"กำลังหาอะไรอยู่หรือเปล่า" เสียงทุ้มนุ่มของทัชดังขึ้นจากด้านหลัง รินดาตกใจจนเกือบทำแล็ปท็อปหล่น เธอหันไปมองเขาที่ยืนพิงกรอบประตูห้องนั่งเล่น ดวงตาคมกริบสะท้อนแสงตะเกียงที่ทัชจุดไว้ ส่องประกายอบอุ่น "ทัช! ทำตกใจหมดเลย" รินดาว่าพลางยกมือขึ้นกุมหัวใจ "ฉันกำลังเลือกภาพวาดอยู่ค่ะ กำลังหาอะไรสักอย่างมาติดผนังตรงนี้" เธอผายมือไปยังผนังที่บัดนี้ถูกแต่งแต้มด้วยลายไม้สักเก่าแก่ที่ทัชบรรจงติดตั้งให้ มันดูสวยงามมีมิติอย่างที่เธอไม่เคยคาดคิดมาก่อน ทัชเดินเข้ามาในห้อง กลิ่นอายของเขาที่ผสมผสานกับกลิ่นไม้หอมอ่อนๆ ชวนให้รู้สึกผ่อนคลาย เขาเดินไปหยุดยืนมองผนังไม้สักนั้น ดวงตาพิจารณาอย่างละเอียด "สวยดีนะ" เขากล่าวชื่นชม "ไม้พวกนี้มีเรื่องราวอยู่ในตัวของมันเอง" "ใช่ค่ะ ฉันก็รู้สึกแบบนั้น" รินดาตอบ พลางเลื่อนสายตาไปมองทัชอีกครั้ง "ขอบคุณอีกครั้งนะทัช ที่ช่วยทำให้ที่นี่ดูดีขึ้นมากจริงๆ" "ไม่เป็นไร" ทัชยิ้มบางๆ "ผมแค่อยากให้บ้านคุณดูอบอุ่นเหมือนเตาผิงข้างบ้าน" คำพูดนั้นทำให้รินดาหน้าแดงเล็กน้อย เธอรีบหันกลับไปที่หน้าจอแล็ปท็อป "ฉันกำลังหาภาพวาดที่เหมาะกับบรรยากาศตอนนี้อยู่ค่ะ แต่ก็ยังไม่เจอที่ถูกใจสักที" ทัชเดินเข้ามาใกล้ ยืนมองหน้าจอแล็ปท็อปข้างๆ เธอ "ลองดูภาพแนวธรรมชาติสิ" เขาชี้ไปที่ภาพวาดวิวทิวทัศน์ของป่าสนที่เต็มไปด้วยหมอกจางๆ "มันจะเข้ากับกลิ่นไม้พวกนี้ได้ดี" รินดาลองเลื่อนดูภาพที่ทัชแนะนำ "อืม... ก็สวยนะคะ แต่ดูเหมือนจะยังไม่ใช่" เธอคิดไปสักครู่ ก่อนจะถามขึ้น "แล้วทัชล่ะ ชอบภาพวาดแนวไหน" ทัชเงียบไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังนึก "ผมชอบภาพที่มันดูมีชีวิตชีวา" เขาตอบในที่สุด "ภาพที่มองแล้วรู้สึกถึงเรื่องราวที่ซ่อนอยู่ข้างใน" "มีชีวิตชีวา... เรื่องราวที่ซ่อนอยู่..." รินดาพึมพำกับตัวเอง พลางเลื่อนดูภาพวาดต่างๆ อีกครั้ง สายตาของเธอสะดุดเข้ากับภาพวาดสีน้ำมันขนาดไม่ใหญ่มากนัก เป็นภาพของกระท่อมไม้หลังเล็กๆ ตั้งอยู่ท่ามกลางทุ่งดอกไม้ป่า มีควันบางๆ ลอยออกมาจากปล่องไฟเล็กๆ ของกระท่อมนั้น บรรยากาศในภาพดูอบอุ่น สันติ และเต็มไปด้วยเรื่องราว "ภาพนี้ล่ะคะ" รินดาชี้ไปที่ภาพนั้น "ทัชว่าไง" ทัชโน้มตัวลงมามอง ภาพนั้นทำให้เขายิ้มน้อยๆ "สวยนะ" เขากล่าว "มันดูอบอุ่นดี เหมือนบ้านในฝันของใครสักคน" "ใช่ค่ะ ฉันก็รู้สึกแบบนั้น" รินดาตอบ "มันเหมือนมีเรื่องเล่าอยู่ในนั้น เหมือนมีใครกำลังนั่งผิงไฟอยู่ในกระท่อมหลังนั้น" เธอรู้สึกว่าภาพนี้มันสะท้อนความรู้สึกของเธอในตอนนี้ได้เป็นอย่างดี ความต้องการความอบอุ่น ความสงบ และเรื่องราวที่เติมเต็มชีวิต "ซื้อเลยสิ" ทัชพูดขึ้น "ผมว่ามันเหมาะกับผนังตรงนี้มาก" รินดายิ้มกว้าง "โอเคค่ะ" เธอคลิกสั่งซื้อภาพวาดนั้นทันที "ขอบคุณมากนะทัช ถ้าไม่มีทัช ฉันคงยังหาภาพที่ถูกใจไม่ได้แน่ๆ" "ผมดีใจที่ได้ช่วย" ทัชตอบ พลางเหลือบมองใบหน้าของรินดาที่กำลังยิ้มอย่างมีความสุข "เวลาเห็นคุณยิ้ม ผมก็รู้สึกดีไปด้วย" คำพูดนั้นทำให้รินดารู้สึกถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามาในหัวใจอีกครั้ง เธอเงยหน้าขึ้นสบตาทัช ดวงตาของทั้งคู่สบกันท่ามกลางแสงตะเกียงที่สลัวๆ "เอาล่ะ" ทัชผายมือไปทางห้องครัว "ผมว่าชาสมุนไพรของคุณคงจะเย็นหมดแล้ว ไปดื่มกันเถอะ" รินดารีบพยักหน้า "ค่ะ" เธอปิดแล็ปท็อป แล้วเดินตามทัชเข้าไปในห้องครัว บรรยากาศระหว่างทั้งคู่เต็มไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ยากจะเอ่ยออกมา แต่ก็สัมผัสได้ถึงความอบอุ่นที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในใจของทั้งสองคน ขณะที่พวกเขานั่งดื่มชาด้วยกัน รินดาก็สังเกตเห็นรอยยิ้มที่ผุดขึ้นบนใบหน้าของทัช เขามักจะยิ้มยาก แต่เมื่ออยู่กับเธอ เขากลับดูผ่อนคลายและเป็นธรรมชาติมากขึ้น "ทัชคะ" เธอเอ่ยขึ้น "ทำไมทัชถึงมาช่วยฉันซ่อมแซมบ้านคะ" ทัชวางถ้วยชาลง มองออกไปนอกหน้าต่างที่มืดสนิท "ก็... เห็นคุณดูเครียดๆ" เขาตอบ "แล้วผมก็ชอบงานไม้ ชอบซ่อมแซมของเก่าๆ บ้านคุณก็มีเสน่ห์ดี" "เสน่ห์?" รินดาเลิกคิ้ว "ฉันไม่เคยคิดว่าบ้านหลังนี้จะมีเสน่ห์เลยค่ะ มันดูเก่า โทรม แล้วก็เต็มไปด้วยปัญหา" "ทุกอย่างมีเสน่ห์ในแบบของมันนะ" ทัชกล่าว "เพียงแต่มันต้องมีใครสักคนมองเห็นมัน" เขาหันกลับมามองรินดา "เหมือนกับงานออกแบบของคุณนั่นแหละ ผมเชื่อว่าคุณก็มองเห็นเสน่ห์ในสิ่งที่คุณทำ" คำพูดของทัชทำให้รินดาคิดถึงอาชีพของเธอ ช่วงนี้เธอรู้สึกหมดไฟอย่างแรง เธอกำลังเผชิญกับวิกฤตครั้งใหญ่ในอาชีพนักออกแบบตกแต่งภายใน งานที่เคยรัก เคยภูมิใจ ตอนนี้กลับกลายเป็นภาระที่หนักอึ้ง เธอรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังออกแบบแต่สิ่งที่ไม่มีชีวิตชีวา ไร้ซึ่งจิตวิญญาณ "ฉันไม่แน่ใจอีกต่อไปแล้วค่ะทัช" รินดาเอ่ยเสียงแผ่วเบา "ว่าฉันยังมองเห็นเสน่ห์ในงานของฉันอยู่หรือเปล่า" ทัชเอื้อมมือมาแตะที่แขนของเธอเบาๆ "อย่าเพิ่งหมดหวังไปเลย" เขากล่าว "บางครั้งเราก็แค่ต้องการเวลาพัก แล้วก็ใครสักคนคอยให้กำลังใจ" รินดามองเข้าไปในดวงตาของทัช เธอเห็นความจริงใจและความห่วงใยอยู่ในนั้น เป็นความห่วงใยที่เธอไม่เคยได้รับจากใครมาก่อน "ขอบคุณนะทัช" เธอกระซิบ "ขอบคุณจริงๆ" คืนนั้น รินดานอนหลับฝันดีเป็นครั้งแรกในรอบหลายสัปดาห์ ภาพกระท่อมหลังเล็กในทุ่งดอกไม้ป่าลอยวนอยู่ในหัวใจของเธอ พร้อมกับรอยยิ้มอบอุ่นของทัช