เช้าวันรุ่งขึ้น รินดารู้สึกได้ถึงความเปลี่ยนแปลงภายในจิตใจของตัวเองอย่างชัดเจน เธอตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกสดใสและมีพลังมากกว่าทุกวัน ความคิดถึงทัชยังคงวนเวียนอยู่ในหัวตลอดเวลา เธอเดินสำรวจห้องนั่งเล่นอีกครั้ง มองไปยังภาพวาดกระท่อมหลังเล็กที่แขวนอยู่บนผนังไม้สักเก่าแก่ มันยังคงให้ความรู้สึกสงบและอบอุ่น แต่ตอนนี้ ความรู้สึกนั้นถูกเติมเต็มด้วยความหวังและความรู้สึกที่อยากจะรู้จักเจ้าของบ้านข้างๆ ให้มากขึ้น เธอตัดสินใจที่จะทำบางสิ่งบางอย่างเพื่อตอบแทนทัช เธอเดินเข้าไปในครัว หยิบตะกร้าหวายใบเก่าออกมา แล้วเริ่มรวบรวมผลไม้สดที่ปลูกไว้ในสวนหลังบ้าน ทั้งส้ม มะนาว และแอปเปิ้ลเขียว กะว่าถ้ามีโอกาส จะนำไปให้เขา ขณะที่กำลังจะเดินออกไปที่ประตูหลังบ้าน เสียงเคาะประตูหน้าบ้านก็ดังขึ้นพร้อมกัน รินดาชะงักเล็กน้อย ก่อนจะเดินไปเปิดประตู ปรากฏร่างของทัชยืนอยู่ตรงหน้าเขาถือกล่องกระดาษสีน้ำตาลใบเล็กในมือ “อรุณสวัสดิ์ครับ คุณรินดา” ทัชกล่าวพร้อมรอยยิ้ม “อรุณสวัสดิ์ค่ะ คุณทัช” รินดาตอบรับ “พอดีฉันกำลังจะเอาผลไม้ไปให้คุณพอดีเลยค่ะ” “อ้อ งั้นเราก็คงคิดเหมือนกันสินะครับ” ทัชหัวเราะ “ผมเอาของมาฝากคุณครับ” เขาชูตะกร้าใบเล็กขึ้น “ผมเห็นว่าคุณชอบทำขนม เลยลองทำแยมสตรอว์เบอร์รีสูตรพิเศษของปู่มาให้ครับ” รินดารู้สึกประหลาดใจและดีใจ “จริงหรือคะ! ขอบคุณมากเลยค่ะ” เธอรับตะกร้ามาถือไว้ “เชิญคุณเข้ามาในบ้านก่อนสิคะ” รินดาเชื้อเชิญ “ฉันจะชงกาแฟให้” “ขอบคุณครับ” ทัชตอบรับ ทั้งสองเดินเข้าไปในบ้าน รินดาชงกาแฟร้อนๆ ในขณะที่ทัชก็วางตะกร้านมลงบนโต๊ะ รินดาหันไปมองตะกร้านมที่มีสตรอว์เบอร์รีสีแดงสดดูน่าทาน “กลิ่นหอมมากเลยค่ะ” รินดาชม “ใช่ครับ ปู่ผมปลูกสตรอว์เบอร์รีไว้หลังบ้านเยอะเลย” ทัชอธิบาย “ผมก็เลยมีโอกาสได้ลองทำแยมสูตรนี้ดู” ขณะที่รินดากำลังจะเดินไปตักกาแฟ ทัชก็เอ่ยขึ้น “คุณรินดาครับ” “คะ?” “ผม... อยากจะถามอะไรคุณบางอย่าง” ทัชดูเหมือนจะลังเลเล็กน้อย “มีอะไรหรือคะ บอกมาได้เลยค่ะ” รินดาหันไปมองเขา “เมื่อคืนนี้... คุณบอกว่าคุณชอบมองผมทำงาน” ทัชกล่าว “ผมแค่อยากจะถามว่า... ทำไมครับ” รินดาอึ้งไปชั่วขณะ เธอไม่เคยคิดว่าจะถูกถามคำถามนี้ตรงๆ “เอ่อ...” เธอพยายามหาคำตอบ “ก็... ฉันเป็นนักออกแบบตกแต่งภายในค่ะ ฉันชอบดูงานฝีมือ แล้วก็... งานของคุณมันดูมีเสน่ห์นะ” “มีเสน่ห์?” ทัชเลิกคิ้ว “ใช่ค่ะ” รินดาพยักหน้า “มันดู... ละเอียดอ่อน แล้วก็... มีความตั้งใจ” ทัชยิ้ม “ขอบคุณนะครับ” “แล้ว... คุณทัชล่ะคะ” รินดาถามกลับ “ทำไมคุณถึงอยากรู้เรื่องนั้นเป็นพิเศษ” ทัชเงียบไปครู่หนึ่ง เขามองออกไปนอกหน้าต่าง เหมือนกำลังนึกถึงอะไรบางอย่าง “เปล่าครับ” เขากล่าวในที่สุด “ผมแค่... รู้สึกดีที่คุณมองผมแบบนั้น” บทสนทนาของทั้งคู่ดำเนินไปอย่างราบรื่น รินดาเสิร์ฟกาแฟให้ทัช แล้วพวกเขาก็นั่งลงคุยกันเรื่องต่างๆ นานา ทั้งเรื่องงาน เรื่องความทรงจำเกี่ยวกับบ้าน และเรื่องความฝันในอนาคต “ผมจำได้ว่าตอนเด็กๆ” ทัชเล่าพลางมองไปยังเตาผิง “ปู่ผมจะชอบมานั่งผิงไฟที่นี่ทุกคืน” “คุณปู่ของคุณคงเป็นคนอบอุ่นมากเลยนะคะ” รินดาบอก “ใช่ครับ” ทัชพยักหน้า “ท่านเป็นคนใจดีมาก แล้วก็... เป็นแรงบันดาลใจให้ผมหลายอย่าง” “คุณทัชดูมีความผูกพันกับคุณปู่มากเลยนะคะ” รินดาพูด “ครับ” ทัชตอบเสียงเบา “แต่... ปู่ผมเสียไปนานแล้วครับ” รินดาเงียบไป เธอรู้สึกเห็นใจทัช “แล้ว... คุณเคยคิดที่จะ... เอ่อ... เปิดใจรับใครเข้ามาในชีวิตอีกไหมคะ” รินดาถามอย่างระมัดระวัง ทัชหัวเราะเบาๆ “ผมไม่รู้สิครับ” เขากล่าว “บางที... การใช้ชีวิตอยู่กับความทรงจำเก่าๆ มันก็ทำให้เราไม่กล้าที่จะมองไปข้างหน้า” “แต่... ความทรงจำก็ไม่ได้เป็นสิ่งที่จะกักขังเราไว้ตลอดไปนะคะ” รินดาพูด “บางที... เราอาจจะต้องปล่อยให้มันเป็นส่วนหนึ่งของอดีต แล้วเดินหน้าต่อไป” “คุณพูดถูกครับ” ทัชถอนหายใจ “ผมก็หวังว่าจะเป็นอย่างนั้น” “แล้ว... คุณคิดว่าอะไรคือสิ่งที่จะช่วยให้คุณก้าวต่อไปได้คะ” รินดาถาม ทัชหันมามองรินดา ดวงตาของเขามีแววบางอย่างที่รินดาไม่สามารถอ่านออกได้ “ผมก็ไม่รู้เหมือนกันครับ” เขาตอบ “แต่... บางที... มันอาจจะเป็นไออุ่นจากเตาผิงข้างบ้านก็ได้ครับ” รินดาหน้าแดงขึ้นมาทันที เธอรีบหลบสายตาของทัช “คุณ... คุณกำลังพูดถึงอะไรคะ” เธอถามเสียงสั่น “ผมก็ไม่แน่ใจเหมือนกันครับ” ทัชยิ้ม “แต่ผมรู้สึกดีเวลาอยู่ใกล้ๆ คุณ” รินดารู้สึกเหมือนถูกไฟฟ้าช็อต สมองของเธอขาวโพลนไปชั่วขณะ นี่คือสิ่งที่เธอต้องการได้ยินมาตลอดใช่ไหม? หรือว่าเธอคิดไปเอง? “คุณทัชคะ...” เธอพยายามจะพูดต่อ แต่เสียงของเธอกลับสั่นเครือ “เอาเป็นว่า... ผมดีใจมากที่ได้รู้จักคุณนะครับ คุณรินดา” ทัชพูดพลางลุกขึ้นยืน “ผมต้องไปทำงานต่อแล้ว” “ค่ะ” รินดาตอบรับอย่างเลื่อนลอย ทัชเดินไปที่ประตูหน้าบ้าน ก่อนจะหันกลับมามองรินดาอีกครั้ง “ถ้าคุณอยากได้สูตรแยมสตรอว์เบอร์รี หรืออยากจะลองชิมแยมรสชาติอื่นๆ ก็บอกผมได้นะครับ” “ค่ะ” รินดาพยักหน้า “ขอบคุณนะคะ” หลังจากทัชออกไปแล้ว รินดาก็ทรุดตัวลงนั่งบนโซฟา เธอหลับตาลง หายใจเข้าลึกๆ แล้วผ่อนลมหายใจออกช้าๆ หัวใจของเธอยังคงเต้นแรงไม่หยุด คำพูดของทัชยังคงดังก้องอยู่ในหู “ไออุ่นจากเตาผิงข้างบ้าน...” เธอค่อยๆ หยิบตะกร้าแยมสตรอว์เบอร์รีขึ้นมา กลิ่นหอมหวานของสตรอว์เบอร์รีลอยมาแตะจมูก มันเป็นกลิ่นที่หอมหวาน เย้ายวน และอบอุ่น เหมือนกับความรู้สึกที่กำลังก่อตัวขึ้นในใจของเธอ