แสงแดดยามบ่ายคล้อยสาดส่องลงมายังสวนหลังบ้านที่เต็มไปด้วยต้นไม้ดอกไม้นานาชนิด กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกมะลิที่กำลังผลิบานอบอวลไปทั่วบริเวณ ใบตองก้มลงมองซองจดหมายเก่าๆ ในมือ กุญแจทองเหลืองอันเล็กที่สนิมเกาะกร่อนไปตามกาลเวลาวางอยู่ข้างๆ เธอเหลือบมองนทีที่ยืนอยู่ข้างๆ รอยยิ้มบางๆ ประดับอยู่บนใบหน้าของเขา แววตาฉายแววแห่งความหวังและความสงสัยระคนกัน "คิดว่ามันจะเป็นอะไรคะพี่นที" ใบตองเอ่ยถามเสียงเบา ราวกับกลัวว่าคำถามของเธอจะทำลายบรรยากาศที่กำลังอบอุ่น นทียื่นมือมาลูบแขนเธอเบาๆ "ไม่รู้สิครับ แต่ไม่ว่ามันจะเป็นอะไร ผมก็อยู่ตรงนี้กับเธอเสมอ" "ขอบคุณนะคะ" ใบตองซบหน้าลงบนไหล่ของเขา สูดกลิ่นกายหอมอ่อนๆ ของนทีเข้าเต็มปอด ความรู้สึกปลอดภัยและอบอุ่นแผ่ซ่านเข้ามาในหัวใจ พ่อของเธอทิ้งปริศนาไว้ให้ แต่เขาก็ส่งนทีมาอยู่เคียงข้างเธอในเวลาเดียวกัน "เรามาลองหาที่เก็บของพ่อกันเถอะครับ" นทีผายมือไปยังมุมหนึ่งของสวนที่รกทึบไปด้วยไม้เลื้อยและต้นเฟิร์นที่เติบโตมานาน "ตรงนั้นเหรอคะ ดูรกมากเลย" ใบตองมองไปยังทิศที่นทีชี้ "พ่อเธอเป็นคนรักธรรมชาติมากนะครับ บางทีความลับที่สำคัญที่สุด อาจจะซ่อนอยู่ในที่ที่ดูธรรมดาที่สุดก็ได้" นทีว่าพลางเดินนำใบตองเข้าไปยังบริเวณนั้น ทั้งสองค่อยๆ ดึงกิ่งไม้และใบไม้ที่หนาทึบออกอย่างระมัดระวัง พื้นดินด้านล่างเต็มไปด้วยใบไม้แห้งที่ทับถมกันมานานนับปี พวกเขาเดินสำรวจไปเรื่อยๆ แสงแดดที่ลอดผ่านใบไม้ลงมาเป็นประกายระยิบระยับ สร้างบรรยากาศเหมือนกำลังผจญภัยในดินแดนลี้ลับ "พี่นทีคะ ดูนั่นสิ" ใบตองร้องขึ้นพร้อมกับชี้ไปยังก้อนหินก้อนใหญ่ที่ถูกปกคลุมด้วยมอสสีเขียวสด นทีเดินเข้าไปดูใกล้ๆ "ดูเหมือนจะเป็นที่ที่เราต้องขุดนะครับ" ทั้งสองช่วยกันใช้เสียมที่เตรียมมาค่อยๆ ขุดลงไปใต้ก้อนหิน ดินที่ขุดออกมานั้นร่วนซุยและมีความชื้นสูง กลิ่นดินโชยมาแตะจมูก พวกเขาขุดไปเรื่อยๆ จนกระทั่งเสียมกระทบเข้ากับวัตถุที่แข็งราวกับหิน "เจออะไรบางอย่างแล้วครับ" นทีเอ่ยขึ้นพร้อมกับใบหน้าเปื้อนยิ้ม พวกเขาช่วยกันเขี่ยดินออก เผยให้เห็นกล่องไม้เก่าๆ ที่ถูกฝังอยู่ใต้ดิน กล่องใบนั้นมีขนาดไม่ใหญ่มากนัก แต่ดูแข็งแรงและมีลวดลายแกะสลักที่ประณีต "นี่คงเป็นของพ่อแน่ๆ เลยค่ะ" ใบตองพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ นทีวางมือลงบนกล่อง "เรามาเปิดดูกันนะครับ" กุญแจทองเหลืองในมือใบตองสั่นเล็กน้อยเมื่อเธอสอดมันเข้าไปในรูกุญแจ เสียง "คลิก" เบาๆ ดังขึ้น กล่องเปิดออก เผยให้เห็นสิ่งของที่อยู่ภายใน ภายในกล่องนั้นมีสมุดบันทึกอีกเล่มหนึ่งที่เก่าแก่กว่าเล่มที่ใบตองเคยเจอ และยังมีซองจดหมายที่ถูกปิดผนึกไว้อย่างแน่นหนาอีกหลายฉบับ ใบตองหยิบสมุดบันทึกขึ้นมาเปิดดูอย่างเบามือ หน้ากระดาษมีลายมือของพ่อเธอเขียนไว้อย่างบรรจง "ถึงลูกรักใบตอง" นทีอ่านข้อความที่เขียนไว้บนหน้าแรก "พ่อรู้ว่าลูกกำลังสงสัยว่าทำไมพ่อถึงทำแบบนี้ แต่เชื่อเถอะว่าทุกอย่างที่พ่อทำ คือความรักที่พ่อมีให้ลูกเสมอ พ่ออาจจะไม่ได้อยู่ดูแลลูกได้ตลอดไป แต่พ่ออยากให้ลูกรู้ว่า ความสุขที่แท้จริงนั้นอยู่รอบตัวเราเสมอ มันไม่ได้อยู่ที่สิ่งของมีค่า แต่มันอยู่ที่ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ และคนที่เรารัก" น้ำตาคลอเบ้าของใบตองไหลรินลงมา เธอเอามือป้องปาก กลั้นเสียงสะอื้น "ในสมุดเล่มนี้ คือเรื่องราวที่พ่ออยากเล่าให้ลูกฟัง เรื่องราวของความรัก ความฝัน และความหวังที่พ่อมีต่อลูก พ่อหวังว่าลูกจะมีความสุขในทุกๆ วันที่ลูกก้าวเดินไป พ่อจะคอยมองลูกอยู่เสมอจากบนฟ้า" นทีโอบไหล่ใบตองไว้ปลอบประโลม "พ่อเธอรักเธอมากนะครับ" ใบตองพยักหน้าเบาๆ เธอค่อยๆ เปิดอ่านหน้าต่อๆ ไปในสมุดบันทึก ภาพวาดดอกไม้สวยๆ เรื่องเล่าถึงวัยเด็กของเธอ ภาพถ่ายเก่าๆ ที่เธอไม่เคยเห็น ทุกหน้าเต็มไปด้วยความรักและความผูกพันที่พ่อมีให้เธอ "แล้วซองจดหมายพวกนี้ล่ะคะ" ใบตองหยิบซองจดหมายสีซีดขึ้นมา "ผมว่านี่น่าจะเป็นจดหมายที่พ่อเขียนถึงลูกในโอกาสต่างๆ นะครับ" นทีแนะนำ ใบตองหยิบซองหนึ่งขึ้นมา เปิดอ่านอย่างตั้งใจ จดหมายแต่ละฉบับเขียนด้วยลายมือที่คุ้นเคย แต่เนื้อหาข้างในกลับทำให้เธอประหลาดใจ "ลูกรักใบตอง วันที่ลูกอายุครบ 18 ปี พ่อขอให้ลูกมีความสุขมากๆ นะ วันนี้พ่ออาจจะไม่ได้อยู่ฉลองกับลูก แต่พ่ออยากให้ลูกรู้ว่า พ่อภูมิใจในตัวลูกเสมอ โตขึ้นเป็นคนดีที่เข้มแข็งนะลูก" "นี่มัน... วันเกิดของฉันนี่คะ" ใบตองพูดเสียงสั่น "ใช่ครับ นี่คือความทรงจำที่พ่ออยากจะเก็บไว้ให้ลูก" นทีตอบ ใบตองค่อยๆ อ่านจดหมายอีกฉบับหนึ่ง "ลูกรักใบตอง เมื่อลูกได้พบรักที่แท้จริง พ่อขอให้ลูกมีความสุขในทุกๆ วัน ให้รักนั้นเป็นเหมือนขนมหวานที่เติมเต็มชีวิตของลูกนะ" เธอเงยหน้าขึ้นมองนที ดวงตาของทั้งคู่ประสานกัน รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเข้าใจค่อยๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของทั้งสองคน "พ่อของเธอ... ท่านรู้ล่วงหน้าเหมือนกันนะครับ" นทีพูดแผ่วเบา "เหมือนรู้ว่าจะมีพี่เข้ามาในชีวิตของหนู" ใบตองพึมพำ กล่องไม้ใบนั้นเต็มไปด้วยความรัก ความทรงจำ และคำอวยพรจากพ่อของเธอ ทุกสิ่งทุกอย่างที่ถูกเก็บไว้ คือ "ที่เก็บความหวานสุดท้าย" ที่พ่อตั้งใจมอบให้เธอ