ดวงจันทร์สาดแสงสีนวลลอดผ่านผ้าม่านของห้องพักผู้ป่วยพิเศษ เผยให้เห็นร่างของอรุณีที่กำลังหลับใหลอยู่บนโซฟาตัวยาวข้างเตียงของดิน เธอเหนื่อยล้าจากการเฝ้าลูกชายมาตลอดทั้งวัน แม้จะอยู่ในห้องพักที่สะดวกสบายขึ้น แต่ความกังวลเกี่ยวกับอาการของดินก็ยังคงเกาะกุมจิตใจเธออยู่ตลอดเวลา เสียงเปิดประตูเบาๆ ทำให้เธอสะดุ้งตื่นขึ้นมา ดวงตาปรับโฟกัสเห็นเงาของทศพลยืนอยู่ที่ประตู "คุณทศพล" เธอเอ่ยเรียกเสียงแหบพร่า พยายามปรับท่านั่งให้ตรง "คุณมาทำอะไรคะ" ทศพลเดินเข้ามาในห้องอย่างเงียบเชียบ "ผมมาดูดิน" เขาตอบ น้ำเสียงทุ้มต่ำ "เห็นว่าคุณคงจะเหนื่อย เลยอยากจะมาสลับเฝ้าให้" อรุณีมองเขาด้วยความแปลกใจ "คุณไม่เหนื่อยเหรอคะ" "ผมไม่เป็นไรครับ" ทศพลเดินไปหยุดอยู่ข้างเตียงดิน จ้องมองใบหน้าของลูกชายด้วยแววตาอ่อนโยน "คุณไปพักผ่อนเถอะ ผมอยู่กับดินเอง" "แต่…" อรุณีลังเล "ฉัน… ฉันยังไม่อยากไปไหน" "คุณอรุณี" ทศพลหันมามองเธอ "คุณต้องดูแลตัวเองด้วยนะ ถ้าคุณไม่สบาย ดินจะเป็นยังไง" คำพูดของเขาทำให้เธอตระหนักถึงความจริง เธอรู้สึกได้ถึงความอ่อนล้าที่สะสมมาตลอดหลายวัน "ก็ได้ค่ะ" เธอตอบรับ ยอมลุกขึ้นยืน "ถ้ามีอะไร… บอกฉันนะคะ" "ครับ" ทศพลรับคำ อรุณีเดินไปที่โซฟา หยิบกระเป๋าใบเล็กขึ้นมา "ฉันจะไปหาอะไรดื่มที่โรงอาหารหน่อยนะคะ" "เดี๋ยวผมไปเป็นเพื่อน" ทศพลเสนอ "ไม่เป็นไรค่ะ" อรุณีรีบปฏิเสธ "คุณเฝ้าน้องกันอยู่แล้ว ฉันไปคนเดียวได้" เธอไม่อยากใช้เวลากับทศพลตามลำพังมากเกินไป แม้ว่าการกระทำของเขาจะแสดงออกถึงความห่วงใย แต่ความรู้สึกผิดในอดีตที่เธอเคยก่อไว้ก็ยังคงเป็นเหมือนเงาที่ตามหลอกหลอนเธออยู่เสมอ เมื่ออรุณีเดินออกไปแล้ว ทศพลก็ทรุดตัวลงนั่งข้างเตียงดิน มองลูกชายที่หลับใหลอย่างสงบ เขายื่นมือออกไปสัมผัสเส้นผมของดินเบาๆ "ลูกพ่อ" เขาพึมพำ "พ่อขอโทษนะ… ที่ผ่านมาพ่อไม่ได้อยู่ตรงนี้เลย" ความทรงจำในอดีตผุดขึ้นมาในหัวของทศพล ภาพวันเก่าๆ ที่เขายังมีความสุขอยู่กับอรุณีและดิน ภาพวันแรกที่ดินลืมตาดูโลก ภาพรอยยิ้มของอรุณีในวันที่เธอมีความสุข แต่แล้ว ภาพเหล่านั้นก็ถูกแทนที่ด้วยภาพความขัดแย้ง ภาพการทะเลาะเบาะแว้งที่ดังลั่นบ้าน ภาพน้ำตาของอรุณี ภาพวันที่ดินต้องทนอยู่ท่ามกลางความตึงเครียดของพ่อแม่ "มันเป็นความผิดของพ่อเอง" ทศพลพึมพำกับตัวเอง "พ่อปล่อยให้อารมณ์และความโกรธเข้ามาครอบงำ จนทำให้เราต้องแยกทางกัน" เขากำมือแน่น รู้สึกถึงความเจ็บปวดที่แล่นผ่านเข้ามาในหัวใจ การจากลาครั้งนั้น มันไม่ใช่แค่การแยกทางกันของสามีภรรยา แต่มันคือการสูญเสียครอบครัวที่เขารัก "ถ้าวันนั้นพ่อตัดสินใจให้ดีกว่านี้… ทุกอย่างคงจะไม่เป็นแบบนี้" เขาถอนหายใจยาว พยายามสลัดความคิดฟุ้งซ่านออกไป ตอนนี้เขาไม่สามารถเปลี่ยนแปลงอดีตได้ สิ่งที่เขาทำได้คือการทำปัจจุบันให้ดีที่สุด เพื่อดิน ในขณะที่ทศพลกำลังครุ่นคิดอยู่นั้นเอง เขาก็สังเกตเห็นสิ่งผิดปกติบางอย่างใต้หมอนของดิน เขายื่นมือเข้าไปหยิบมันออกมา มันคือสมุดสเก็ตช์เล่มเล็กๆ ที่มีปกสีน้ำตาลซีด ด้วยความสงสัย ทศพลก็เปิดมันออก ภาพวาดต่างๆ ที่อยู่ข้างในทำให้เขาแทบหยุดหายใจ มันเป็นภาพวาดของเขา ภาพวาดของอรุณี ภาพวาดของดินที่กำลังยิ้มแย้ม ภาพครอบครัวของพวกเขาในอดีต ภาพที่เต็มไปด้วยความสุขและความอบอุ่น มีภาพหนึ่งที่ทำให้หัวใจของทศพลบีบรัดอย่างรุนแรง มันเป็นภาพวาดของเขาในวันที่กำลังกอดอรุณีและดินไว้แนบอก พร้อมกับคำเขียนเล็กๆ ใต้ภาพว่า "วันนั้น… ถ้ามีจริง" น้ำตาคลอหน่วย ทศพลปิดสมุดสเก็ตช์ลงอย่างแผ่วเบา เขาไม่เคยรู้เลยว่าดินจะเก็บความทรงจำเหล่านี้ไว้มากขนาดนี้ เขาไม่เคยรู้เลยว่าลูกชายยังคงโหยหาครอบครัวที่สมบูรณ์ "ดินลูกพ่อ…" เขาพึมพำอีกครั้ง เสียงของเขาสั่นเครือ "พ่อจะพยายามนะ… พ่อจะพยายามทำให้ความฝันของลูกเป็นจริง" เขาเงยหน้ามองเพดานห้อง แสงจันทร์ยังคงสาดส่องเข้ามาเหมือนเดิม แต่ในใจของทศพล มันได้เกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ เขารู้แล้วว่าเขาต้องทำอะไรต่อไป เขาตัดสินใจแล้วว่าเขาจะไม่ปล่อยให้อรุณีต้องแบกรับภาระนี้เพียงลำพังอีกต่อไป เขาจะกลับมาเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวนี้อีกครั้ง ไม่ใช่ในฐานะสามีที่เคยทำร้ายจิตใจอรุณี แต่ในฐานะพ่อที่พร้อมจะปกป้องและดูแลดินให้ดีที่สุด อรุณีเดินกลับมาพร้อมกับถ้วยกาแฟร้อนในมือ เมื่อเธอเห็นทศพลนั่งนิ่งอยู่ข้างเตียงดิน ใบหน้าของเขาดูเศร้าหมองผิดปกติ "คุณทศพลคะ" เธอเรียก "เป็นอะไรรึเปล่าคะ" ทศพลเงยหน้าขึ้นมองอรุณี รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา "เปล่าครับคุณอรุณี" เขาตอบ "ผมแค่… คิดถึงวันเก่าๆ" อรุณีมองเข้าไปในดวงตาของเขา เธอเห็นบางอย่างที่แตกต่างออกไป มันไม่ใช่แววตาของคนที่กำลังหลอกลวงหรือกำลังวางแผนร้าย มันเป็นแววตาของคนที่กำลังเจ็บปวดและกำลังมีความหวัง "ฉันก็เหมือนกันค่ะ" เธอตอบรับอย่างอ่อนโยน ทั้งสองมองหน้ากันชั่วครู่ บรรยากาศที่เคยตึงเครียดกลับกลายเป็นความเข้าใจที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นมาอย่างช้าๆ