ตลอดหลายวันที่ผ่านมา รินดาใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ที่บ้านของทัช เธอไม่ได้ไปเพียงเพื่อช่วยซ่อมแซมบ้านเท่านั้น แต่ยังใช้เวลาพูดคุยกับคุณนายอารีย์อย่างต่อเนื่อง ราวกับเป็นเพื่อนเก่าที่ได้กลับมาพบกันอีกครั้ง ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับคุณแม่ของทัชแน่นแฟ้นขึ้นทุกวัน คุณนายอารีย์เล่าเรื่องราวเกี่ยวกับทัชในวัยเด็กที่น่ารักและบางครั้งก็ซุกซนให้ฟัง ซึ่งทำให้รินดามองเห็นอีกมุมหนึ่งของทัชที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความขรึม เช้าวันหนึ่ง ขณะที่รินดากำลังช่วยคุณนายอารีย์ปลูกดอกไม้ในสวน เธอก็เห็นทัชเดินออกมาจากโรงรถ เขาดูเหนื่อยล้าผิดปกติ ใบหน้าซีดเซียว และดวงตาที่เคยฉายแววสดใสกลับดูหม่นหมอง "คุณทัชคะ เป็นอะไรรึเปล่าคะ" รินดาเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง เสียงของเธอเต็มไปด้วยความกังวล ทัชส่ายหน้าเบาๆ "ไม่มีอะไรหรอกครับคุณรินดา แค่รู้สึกไม่สบายตัวนิดหน่อย" "แต่คุณดูไม่สบายจริงๆ นะคะ" รินดาเดินเข้าไปใกล้ สัมผัสที่หน้าผากของเขา "ตัวร้อนนิดหน่อยด้วยค่ะ" คุณนายอารีย์เดินเข้ามาสมทบ "นั่นสิลูก แม่ก็ว่าหน้าลูกซีดๆ ไปนะ" "ไม่เป็นไรครับคุณแม่" ทัชพยายามยิ้ม "เดี๋ยวผมขอไปพักผ่อนสักครู่" เขาเดินกลับเข้าไปในบ้าน ทิ้งให้รินดากับคุณนายอารีย์มองหน้ากันด้วยความเป็นห่วง "เขาคงทำงานหนักเกินไปน่ะค่ะ" คุณนายอารีย์ถอนหายใจ "ตั้งแต่พ่อของเขาไป เขาก็รับภาระทุกอย่างไว้คนเดียวตลอด" "หนูเข้าใจค่ะ" รินดาตอบ "แต่บางทีเขาก็ควรจะพักผ่อนบ้างนะคะ" รินดารู้สึกถึงความอยากดูแลทัชที่เพิ่มมากขึ้น เธอจึงขอตัวกลับไปเอายาและของใช้ที่จำเป็นจากบ้านของเธอ "คุณแม่คะ หนูขอไปเอาของที่บ้านแป๊บนึงนะคะ เดี๋ยวจะกลับมาดูแลคุณทัชค่ะ" "ได้จ้ะ ขอบใจมากนะ" คุณนายอารีย์กล่าว เมื่อรินดาเดินออกมาจากบ้านทัช เธอก็เห็นร่างของใครบางคนยืนพิงรถยนต์อยู่ไม่ไกลนัก เธอชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าเป็นทัช เขาไม่ได้กลับเข้าไปพักผ่อนอย่างที่บอก แต่กลับมายืนอยู่ที่นี่ ลมหายใจของเขาดูติดขัด "คุณทัชคะ คุณไม่สบายนะคะ ทำไมถึงออกมาข้างนอกคะ" รินดาเดินเข้าไปหาอย่างรวดเร็ว ทัชหันมามองเธอ ดวงตาของเขามีแววสับสนและเจ็บปวด "ผม...ผมแค่ต้องการอากาศบริสุทธิ์" "แต่คุณดูไม่ไหวจริงๆ นะคะ" รินดาพยายามจะประคองแขนของเขา "คุณกลับเข้าไปพักเถอะค่ะ" ทัชส่ายหน้า "ผม...ผมมีเรื่องอยากจะบอกคุณ" รินดามองเขาด้วยความประหลาดใจ "เรื่องอะไรคะ" ทัชสูดหายใจลึก "คุณจำได้ไหมครับที่ผมเคยบอกว่าผมไม่เคยเชื่อในความรัก" รินดาพยักหน้า "จำได้ค่ะ" "นั่นเพราะผม...ผมเคยถูกทิ้ง" ทัชเอ่ยเสียงแผ่วเบา "คนที่ผมรักมากที่สุด คนที่ผมคิดว่าจะอยู่ด้วยกันตลอดไป...เขาเลือกที่จะไปจากผม" คำพูดของทัชทำให้รินดารู้สึกเหมือนถูกกระแทกเข้าที่กลางใจ ภาพความเย็นชาและหวงแหนตัวเองของทัชเมื่อครั้งแรกที่พบกันกลับผุดขึ้นมาในความคิด เธอเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมเขาถึงเป็นเช่นนั้น "เขา...เขาเป็นใครคะ" รินดาถามอย่างแผ่วเบา "เขาคือ...คนที่ผมเคยคิดว่าจะแต่งงานด้วย" ทัชพูดต่อ ดวงตาของเขาฉายแววเศร้าสร้อย "แต่สุดท้าย เขาก็เลือกคนอื่น" ความรู้สึกของรินดาปนเปกันไปหมด ทั้งสงสาร เห็นใจ และเจ็บปวดไปกับทัช เธออยากจะโอบกอดเขา ปลอบประโลมเขา แต่ก็กลัวว่าจะเป็นการรบกวน "ผม...ผมกลัว" ทัชเอ่ยขึ้นอีกครั้ง "กลัวว่าจะต้องเจอเรื่องแบบนี้อีกครั้ง" "แต่..." รินดาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจพูดออกไป "แต่ไม่ใช่ทุกคนจะเป็นแบบนั้นนะคะ" ทัชเงยหน้ามองเธอ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความสับสน "คุณหมายความว่ายังไงครับ" "หนูหมายความว่า...ความรักไม่ใช่สิ่งที่น่ากลัวเสมอไปค่ะ" รินดาพูดเสียงอ่อนโยน "บางครั้ง ความรักก็สามารถเยียวยาบาดแผลที่มองไม่เห็นได้" ทัชจ้องมองรินดา ราวกับกำลังพิจารณาคำพูดของเธอ ดวงตาของเขาค่อยๆ เปลี่ยนจากความเศร้าสร้อยเป็นความสงสัยใคร่รู้ "ผม...ผมไม่แน่ใจ" ทัชเอ่ย "ผมกลัวที่จะเปิดใจอีกครั้ง" "หนูเข้าใจค่ะ" รินดาตอบ "แต่บางที...การลองเปิดใจอีกครั้ง ก็อาจจะนำมาซึ่งสิ่งดีๆ ก็ได้นะคะ" เธอเอื้อมมือไปสัมผัสแขนของเขาอย่างแผ่วเบา "คุณทัชคะ คุณไม่ต้องกลัวนะคะ" ทัชหลับตาลง สูดหายใจลึกๆ เขาปล่อยให้ความรู้สึกที่ถูกเก็บกดมานานได้ระบายออกมา "คุณ...คุณใจดีกับผมมากเลยนะครับ คุณรินดา" ทัชเอ่ยเสียงสั่นเครือ "หนูแค่...อยากให้คุณมีความสุขค่ะ" รินดาตอบ "คุณเป็นคนดีนะทัช" คำว่า "ทัช" ที่รินดาเอ่ยออกมา ทำให้หัวใจของทัชเต้นแรงขึ้นอย่างประหลาด มันเป็นครั้งแรกที่เธอเรียกชื่อเขาโดยไม่มีคำว่า "คุณ" นำหน้า "คุณ...เรียกผมว่า ทัช" ทัชทวนคำ ราวกับไม่แน่ใจในสิ่งที่ได้ยิน "ค่ะ" รินดาพยักหน้า "ถ้าคุณไม่ว่าอะไรนะคะ" ทัชยิ้มออกมา เป็นรอยยิ้มที่อ่อนโยนและจริงใจที่สุดเท่าที่รินดาเคยเห็นมา "ผมไม่ว่าอะไรเลยครับ" เขาค่อยๆ ประคองรินดาเข้ามาใกล้ "ขอบคุณนะครับ" รินดารู้สึกได้ถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านมาจากร่างกายของทัช มันไม่ใช่แค่ความอบอุ่นทางกายภาพ แต่เป็นความอบอุ่นทางใจ ความรู้สึกปลอดภัยและความไว้วางใจที่กำลังก่อตัวขึ้น "ไปพักผ่อนเถอะนะคะ" รินดาพูด "เดี๋ยวหนูจะเข้าไปดูแลคุณแม่เอง" ทัชพยักหน้า "เดี๋ยวผมขอไปพักสักครู่ แล้วจะออกมา" เขาก้าวเดินเข้าไปในบ้าน ทิ้งให้รินดยืนอยู่เพียงลำพัง แต่ในใจของเธอเต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งความโล่งใจที่ทัชยอมเปิดใจ ความเห็นใจในอดีตของเขา และความรู้สึกดีๆ ที่มีต่อเขา เมื่อรินดาเดินกลับเข้าไปในบ้าน เธอก็เห็นคุณนายอารีย์นั่งอยู่บนโซฟา เธอเดินเข้าไปหา "คุณแม่คะ คุณทัชเขาไม่สบายค่ะ" "แม่รู้แล้วจ้ะ" คุณนายอารีย์ตอบ "เขาคงจะรู้สึกไม่ดีหลังจากที่เราคุยกันเรื่องพ่อของเขา" "หนู...หนูได้คุยกับเขาแล้วค่ะ" รินดาเอ่ย "เขาบอกว่าเคยถูกทิ้ง" คุณนายอารีย์ถอนหายใจ "ใช่จ้ะ แม่รู้ เขาเจ็บปวดมากจริงๆ" "แต่หนูเชื่อว่าเขาจะผ่านมันไปได้นะคะ" รินดาบอก "และหนูก็จะคอยอยู่ข้างๆ เขา" คุณนายอารีย์มองรินดาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่ซาบซึ้ง "แม่ดีใจจริงๆ ที่ทัชได้รู้จักหนู" รินดาเองก็รู้สึกดีใจที่ได้รู้จักครอบครัวนี้ ความรู้สึกอบอุ่นที่ก่อตัวขึ้นในใจของเธอ ไม่ใช่แค่ความอบอุ่นจากเตาผิงที่บ้านของทัชอีกต่อไป แต่มันคือความอบอุ่นจากความสัมพันธ์ที่แท้จริงที่กำลังเบ่งบาน