ความสงบสุขที่เคยมี บัดนี้กลับถูกคุกคามด้วยเงาของอดีต ธีรวิทย์ ผู้บงการเบื้องหลังทั้งหมด ได้ปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง พร้อมด้วยแผนการที่คาดเดาไม่ได้ “เขา… เขาจะมาจริงๆ เหรอคะ?” ณิชาถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว “ผมเชื่อว่า… เขาจะมา…” อคิณตอบเสียงหนักแน่น “และเราต้องเตรียมตัว… ให้พร้อม…” สารวัตรกวินได้ส่งกำลังเสริมมาช่วย ทั้งหมดช่วยกันเตรียมพร้อมรับมือกับสถานการณ์ที่อาจจะเกิดขึ้น… ในขณะที่ทุกคนกำลังวุ่นวาย… อรพรรณก็เดินเข้ามาหาอคิณ และณิชา “ฉัน… ฉันขอโทษค่ะ…” อรพรรณกล่าว “ฉันเป็นคนทำให้เรื่องมันยุ่งยากขนาดนี้…” “คุณไม่ผิดหรอกอรพรรณ…” ณิชาปลอบ “คุณก็เป็นเหยื่อเหมือนกัน…” “แต่ถ้าฉันไม่ไปอยู่กับธีรวิทย์… เรื่องทั้งหมดนี้ก็คงจะไม่เกิดขึ้น…” อรพรรณพูดด้วยน้ำเสียงเสียใจ “อย่าคิดแบบนั้นเลยอรพรรณ…” อคิณกล่าว “เราได้เรียนรู้อะไรหลายอย่างจากเรื่องนี้… และเราจะผ่านมันไปด้วยกัน…” ขณะนั้นเอง… เสียงรถยนต์ก็ดังขึ้น… และหยุดลงที่หน้าบ้าน… “เขามาแล้ว!” สารวัตรกวินตะโกน ทุกคนรีบไปที่หน้าต่าง… เห็นรถยนต์คันหรูจอดอยู่… และชายร่างสูง… เดินลงมาจากรถ… คือ… ธีรวิทย์! ธีรวิทย์เดินตรงเข้ามา… ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความมั่นใจ… และแววตา… ที่เต็มไปด้วยความอาฆาตแค้น “ในที่สุด… เราก็ได้เจอกันอีกครั้ง… อคิณ…” ธีรวิทย์กล่าว “ฉันไม่มีอะไรจะคุยกับแก!” อคิณตอบเสียงแข็ง “ไม่มี?” ธีรวิทย์หัวเราะ “แน่ใจเหรอ… ฉันมีบางอย่าง… ที่จะให้แก… และก็… เธอคนนั้น…” ธีรวิทย์ชี้ไปที่ณิชา… ณิชาตัวแข็งทื่อ… “ฉันจะให้แก… เลือกระหว่าง… อรพรรณ… กับ… เธอคนนั้น…” ธีรวิทย์กล่าว “ถ้าแก… ยอมมอบธุรกิจของพ่อแก… ให้กับฉัน… ฉันจะปล่อยทุกคนไป… อย่างปลอดภัย…” อคิณอึ้งไป… เขาไม่เข้าใจ… ธุรกิจของพ่อ… มันเกี่ยวอะไรกับเรื่องนี้? “พ่อของแก… เขาเคยขโมยทุกอย่างไปจากฉัน…” ธีรวิทย์กล่าว “เขาเคยทำลายชีวิตฉัน… และฉันก็จะทำลายชีวิตแก… เหมือนกัน…” “พ่อของผม… ไม่เคยทำแบบนั้น!” อคิณยืนยัน “แกจะเชื่อหรือไม่เชื่อ… มันก็เป็นเรื่องของแก…” ธีรวิทย์กล่าว “แต่ถ้าแกไม่ยอมทำตาม… ฉันก็จะทำให้แก… รู้ซึ้ง… ถึงความเจ็บปวด…” ทันใดนั้น… ธีรวิทย์ก็ชักปืนออกมา… และเล็งไปที่… ณิชา! “ถ้าแกไม่ยอม… ฉันจะยิงเธอคนนี้… ต่อหน้าต่อตาแก!” ธีรวิทย์ตะโกน ทุกคนตกตะลึง… พวกเขาไม่เคยคิดว่า… ธีรวิทย์จะโหดร้ายถึงเพียงนี้… “ธีรวิทย์! หยุดเดี๋ยวนี้นะ!” สารวัตรกวินตะโกน “อย่ามายุ่ง…!” ธีรวิทย์ตะคอก “ฉันจะทำตามข้อตกลงของคุณ!” อคิณตะโกน “แต่… คุณต้องปล่อยทุกคนไป… จริงๆ นะ…” ธีรวิทย์ยิ้ม… “ดีมาก… ฉลาดจริงๆ…” อคิณหันไปมองณิชา… น้ำตาคลอ… เขาไม่ต้องการให้เธอต้องมาเจอเรื่องแบบนี้… “ณิชา… ผมขอโทษ…” อคิณกระซิบ ณิชาส่ายหน้า… “ไม่เป็นไรค่ะ… ฉันรักคุณ…” เมื่ออคิณยอมทำตามข้อตกลง… ธีรวิทย์ก็ยอมปล่อยตัวประกัน… แต่เขาก็ยังคงจ้องมองอคิณด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความแค้น “แกจะเสียใจ… ที่ทำแบบนี้…” ธีรวิทย์กล่าว “ฉันจะไม่มีวันปล่อยแกไป…” ธีรวิทย์ขึ้นรถ และขับหนีไป… ทิ้งให้ทุกคน… นั่งนิ่งด้วยความรู้สึกโล่งอก… แต่ก็ยังคงเต็มไปด้วยความกังวล… “เราจะทำยังไงต่อไปคะ?” ณิชาถาม “เราต้องตามหาหลักฐาน… พิสูจน์ความบริสุทธิ์ของพ่อผม… และเอาผิดกับธีรวิทย์ให้ได้…” อคิณกล่าวอย่างเด็ดเดี่ยว “ฉันจะช่วยคุณค่ะ…” ณิชากล่าว “เราจะช่วยคุณค่ะ…” อรพรรณเสริม สารวัตรกวินพยักหน้า… “เราจะทำเต็มที่… เพื่อให้ความยุติธรรม… กลับมา…” ในขณะนั้นเอง… เสียงโทรศัพท์ของอคิณก็ดังขึ้น… เป็นเบอร์ของ… พ่อของเขา! “พ่อครับ…!” อคิณรีบรับสาย “อคิณ… พ่อ… พ่อมีเรื่องสำคัญจะบอก… เกี่ยวกับ… ธีรวิทย์…” เสียงของพ่ออคิณฟังดูอ่อนแรง “พ่อครับ… พ่ออยู่ที่ไหนครับ!?” อคิณถามด้วยความร้อนรน “พ่อ… พ่ออยู่ที่… โรงพยาบาล…” พ่อของอคิณตอบ… “พ่อ… โดน… ธีรวิทย์… ทำร้าย…” อคิณถึงกับทรุด… พ่อของเขา… โดนทำร้าย…! “พ่อครับ! ผมจะรีบไป!” อคิณตะโกน แต่ในขณะที่เขากำลังจะวางสาย… พ่อของเขาก็กล่าวต่อไป… “อคิณ… พ่อ… พ่อขอโทษ… พ่อ… รู้ความจริงทั้งหมดแล้ว… เกี่ยวกับ… ธีรวิทย์… พ่อ… จะให้เบาะแส… ที่สำคัญ… แก… ต้อง… รีบ…” เสียงของพ่ออคิณขาดหายไป… พร้อมกับเสียงสัญญาณตัดไป… “พ่อ!” อคิณตะโกน… เขาพยายามโทรกลับไป… แต่ก็ไม่มีสัญญาณตอบรับ… “เกิดอะไรขึ้นคะ?” ณิชาถามด้วยความตกใจ “พ่อผม… พ่อผมโดนธีรวิทย์ทำร้าย…” อคิณพูดเสียงเครียด “แล้วพ่อของคุณ… ได้บอกอะไรไหมคะ?” ณิชาถาม “พ่อผม… กำลังจะให้เบาะแส… บางอย่าง… เกี่ยวกับธีรวิทย์… แต่… ก็ขาดการติดต่อไป…” อคิณกล่าว อคิณกำหมัดแน่น… เขารู้ว่า… ธีรวิทย์… ไม่ได้จบแค่นี้… และเขาก็ต้องรีบ… หาทางช่วยพ่อ… และเปิดโปงความจริง… ให้ได้… แต่… เบาะแสที่พ่อทิ้งไว้… คืออะไร? และมันจะช่วยให้อคิณ… เปิดโปงธีรวิทย์ได้หรือไม่?