม่ได้สนใจงานเอกสารกองโตที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานของเขา ความคิดของเขามักจะล่องลอยไปถึงรสชาติของขนมเทียนแก้ว และภาพใบหน้ายิ้มแย้มของใบตอง เย็นวันนั้น ขณะที่เขากำลังจะเดินออกไปซื้อของที่ซูเปอร์มาร์เก็ต เขาก็เห็นใบตองกำลังเดินกลับมาจากตลาด เธอถือถุงพลาสติกใบใหญ่หลายใบ "สวัสดีค่ะคุณนที" ใบตองทักทายอย่างสดใส "สวัสดีครับ" นทีตอบ "จะไปไหนครับ" "กำลังจะกลับบ้านค่ะ พอดีแวะซื้อวัตถุดิบบางอย่าง" ใบตองชูถุงขึ้นเล็กน้อย "กำลังจะไปซื้อของพอดี" นทีพูด "เผื่อคุณต้องการอะไรเพิ่มเติม จะได้แวะซื้อให้" ใบตองหัวเราะเบาๆ "ขอบคุณค่ะ แต่คิดว่าคงพอแล้วค่ะ" ทั้งสองคนเดินไปพร้อมกันอย่างเงียบๆ จนกระทั่งถึงหน้าบ้านของใบตอง "ผม...อยากจะขอบคุณอีกครั้งนะครับสำหรับขนม" นทีเอ่ยขึ้น "มันอร่อยจริงๆ" ใบตองหันมายิ้มให้เขา "ไม่เป็นไรค่ะ ยินดีเสมอ" "ถ้ามีโอกาส...ผมอยากจะชวนคุณไปทานข้าวที่ร้านของผมสักมื้อ" นทีพูดออกไปอย่างไม่ทันตั้งตัว เขารู้สึกประหลาดใจในความกล้าของตัวเอง ใบตองตาโตเล็กน้อย "ร้านของคุณนทีเหรอคะ...ดิฉันเคยได้ยินชื่อเสียงค่ะ" "ผมอยากจะให้คุณลองชิมอะไรที่ผมทำบ้าง" นทีพูดต่อ "แต่ถ้าคุณไม่สะดวกก็ไม่เป็นไรนะครับ" "ไม่ค่ะ! ดิฉันยินดีมากเลยค่ะ" ใบตองตอบทันที "วันไหนดีคะ" นทีรู้สึกดีใจอย่างบอกไม่ถูก "เอาเป็นวันอาทิตย์นี้ดีไหมครับ ผมจะปิดร้านครึ่งวันช่วงบ่าย" "ได้เลยค่ะ" ใบตองตอบรับ ทั้งสองคนแลกเปลี่ยนเบอร์โทรศัพท์กันอีกครั้ง และนัดแนะเรื่องเวลา หลังจากนั้น นทีก็กลับเข้าบ้านของเขา รู้สึกกระปรี้กระเปร่าอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เขาหยิบโน้ตบุ๊กขึ้นมา เปิดดูเมนูของร้านอาหารที่เขาเป็นเจ้าของ และเริ่มคิดว่าจะทำอาหารอะไรให้ใบตองทานดี เขาไม่เคยรู้สึกอยากจะประทับใจใครด้วยอาหารของเขามาก่อนเลย แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกตื่นเต้นกับการเตรียมอาหารเพื่อใครสักคน วันอาทิตย์มาถึง นทีเตรียมการทุกอย่างอย่างดี เขาเลือกวัตถุดิบที่ดีที่สุด และตั้งใจรังสรรค์ทุกจานอย่างพิถีพิถัน เมื่อใบตองมาถึง เธอก็ดูตื่นเต้นไม่แพ้กัน ดวงตาของเธอเป็นประกายเมื่อมองไปรอบๆ ร้านอาหารที่ตกแต่งอย่างหรูหรา "ว้าว...สวยจังเลยค่ะ" ใบตองอุทาน นทีพายิ้ม "เชิญนั่งก่อนครับ" เขาเสิร์ฟอาหารจานแรก เป็นซุปเห็ดทรัฟเฟิลหอมกรุ่น ใบหน้าของใบตองฉายแววแห่งความสุขเมื่อได้ลิ้มลอง "อร่อยมากค่ะคุณนที" เธอชม นทีรู้สึกภูมิใจที่อาหารของเขาได้รับการยอมรับ แต่ก็ยังอดคิดถึงขนมเทียนแก้วของใบตองไม่ได้ ตลอดมื้ออาหาร บทสนทนาระหว่างทั้งสองคนเป็นไปอย่างราบรื่น พวกเขาพูดคุยกันเรื่องอาหาร เรื่องความทรงจำในวัยเด็ก และเรื่องความฝัน "คุณนทีชอบทำอาหารมาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ" ใบตองถาม "ตั้งแต่จำความได้ครับ" นทีตอบ "ผมชอบรสชาติ ชอบกลิ่น ชอบความรู้สึกที่ได้สร้างสรรค์อะไรบางอย่างขึ้นมา" "เหมือนดิฉันเลยค่ะ" ใบตองยิ้ม "ดิฉันชอบทำขนม เพราะมันทำให้คนรอบข้างมีความสุข" นทีเงียบไปครู่หนึ่ง "ผม...ไม่เคยคิดว่าขนมจะทำให้ผมมีความสุขได้มากขนาดนี้มาก่อน" เขาพูดอย่างจริงจัง "ขนมของคุณ...มันทำให้ผมรู้สึกเหมือนได้กลับไปเป็นเด็กอีกครั้ง" ใบตองมองเขาด้วยความเข้าใจ "บางครั้ง รสชาติที่เรียบง่ายที่สุด ก็เป็นรสชาติที่พิเศษที่สุดค่ะ" หลังจากมื้ออาหาร นทีก็พาใบตองไปชมส่วนครัวของร้าน เขาต้องการแสดงให้เธอเห็นถึงความตั้งใจของเขา "ผมอยากจะเรียนรู้วิธีทำขนมเทียนแก้วของคุณครับ" นทีพูดขึ้นอย่างกะทันหัน ใบตองตาโต "จริงเหรอคะ" "จริงครับ" นทีพยักหน้า "ผมอยากจะเข้าใจในรสชาติที่ทำให้ผมรู้สึกดีขนาดนี้" ใบตองยิ้มกว้าง "ได้เลยค่ะ ดิฉันยินดีสอน" นทีรู้สึกเหมือนได้ค้นพบขุมทรัพย์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิต การได้รู้จักใบตอง และการได้ลิ้มรสชาติขนมหวานฝีมือเธอ มันเป็นสิ่งที่ไม่เคยมีอะไรในโลกนี้สามารถทดแทนได้