บรรยากาศภายในห้องนั่งเล่นของบ้านคุณนายอารีย์ในยามบ่ายแก่ๆ เต็มไปด้วยความคึกคัก รินดาและทัชช่วยกันขนอุปกรณ์และแบบร่างเข้ามาจัดวางบนโต๊ะกลางห้อง คุณนายอารีย์นั่งมองดูอยู่ห่างๆ ด้วยรอยยิ้มแห่งความสุข “เอาล่ะค่ะ” รินดาประกาศ “พร้อมแล้วนะคะ” ทัชพยักหน้า “ผมก็พร้อมแล้ว” เขาหยิบไม้สักทองชิ้นเล็กๆ ขึ้นมาให้รินดาดู “นี่ไง ไม้สักทองที่เราคุยกันไว้ สีสวยมากเลยนะ” รินดายื่นมือไปสัมผัสเนื้อไม้ “สวยจริงๆ ค่ะ” เธอหันไปมองแบบร่างที่วางอยู่บนโต๊ะ “จากแบบร่างที่เราคุยกันเมื่อวานนี้ รินดาได้ปรับปรุงรายละเอียดบางส่วนเพิ่มเข้าไปค่ะ” เธอหยิบแบบร่างที่ปริ้นท์ออกมาให้ทัชดู ภาพร่างที่ปรากฏต่อหน้าคือม้านั่งยาวที่ดูแข็งแรงและอบอุ่น ด้านข้างมีชั้นวางหนังสือเล็กๆ ที่ออกแบบมาอย่างกลมกลืน และช่องเก็บฟืนที่ดูเป็นธรรมชาติ “ว้าว” ทัชอุทาน “สวยมากเลยรินดา” เขาชี้ไปที่ส่วนที่บุผ้า “ผมว่าเราควรใช้ผ้ากำมะหยี่สีน้ำตาลเข้มนะ จะได้เข้ากับสีของเตาผิง” “เห็นด้วยค่ะ” รินดาตอบ “แล้วส่วนที่แกะสลักล่ะคะ คุณมีไอเดียไหม” “ผมว่า เราน่าจะแกะสลักลายใบไม้เล็กๆ น้อยๆ ตรงที่วางแขนก็ได้” ทัชเสนอ “จะได้ดูไม่แข็งทื่อเกินไป” “ดีเลยค่ะ” รินดาเห็นด้วย “แล้วส่วนชั้นวางหนังสือล่ะคะ” “ผมว่า เราทำเป็นชั้นไม้แบบโปร่งๆ ก็ได้” ทัชอธิบาย “จะได้ดูเบาๆ ไม่ทึบจนเกินไป” คุณนายอารีย์ที่นั่งฟังอยู่เงียบๆ เอ่ยขึ้น “ฉันชอบไอเดียของพวกหนูนะ” เธอพูด พลางลูบแขนทัชเบาๆ “มันดูอบอุ่นดี เหมือนบ้านเราสมัยก่อนเลย” “ขอบคุณค่ะคุณนาย” รินดายิ้ม “รินดาตั้งใจอยากจะทำให้บ้านหลังนี้อบอุ่นที่สุดค่ะ” “ผมก็เหมือนกันครับแม่” ทัชเสริม “ผมอยากให้รินดาได้สัมผัสถึงความอบอุ่นที่แท้จริง” คำพูดของทัชทำให้รินดาใจเต้นแรง เธอเหลือบมองเขาด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย “เอาล่ะ” ทัชพูด พลางหยิบเครื่องมือขึ้นมา “เรามาเริ่มลงมือกันเลยดีไหม” “ได้เลยค่ะ” รินดาตอบรับ ทั้งสามคนช่วยกันขนย้ายอุปกรณ์ต่างๆ มาเตรียมไว้ที่หน้าเตาผิง รินดาเริ่มวัดขนาดและทำเครื่องหมายบนพื้น ทัชเตรียมอุปกรณ์ตัดไม้และอุปกรณ์อื่นๆ “คุณแม่ครับ” ทัชพูด “ผมว่า เราน่าจะหาพวกรูปถ่ายเก่าๆ มาติดไว้แถวนี้ด้วยนะครับ” “รูปถ่ายเหรอ” คุณนายอารีย์เอ่ยถาม “ใช่ครับ” ทัชตอบ “รูปคุณพ่อ รูปผมตอนเด็กๆ หรือรูปครอบครัวของเรา จะได้ทำให้ที่ตรงนี้ดูมีความหมายมากขึ้น” “เป็นความคิดที่ดีนะ” คุณนายอารีย์ยิ้ม “ฉันมีรูปเก่าๆ เก็บไว้อยู่เยอะเลย” รินดารู้สึกซาบซึ้งใจกับความคิดของทัช “รินดาว่า การตกแต่งด้วยรูปถ่ายเก่าๆ จะทำให้เตาผิงแห่งนี้ กลายเป็นศูนย์รวมความทรงจำของครอบครัวนะคะ” “ใช่แล้ว” ทัชตอบ พลางหันมายิ้มให้รินดา “เหมือนกับเตาผิงที่บ้านคุณยายผม ที่มีเรื่องราวมากมายซ่อนอยู่” บทสนทนาของทั้งสามคนดำเนินไปอย่างราบรื่น พวกเขาช่วยกันเลือกตำแหน่งสำหรับรูปถ่ายต่างๆ โดยมีคุณนายอารีย์เป็นผู้ให้คำแนะนำ “ตรงนี้สวยนะ” คุณนายอารีย์ชี้ไปที่ผนังด้านข้างเตาผิง “ติดรูปของคุณกับฉันตอนเด็กๆ ตรงนี้ดีกว่า” “ดีเลยค่ะคุณนาย” รินดาตอบ “แล้วรูปทัชตอนเด็กๆ ล่ะคะ” “ตรงนี้ก็ได้” ทัชชี้ไปที่ผนังอีกด้าน “ติดรูปผมตอนกำลังวิ่งเล่นในสวน” ขณะที่ทั้งสามคนกำลังวุ่นอยู่กับการตกแต่ง ภาพถ่ายเก่าๆ ใบหนึ่งก็หลุดออกมาจากอัลบั้มของคุณนายอารีย์ มันเป็นรูปถ่ายขาวดำของหญิงสาวคนหนึ่งกำลังยืนอยู่หน้าเตาผิง รินดาจำได้ทันทีว่าเธอคือคุณนายอารีย์ในวัยสาว “โอ้โห คุณนายคะ” รินดาเอ่ยชม “สวยมากเลยค่ะ” คุณนายอารีย์รับรูปถ่ายมาดู พลางยิ้ม “สมัยสาวๆ ฉันก็สวยเหมือนกันนะ” เธอพูดติดตลก “รูปนี้ถ่ายตอนที่ฉันกับสามีเพิ่งย้ายเข้ามาอยู่ที่นี่ใหม่ๆ เลยนะ” ทัชเดินเข้ามาดู “รูปนี้สวยจริงๆ ครับแม่” เขาหันมามองรินดา “ผมว่า เราเอาใบนี้ไปติดตรงกลางเลยดีกว่า” “เห็นด้วยค่ะ” รินดาตอบ ทั้งสามคนช่วยกันติดรูปถ่ายเหล่านั้นลงบนผนังอย่างตั้งใจ แต่ละรูปถ่ายถูกวางลงอย่างบรรจง ราวกับว่ากำลังสร้างเรื่องราวใหม่ให้กับเตาผิงแห่งนี้ เมื่อทุกอย่างเสร็จเรียบร้อย เตาผิงแห่งนี้ก็ดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาทันที มันไม่ใช่แค่เตาผิงธรรมดาอีกต่อไป แต่เป็นศูนย์รวมความทรงจำ ความรัก และความอบอุ่นของครอบครัว “เป็นยังไงบ้างคะ” รินดาถาม ทัช และคุณนายอารีย์ “สวยมากเลยรินดา” คุณนายอารีย์กล่าว “ขอบคุณนะ” “ผมก็ว่าสวยมากครับ” ทัชพูด พลางมองไปที่รินดา “ขอบคุณนะรินดา ที่ทำให้เตาผิงแห่งนี้ มีความหมายมากขึ้น” รินดายิ้มรับ รู้สึกถึงความสุขที่เอ่อล้นในหัวใจ ไออุ่นจากเตาผิงแห่งนี้ ไม่ใช่แค่ความอบอุ่นทางกาย แต่เป็นความอบอุ่นที่แผ่ซ่านไปถึงหัวใจของเธอ และทำให้เธอรู้สึกว่า ที่นี่คือบ้านอย่างแท้จริง