หลังจากที่ได้พูดคุยกับใบตองอย่างออกรสเมื่อบ่ายวันนั้น นทีก็รู้สึกได้ถึงพลังและความหวังที่เปี่ยมล้นอยู่ในหัวใจ เขาแทบจะรอไม่ไหวที่จะเริ่มต้นโครงการเล็กๆ นี้ให้เป็นรูปเป็นร่าง การได้แบ่งปันรสชาติขนมอันแสนวิเศษของใบตองให้คนอื่นๆ ได้ลิ้มลอง ถือเป็นเป้าหมายสำคัญของเขา ไม่ใช่เพียงเพราะความอร่อย แต่เพราะมันคือการได้เห็นรอยยิ้มแห่งความสุขบนใบหน้าของผู้คนเหล่านั้น เช่นเดียวกับที่เขารู้สึกเมื่อได้ชิมขนมของใบตอง เช้าวันรุ่งขึ้น นทีรีบแต่งตัวและตรงไปยังคาเฟ่เล็กๆ ชื่อ "มุมกาแฟ" ซึ่งเป็นที่ที่เขาไปนั่งทำงานเป็นประจำ และที่สำคัญคือเขาเองก็รู้จักสนิทสนมกับเจ้าของร้านเป็นอย่างดี เขาเดินเข้าไปในร้านด้วยความมั่นใจ พร้อมกับแผนการในหัวที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้น "สวัสดีครับคุณกานต์" นทีทักทายเจ้าของร้านสาวสวยที่กำลังจัดดอกไม้ประดับร้าน คุณกานต์เงยหน้าขึ้นมามองเขาด้วยรอยยิ้ม "อ้าว นที มาเช้าเชียว วันนี้มีอะไรพิเศษเหรอ" "ก็มีเรื่องพิเศษจริงๆ ครับ" นทีตอบ พลางเดินอ้อมไปยืนข้างเคาน์เตอร์ "ผมมีเรื่องอยากจะปรึกษาคุณกานต์หน่อยครับ" "เรื่องอะไรล่ะ เล่ามาสิ" คุณกานต์วางแจกันดอกไม้ลง แล้วหันมาให้ความสนใจนทีเต็มที่ "คือผมกำลังอยากจะจัดงานเล็กๆ ครับ เป็นงานชิมขนม" นทีเริ่มต้น "แล้วผมก็อยากจะขออนุญาตนำขนมฝีมือเพื่อนบ้านของผม มาวางขายที่ร้านคุณกานต์สักครั้ง" คุณกานต์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย "ขนมเหรอ น่าสนใจนะ แล้วขนมของคุณเพื่อนบ้านเป็นยังไงบ้าง" "อร่อยมากครับคุณกานต์ อร่อยจนผมแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง" นทีบรรยาย "เป็นรสชาติที่ไม่เหมือนใคร หอม หวาน ละมุนลิ้น ผมมั่นใจว่าถ้าคุณกานต์ได้ลอง จะต้องชอบแน่นอน" "ขนาดนั้นเลยเหรอ" คุณกานต์ยิ้ม "แล้วเมื่อไหร่ล่ะ" "ผมอยากจะลองจัดในวันเสาร์หน้าครับ" นทีตอบ "ผมคิดว่าถ้าเป็นวันหยุด คนน่าจะมาเดินเที่ยวและหาอะไรอร่อยๆ ทานกันเยอะ" "วันเสาร์หน้าเหรอ..." คุณกานต์ครุ่นคิด "ก็ได้นะ แต่ฉันขอลองชิมขนมก่อนนะ ถ้าอร่อยจริง ฉันยินดีเลย" "แน่นอนครับ" นทีตาเป็นประกาย "เดี๋ยวผมจะขออนุญาตนำขนมมาให้คุณกานต์ลองชิมสักหน่อยนะครับ" หลังจากได้คำตอบที่น่าพอใจจากคุณกานต์ นทีก็รีบกลับบ้านทันที เขารู้ดีว่าใบตองคงกำลังยุ่งอยู่กับการเตรียมวัตถุดิบสำหรับขนมอื่นๆ แต่เขาอดใจไม่ไหวที่จะไปหาเธอ เพื่อแจ้งข่าวดีนี้ "ใบตองครับ" นทีเคาะประตูห้องครัวของใบตองดังขึ้น เสียงใบตองดังลอดออกมา "ค่ะ ใครคะ" "ผมนทีเองครับ" ไม่นานประตูก็ถูกเปิดออก ใบตองในชุดกันเปื้อนสีชมพูอ่อน ยืนมองนทีด้วยรอยยิ้ม "คุณนที มีอะไรเหรอคะ" "ผมมีข่าวดีจะมาบอกครับ" นทีพูดพลางก้าวเข้าไปในครัว "ผมไปคุยกับเจ้าของร้านคาเฟ่มาแล้ว เขาตกลงที่จะให้เรานำขนมไปวางขายในวันเสาร์หน้าแล้วครับ" ใบตองตาเบิกกว้างด้วยความดีใจ "จริงเหรอคะ! คุณนที สุดยอดไปเลยค่ะ!" "ใช่ครับ" นทีอมยิ้ม "แต่... เขาก็ขอลองชิมขนมก่อนนะ" "แน่นอนค่ะ!" ใบตองรีบตอบ "เดี๋ยวหนูจะทำขนมกล้วยที่อบเสร็จแล้วให้คุณนทีเอาไปให้เขาลองชิมเลยนะคะ" "ดีเลยครับ" นทีตอบ "แล้ว... คุณอยากจะให้ผมช่วยเตรียมอะไรเพิ่มเติมไหมครับ สำหรับวันเสาร์" "คง... คงต้องเตรียมวัตถุดิบให้เยอะหน่อยค่ะ" ใบตองคิด "แล้วก็... อาจจะต้องมีป้ายเล็กๆ สำหรับบอกชื่อขนมด้วย" "เรื่องนั้นไม่ต้องห่วงครับ" นทีอาสา "ผมจัดการให้เอง คุณไม่ต้องกังวลอะไรเลย" "ขอบคุณมากนะคะคุณนที" ใบตองมองนทีด้วยความซาบซึ้ง "ถ้าไม่มีคุณ หนูคงไม่กล้าทำอะไรแบบนี้แน่ๆ" "ผมต่างหากที่ต้องขอบคุณคุณใบตอง" นทีตอบ "ที่ทำให้ผมได้รู้จักกับรสชาติที่แสนวิเศษนี้" หลังจากนั้น ทั้งสองคนก็กลับไปเตรียมงานของตัวเอง ใบตองตั้งใจทำขนมกล้วยอย่างประณีตบรรจง เธอเลือกใช้กล้วยที่สุกกำลังดี และใส่ใจในทุกขั้นตอนของการปรุง เพื่อให้ได้ขนมที่อร่อยที่สุดเท่าที่จะทำได้ ส่วนนที เขาก็จัดการเตรียมป้ายชื่อขนมที่ออกแบบอย่างสวยงาม และนัดแนะกับคุณกานต์เรื่องการจัดวางขนมในวันงาน วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว นทีแทบจะนับถอยหลังรอวันเสาร์ที่จะถึง เขาตื่นเต้นและเต็มไปด้วยความหวัง เขารู้ดีว่านี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเล็กๆ เท่านั้น แต่สำหรับเขาแล้ว มันคือการก้าวไปอีกขั้นของการแบ่งปันความสุข รสชาติหวานๆ ที่เขาค้นพบ จะได้แผ่ขยายไปสู่วงกว้างขึ้นอีก