แสงไฟในบ้านของทัชสว่างไสวเกินกว่าที่รินดาคาดไว้ เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเดินเข้าไปใกล้ประตูบ้านที่แง้มอยู่ เสียงพูดคุยและเสียงหัวเราะดังเล็ดลอดออกมา รินดาใจเต้นแรง เธอไม่แน่ใจว่าควรจะเข้าไปเลยหรือไม่ หรือควรจะรอให้เสียงเงียบไปก่อน "ใครน่ะคะ" เสียงผู้หญิงดังมาจากข้างใน รินดาสะดุ้งเล็กน้อย เธอไม่เคยได้ยินเสียงผู้หญิงคนนี้มาก่อน ทัชตอบกลับมาทันที "อ๋อ เป็นเพื่อนบ้านน่ะครับ เดี๋ยวผมออกไปดู" รินดายืนนิ่งเหมือนถูกสาป จิตใจสับสนวุ่นวาย เธอไม่รู้จะอธิบายอย่างไรว่าเธอมาที่นี่ด้วยเหตุผลอะไรกันแน่ ภาพของทัชที่หัวเราะอย่างมีความสุขกับผู้หญิงคนอื่นเมื่อครู่แวบเข้ามาในหัว ทำให้ความรู้สึกอบอุ่นที่เคยมีเมื่อสักครู่เริ่มจางหายไป ประตูไม้สักเก่าแก่ถูกผลักออก ทัชยืนอยู่ตรงนั้น รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาดูเลือนลางไปเล็กน้อยเมื่อเห็นรินดา "อ้าว คุณรินดา มาทำอะไรดึกๆ ดื่นๆ ครับ" ทัชเอ่ยถาม พลางกวาดสายตามองไปที่ตะกร้าผลไม้ในมือของเธอ รินดาเงยหน้าขึ้นสบตาเขา "คือ... ฉัน... ฉันแค่อยากเอาของมาให้ค่ะ" เธอชูตะกร้าขึ้นเล็กน้อย "พอดีทำแยมสตรอว์เบอร์รีเยอะไปหน่อย เลยอยากเอามาแบ่งค่ะ แล้วก็... ส้มกับแอปเปิ้ลที่เตรียมไว้ค่ะ" ทัชเลิกคิ้วเล็กน้อย "แยมสตรอว์เบอร์รีของคุณเองเหรอครับ" "ใช่ค่ะ" รินดาตอบเสียงแผ่ว "พอดี... คุณเคยให้ของฉัน ฉันเลยอยากตอบแทนบ้างค่ะ" "ขอบคุณมากเลยครับ" ทัชรับตะกร้ามา "แต่คุณไม่เข้ามาก่อนเหรอครับ ข้างในมีคนอื่นอยู่ด้วย" เขาเอ่ยเสริม น้ำเสียงดูเหมือนจะมีความหมายแฝง รินดาถอยหลังไปเล็กน้อย "ไม่เป็นไรค่ะ แค่เอาของมาให้ค่ะ" เธอพยายามเก็บอาการให้เป็นปกติที่สุด "ถ้าคุณทัชไม่รบกวน ฉันขอตัวกลับก่อนนะคะ" "เดี๋ยวก่อนสิครับ" ทัชเอ่ยห้าม "คุณรินดาคงไม่อยากกลับบ้านมือเปล่าหรอกนะครับ" เขาก้าวออกมาจากประตู ยืนขวางทางเธอไว้เล็กน้อย "เข้ามานั่งพักก่อนสิครับ ทานอะไรอุ่นๆ หน่อยแล้วค่อยกลับ" "ไม่ดีกว่าค่ะ" รินดาปฏิเสธทันควัน "ดึกแล้วค่ะ" "ใครกันคะทัช" เสียงผู้หญิงคนเดิมดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เธอเดินออกมาจนเห็นหน้าชัดเจน เป็นผู้หญิงวัยกลางคน ผมสีดอกเลา ดวงตาดูใจดี "อ๋อ คุณแม่ครับ นี่คุณรินดา เพื่อนบ้านของเราเองครับ" ทัชแนะนำ "คุณรินดาครับ นี่คุณแม่ของผมเอง ท่านมาเยี่ยมครับ" รินดาอึ้งไป "คุณแม่ของคุณทัช" ความรู้สึกผิดหวังและความกระอักกระอ่วนถาโถมเข้ามาพร้อมกัน เธอไม่เคยรู้เลยว่าทัชมีแม่ที่มาพักด้วย "สวัสดีค่ะคุณรินดา" คุณแม่ของทัชยิ้มให้ "ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ ได้ยินทัชพูดถึงคุณรินดาบ่อยๆ" "สวัสดีค่ะคุณป้า" รินดาพยายามยิ้มตอบ "ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันค่ะ" "เข้ามาข้างในก่อนสิคะคุณรินดา" คุณแม่ทัชเชื้อเชิญ "อย่าเพิ่งรีบกลับเลย ทัชเพิ่งชงชาสมุนไพรไว้ อุ่นๆ ทั้งตัวเลยค่ะ" รินดาลังเลอีกครั้ง เธอสบตากับทัช เขาพยักหน้าเบาๆ เหมือนจะบอกให้เธอเข้ามา "ถ้าอย่างนั้น... ขอรบกวนหน่อยนะคะ" รินดาตัดสินใจตอบรับคำเชิญ ในเมื่อหลีกเลี่ยงไม่ได้แล้ว เธอก็ไม่ควรมารยาทเสีย เธอเดินตามทัชเข้าไปในบ้าน บรรยากาศภายในอบอุ่นเหมือนที่เธอเคยรู้สึก กลิ่นหอมอ่อนๆ ของสมุนไพรผสมผสานกับกลิ่นไม้เก่าๆ ที่คุ้นเคย ทำให้เธอรู้สึกผ่อนคลายขึ้นเล็กน้อย "นั่งก่อนนะคะคุณรินดา" คุณแม่ทัชผายมือไปยังโซฟาตัวยาวใกล้เตาผิง "นี่ลูกชายฉันเอง ชอบสร้างบ้าน ชอบซ่อมแซมของเก่าๆ" คุณแม่ทัชเอ่ยชมลูกชายด้วยความภูมิใจ รินดานั่งลงบนโซฟา ตัวเธอยังคงรู้สึกเกร็งๆ เล็กน้อย เธอเหลือบมองไปรอบๆ ห้อง ทัชเดินไปที่ครัวเล็กๆ แล้วกลับมาพร้อมกับถ้วยชาสมุนไพรสองถ้วย "นี่ครับชาสมุนไพรของคุณแม่" ทัชยื่นถ้วยหนึ่งให้รินดา "ส่วนนี่ของผม" เขานั่งลงข้างๆ เธอ รินดารับถ้วยชามา สัมผัสถึงความอุ่นที่ส่งผ่านปลายนิ้ว "ขอบคุณค่ะ" เธอจิบชาเบาๆ รสชาติขมนิดๆ แต่กลมกล่อม ช่วยขับไล่ความหนาวเย็นยามค่ำคืนได้เป็นอย่างดี "คุณทัชเล่าให้ฟังบ้างค่ะว่าปกติคุณรินดาทำงานอะไร" คุณแม่ทัชเอ่ยถาม รินดาหันไปมองทัช เขากำลังจิบชาอยู่ สายตาของเราประสานกันชั่วครู่ ก่อนที่เธอจะหันไปตอบคุณแม่ของเขา "ฉันเป็นนักออกแบบตกแต่งภายในค่ะ" "โอ้โห เก่งจังเลยค่ะ" คุณแม่ทัชเอ่ยชม "แล้วนี่มาอยู่แถวนี้ได้ยังไงคะ" "บังเอิญค่ะ" รินดาตอบสั้นๆ "พอดีได้งานที่ต้องมาดูแลบ้านเก่าแถวนี้ค่ะ" "บ้านหลังนั้นน่ะเหรอคะ" คุณแม่ทัชพยักหน้า "สวยงามมากเลยนะ เห็นทัชเล่าว่าคุณรินดาเป็นคนเลือกสีทาบ้านเองทั้งหมดเลยใช่ไหม" "ค่ะ" รินดาตอบ "ฉันชอบสีที่มันดูอบอุ่นๆ น่ะค่ะ" "เหมือนบ้านหลังนี้เลยนะ" คุณแม่ทัชเอ่ยขึ้น "ทัชเป็นคนเลือกไม้เอง ทาสีเองทุกอย่าง" บทสนทนาดำเนินไปอย่างราบรื่น รินดาพยายามปรับตัวให้เข้ากับสถานการณ์ เธอรู้สึกประหลาดใจที่ได้เห็นทัชในมุมที่แตกต่างออกไป จากช่างไม้ผู้เงียบขรึม กลายเป็นลูกชายที่น่ารักและเอาใจใส่แม่ของเขา "คุณแม่เคยเห็นภาพวาดในห้องนั่งเล่นของฉันไหมคะ" รินดาเอ่ยถามขึ้นมา ลังเลเล็กน้อย แต่ก็อยากจะรู้ "เป็นรูปกระท่อมเล็กๆ ค่ะ" คุณแม่ทัชเอียงคอ "กระท่อมเหรอคะ ไม่เคยเห็นเลยค่ะ ทัชไม่เคยเล่าเรื่องนี้ให้ฟังเลย" รินดาหันไปมองทัช เขามีสีหน้าเรียบเฉย "คงเป็นเพราะคุณแม่ไม่เคยเข้ามาในห้องนั้นน่ะค่ะ" "อ้อ ค่ะ" คุณแม่ทัชพยักหน้า "แล้วมันมีความพิเศษยังไงคะ" "มันเป็นภาพที่... ฉันวาดเองค่ะ" รินดาเอ่ยตอบ "มันให้ความรู้สึกสงบดีค่ะ" "สวยไหมคะ" คุณแม่ทัชถามต่อ "วันหลังต้องขอไปดูบ้างแล้ว" "ได้เลยค่ะ" รินดาตอบรับ เวลาล่วงเลยไปอย่างรวดเร็ว ถ้วยชาใบที่สองถูกยกดื่มจนหมด รินดารู้สึกว่าควรจะกลับได้แล้ว "ดึกมากแล้วค่ะ ฉันคงต้องขอตัวกลับแล้วค่ะ" รินดาบอก "กลับไปดีๆ นะคะคุณรินดา" คุณแม่ทัชกล่าว "แล้ววันหลังถ้าว่างๆ มาทานข้าวด้วยกันนะคะ" "ขอบคุณมากค่ะคุณป้า" รินดาตอบ "ถ้ามีโอกาส จะแวะมานะคะ" ทัชเดินมาส่งรินดาที่หน้าประตู "ขอบคุณสำหรับแยมนะครับ" เขากล่าว "แล้วก็... ขอบคุณที่แวะมา" "ไม่เป็นไรค่ะ" รินดาตอบ "ขอโทษด้วยนะคะที่มารบกวนตอนคุณแม่มา" "ไม่เลยครับ" ทัชส่ายหน้า "คุณแม่ดีใจที่จะได้เจอเพื่อนบ้านคนใหม่" รินดาพยักหน้า "งั้น... ฝันดีนะคะ" "ครับ ฝันดีครับ คุณรินดา" ทัชตอบกลับ รินดาเดินกลับบ้านด้วยหัวใจที่เต้นแรงอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ ไม่ใช่ความผิดหวังเสียทีเดียว เธอได้เห็นอีกด้านหนึ่งของทัช ได้เห็นความสัมพันธ์อันดีระหว่างเขากับแม่ และได้รู้ว่าเขาไม่ได้อยู่ตัวคนเดียว แสงไฟจากบ้านทัชส่องสว่างมาที่ทางเดิน รินดาเดินไปตามแสงนั้น ความรู้สึกอบอุ่นที่ไม่ใช่จากเตาผิง แต่เป็นจากบางสิ่งบางอย่างที่กำลังก่อตัวขึ้นในใจของเธอ