อรุณียืนนิ่งอยู่ตรงนั้น มองดูทศพลที่กำลังจะเดินจากไป การสนทนาสั้นๆ เมื่อครู่เหมือนจะช่วยคลี่คลายความอึดอัดบางส่วนลงไปได้บ้าง แต่ในขณะเดียวกันก็สร้างความรู้สึกประหลาดใจให้กับเธอ "คุณ… คุณจะไปไหนคะ" อรุณีถาม ทศพลหันกลับมามองเธอ "ผมจะไปจัดการเรื่องเอกสารที่โรงพยาบาลนิดหน่อยครับ แล้วก็… จะกลับไปเตรียมของให้ดิน" "ของ… ของดิน" อรุณีทวนคำ "คุณจะให้เขาอยู่ที่นี่เหรอคะ" "ผมคิดว่า… ตอนนี้ยังเร็วไปที่จะย้ายเขากลับบ้าน" ทศพลตอบ "แต่ผมจะจัดหาห้องพักที่สะดวกสบายที่สุดให้เขาที่นี่" "แล้ว… แล้วคุณล่ะคะ" อรุณีถาม รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังก้าวข้ามเส้นบางๆ ที่ควรจะเป็นเส้นแบ่งระหว่างอดีตกับปัจจุบัน "ผมก็จะอยู่ที่นี่ครับ" ทศพลตอบเรียบๆ "จนกว่าดินจะแข็งแรงพอที่จะกลับบ้านได้" คำตอบของเขาทำให้อรุณีรู้สึกประหลาดใจยิ่งกว่าเดิม "อยู่ที่นี่… หมายความว่าไงคะ" "ผมจะเช่าห้องพักใกล้ๆ โรงพยาบาลนี้ครับ" ทศพลอธิบาย "เผื่อมีอะไรจะได้มาดูเขาได้ตลอด" อรุณีมองทศพลด้วยความรู้สึกที่หลากหลายปนเปกัน ความห่วงใยที่เขามีต่อลูกชายของเขา มันชัดเจนจนน่าประทับใจ แต่ในขณะเดียวกันก็ทำให้เธอรู้สึกประหม่า "คุณ… คุณไม่ต้องลำบากขนาดนั้นก็ได้ค่ะ" อรุณีพูด "ฉันจะอยู่ที่นี่กับเขาเอง" "ผมไม่ได้ลำบากครับ" ทศพลตอบ "ผมอยากจะทำ" "แต่…" อรุณีลังเล "เรา… เราต่างคนต่างก็มีชีวิตของตัวเอง" "ชีวิตของดินสำคัญที่สุดตอนนี้" ทศพลกล่าว "และผมก็คิดว่า… การที่เราทั้งสองคนอยู่ใกล้ๆ เขา น่าจะเป็นผลดีกับเขามากที่สุด" อรุณีเงียบไป เธอครุ่นคิดถึงคำพูดของทศพล มันมีเหตุผล แม้ว่ามันจะทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจก็ตาม การต้องกลับมาใช้ชีวิตใกล้ชิดกับอดีตสามีอีกครั้ง มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย "ฉัน… ฉันไม่แน่ใจค่ะ" อรุณีสารภาพ "ฉันไม่รู้ว่าเราจะอยู่ร่วมกันได้นานแค่ไหน" "เราไม่จำเป็นต้องอยู่ร่วมกันตลอดไป" ทศพลตอบ "แค่ชั่วคราว จนกว่าดินจะปลอดภัย" "แล้ว… ถ้าเขาฟื้นขึ้นมาแล้ว เขาจะคิดยังไงคะ" อรุณีถาม "ผมว่า… เขาจะดีใจ" ทศพลพูด "ที่เห็นพ่อกับแม่ของเขาอยู่เคียงข้างเขา" อรุณีหลับตาลง เธอพยายามจินตนาการภาพนั้น ภาพที่เธอและทศพลยืนอยู่ข้างเตียงของลูกชายด้วยกัน มันเป็นภาพที่เธอเคยฝันถึงเมื่อครั้งยังแต่งงานกัน แต่ในอดีต ภาพนั้นเต็มไปด้วยความสุขและความสมหวัง "ฉัน… ฉันไม่รู้จริงๆ ค่ะ" อรุณีพูด เสียงของเธอเต็มไปด้วยความอ่อนล้า "คุณอรุณี" ทศพลเอ่ยเรียกชื่อเธออย่างอ่อนโยน "ผมรู้ว่ามันไม่ง่ายเลย แต่นี่เป็นโอกาสที่เราจะได้แก้ไขความผิดพลาดในอดีต" "แก้ไข… ความผิดพลาด" อรุณีทวนคำ "ใช่ครับ" ทศพลยืนยัน "เราอาจจะเคยทำผิดพลาดในอดีต แต่เราสามารถทำให้เรื่องนี้ดีขึ้นได้" อรุณีมองไปทางห้องพักฟื้นของดิน เธอเห็นเงาสะท้อนของตัวเองและทศพลที่ยืนอยู่ข้างๆ กันในกระจกใสของประตู มันเป็นภาพที่แปลกประหลาด แต่ก็ดูเหมือนจะมีบางอย่างที่เชื่อมโยงพวกเขาเข้าด้วยกัน "ฉัน… ฉันจะลองดูค่ะ" อรุณีพูดในที่สุด "แต่… ฉันไม่รับปากนะคะ" ทศพลพยักหน้า "ขอบคุณครับ" ทั้งสองเดินกลับไปยังห้องพักฟื้นของดิน ดินยังคงหลับใหลอยู่ อรุณีเดินเข้าไปนั่งข้างเตียง จับมือของลูกชายไว้เหมือนเดิม ทศพลยืนอยู่ข้างๆ มองดูทั้งสองด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน "ผมจะไปจัดการเรื่องห้องพักนะครับ" ทศพลพูด "ถ้ามีอะไร… เรียกได้เสมอ" อรุณีพยักหน้าโดยไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองเขา "ค่ะ" ทศพลเดินออกจากห้องไป ปล่อยให้อรุณีอยู่กับลูกชายอีกครั้ง เธอเงยหน้ามองตามแผ่นหลังของอดีตสามีที่ค่อยๆ หายลับไปจากสายตา ความรู้สึกหลายอย่างถาโถมเข้ามา ทั้งความกังวล ความหวัง และความไม่แน่นอน เธอหันกลับมามองดินอีกครั้ง ใบหน้าของลูกชายที่กำลังหลับใหล ทำให้เธอมีกำลังใจที่จะสู้ต่อไป "ลูกแม่" เธอพึมพำ "แม่จะทำทุกอย่างเพื่อหนูนะ" แสงแดดยามบ่ายยังคงส่องสว่างเข้ามาในห้องพักฟื้น ราวกับจะส่งกำลังใจให้กับทุกคนที่กำลังเผชิญหน้ากับความยากลำบาก อรุณียังคงนั่งอยู่ที่นั่น กุมมือของลูกชายไว้อย่างมั่นคง เธอรู้ว่าการเดินทางครั้งนี้จะไม่ง่ายเลย แต่มันก็เป็นหนทางเดียวที่เธอจะต้องเดินต่อไป เพื่ออนาคตของลูกชายอันเป็นที่รัก เธอรู้สึกได้ถึงแรงกดเบาๆ ที่ฝ่ามือของดิน มันอาจจะเป็นเพียงปฏิกิริยาตอบสนองของกล้ามเนื้อ หรืออาจจะเป็นสัญญาณเล็กๆ ของการฟื้นตัว แต่สำหรับอรุณี มันคือความหวังอันยิ่งใหญ่ที่สุดในเวลานี้ ในขณะเดียวกัน ทศพลก็กำลังเดินไปยังแผนกธุรการของโรงพยาบาล เขาไม่รู้ว่าการตัดสินใจครั้งนี้จะนำพาไปสู่สิ่งใด แต่มันคือสิ่งที่เขาต้องทำ เขาต้องอยู่ตรงนี้ เพื่อดิน สองเงาที่เคยเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวเดียวกัน บัดนี้กำลังเดินอยู่บนทางเดินของโรงพยาบาลแห่งนี้ แต่ละคนต่างแบกรับความรู้สึกและความรับผิดชอบที่หนักอึ้ง เส้นทางชีวิตที่เคยแยกจากกันไปนาน กำลังจะกลับมาบรรจบกันอีกครั้ง ด้วยเหตุผลเดียว คือ สายใยที่ยังคงผูกพันกับบุตรชายอันเป็นที่รัก