แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาในห้องพักผู้ป่วยพิเศษของดิน อรุณีตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกสดชื่นกว่าวันก่อนๆ เธอหันไปมองทศพลที่ยังคงนั่งหลับอยู่บนเก้าอี้ข้างเตียง สภาพของเขาดูอิดโรยเล็กน้อย แต่ก็ยังคงมีสีหน้าสงบ เธอค่อยๆ ลุกขึ้นยืน เดินไปชงกาแฟร้อนให้กับตัวเอง แล้วก็เดินไปหยิบน้ำเปล่ามาวางไว้ข้างเตียงของดิน ยื่นแก้วเข้าไปใกล้ริมฝีปากที่แห้งผากของลูกชายอย่างแผ่วเบา “ลูกรัก ดื่มน้ำหน่อยนะ” เธอเอ่ยเสียงแผ่วเบา พลางใช้ปลายนิ้วเกลี่ยผมที่ปรกหน้าผากของดินออก เธอมองใบหน้าซีดเซียวของลูกชายด้วยความรู้สึกปวดร้าว ความเป็นแม่ที่เข้มแข็งเมื่อวานนี้ ค่อยๆ ถูกแทนที่ด้วยความอ่อนแอที่ซ่อนเร้นอยู่ภายใน ทศพลขยับตัวเล็กน้อยก่อนจะลืมตาขึ้น ดวงตาของเขาสะท้อนภาพอรุณีที่กำลังโน้มตัวลงดูแลลูกชายอยู่ “อรุณี…” เสียงแหบพร่าของเขาดังขึ้นเบาๆ “ดื่นแล้วเหรอ” อรุณียืดตัวตรง หันมามองทศพลด้วยรอยยิ้มจางๆ “ค่ะ คุณตื่นแล้วทานอะไรรึยังคะ” “ยังเลย… ไม่ค่อยหิวน่ะ” ทศพลตอบ พลางพยายามยันตัวขึ้นนั่ง “เมื่อคืน… นอนไม่ค่อยหลับเลย” “คุณก็นอนเถอะค่ะ เดี๋ยวฉันดูแลดินเอง” อรุณีเสนอ “พักผ่อนเถอะ คุณดูอิดโรยมากเลยนะ” “ไม่เป็นไร” ทศพลปฏิเสธ “ฉันอยากอยู่ตรงนี้… กับลูก” ทั้งสองเงียบไปครู่หนึ่ง บรรยากาศในห้องกลับมาอึดอัดอีกครั้ง ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีที่เริ่มก่อตัวขึ้นเมื่อวานนี้ เริ่มถูกแทนที่ด้วยกำแพงแห่งความไม่ไว้วางใจที่ยังคงอยู่ “คุณ… เมื่อคืนที่คุณพูดเรื่อง… เรื่องนั้น” ทศพลเริ่มบทสนทนาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความลังเล “คุณหมายความว่ายังไง” อรุณีสูดหายใจเข้าลึกๆ “ฉันหมายความตามที่ฉันพูดนั่นแหละค่ะ ทศพล ฉัน… ฉันอยากจะลองอีกครั้ง” ทศพลมองหน้าอรุณี ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความประหลาดใจและความไม่เชื่อ “คุณ… คุณจริงจังเหรอ” “จริงจังค่ะ” อรุณีตอบหนักแน่น “ฉันรู้ว่ามันอาจจะฟังดูไร้สาระ… แต่ฉันรู้สึกได้ว่าเรา… เรายังมีความรู้สึกดีๆ ให้กันอยู่” “แต่… อรุณี เราเลิกกันไปนานแล้วนะ” ทศพลพยายามหาเหตุผลมาหักล้าง “เราทั้งคู่ต่างก็มีชีวิตของตัวเอง… มีความสุขในแบบของตัวเอง” “ความสุขที่แท้จริงน่ะ มันคืออะไรกันแน่ทศพล” อรุณีถามกลับ “การที่เรามีทุกอย่างพร้อม แต่กลับต้องใช้ชีวิตอยู่คนเดียว… มันเรียกว่าความสุขจริงๆ งั้นเหรอ” ทศพลอึ้งไป เขาไม่รู้จะตอบคำถามนี้อย่างไร จริงอยู่ที่ชีวิตของเขาดูเหมือนจะสมบูรณ์แบบภายนอก มีงานที่มั่นคง มีเงินทองมากมาย แต่ลึกๆ แล้ว เขาก็รู้สึกว่างเปล่ามาตลอด “ฉัน… ฉันไม่รู้สิ อรุณี” เขาตอบอย่างอึดอัด “แต่การกลับไป… มันอาจจะยิ่งทำให้เราเจ็บปวดกว่าเดิมก็ได้นะ” “ฉันก็กลัวเหมือนกันค่ะ” อรุณีสารภาพ “แต่ฉันคิดว่า… อย่างน้อยเราก็ควรจะลองคุยกัน… ลองทำความเข้าใจกันอีกครั้ง” “ทำความเข้าใจเรื่องอะไร” ทศพลถาม “เรื่องที่เราทะเลาะกัน… เรื่องที่เราทำร้ายกัน… หรือเรื่องที่เราปล่อยให้โอกาสดีๆ หลุดลอยไป” “เรื่องทุกอย่างนั่นแหละค่ะ” อรุณีตอบ “เราเคยรักกันมากนะทศพล… ไม่ใช่เหรอ” คำถามนั้นเหมือนย้อนเวลาพาเขากลับไปในอดีต เขาจำได้ดีถึงวันแรกที่พบกัน จำได้ถึงความรักที่เคยมีให้เธออย่างท่วมท้น แต่เมื่อเวลาผ่านไป ความผิดหวัง ความไม่เข้าใจ และความเหนื่อยล้า ก็กัดกินความรู้สึกดีๆ นั้นจนหมดสิ้น “มัน… มันเป็นอดีตไปแล้ว อรุณี” ทศพลพยายามตัดใจ “ตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดคือดิน” “ใช่ค่ะ” อรุณียอมรับ “ตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดคือดิน… และฉันคิดว่าการที่เราจะดูแลเขาได้ดีที่สุด… คือการที่เราต้องกลับมาเป็นทีม… เป็นครอบครัวเดียวกันอีกครั้ง” ทศพลเงียบไป เขาเฝ้ามองใบหน้าของอรุณีที่เต็มไปด้วยความหวัง เขาเห็นแววตาที่อ่อนโยนและจริงใจในตัวเธออีกครั้ง ความรู้สึกบางอย่างที่เคยหลับใหลไปนานค่อยๆ ตื่นขึ้นมา “คุณ… คุณแน่ใจนะ” เขาถามเสียงแผ่ว “ว่าคุณพร้อมจริงๆ” “ฉันพร้อมค่ะ” อรุณียิ้ม “ถ้าคุณพร้อม… เราก็มาลองดูกัน” ทันใดนั้น เสียงเปิดประตูห้องดังขึ้นพร้อมกับร่างของหมอเวชที่เดินเข้ามาพร้อมกับพยาบาล “สวัสดีครับคุณอรุณี คุณทศพล” หมอเวชกล่าวทักทาย “วันนี้อาการของคุณดินดีขึ้นมากเลยนะครับ เราจะทำการย้ายคุณดินไปที่ห้องพักฟื้นปกติในช่วงบ่ายนะครับ” อรุณีและทศพลหันไปมองหมอเวชด้วยความดีใจ “จริงเหรอคะคุณหมอ” อรุณีถามเสียงตื่นเต้น “จริงครับ” หมอเวชยิ้ม “สัญญาณชีพคงที่ การตอบสนองดีขึ้นมาก การผ่าตัดก็ผ่านไปด้วยดี ตอนนี้ก็เหลือแค่การพักฟื้นและกายภาพบำบัดแล้วครับ” “ขอบคุณมากครับคุณหมอ” ทศพลกล่าวด้วยความรู้สึกโล่งใจ “ไม่เป็นไรครับ เราทำหน้าที่ของเรา” หมอเวชตอบ “มีอะไรสงสัย ถามผมได้เลยนะครับ” หลังจากการตรวจเสร็จสิ้น หมอเวชและพยาบาลก็ออกจากห้องไป ทิ้งให้อรุณีและทศพลอยู่กันตามลำพังอีกครั้ง “ดีใจนะ” อรุณีเอ่ยขึ้น “ในที่สุดเราก็จะได้ย้ายไปห้องพักฟื้นปกติแล้ว” “ใช่” ทศพลพยักหน้า “ฉันก็ดีใจเหมือนกัน” “แล้ว… เรื่องที่เราคุยกันเมื่อกี้ล่ะคะ” อรุณีถามเสียงอ่อยลงเล็กน้อย ทศพลหันมามองเธอ “ฉัน… ฉันอยากจะลองนะ อรุณี” เขาตอบ “ถ้าคุณจริงจัง… ฉันก็พร้อมที่จะลอง” รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของอรุณี “ขอบคุณนะคะทศพล” “แต่อย่าเพิ่งคาดหวังอะไรมากนะ” ทศพลเสริม “เราทั้งคู่ยังต้องใช้เวลา… และต้องเรียนรู้ที่จะให้อภัยกัน” “เข้าใจค่ะ” อรุณียิ้ม “อย่างน้อย… เราก็ได้เริ่มต้นแล้ว” ทั้งสองสบตากัน ความรู้สึกอบอุ่นบางอย่างค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในใจของทั้งคู่ อาจเป็นเพราะความหวังดีที่มีต่อลูกชาย หรืออาจเป็นเพราะความรู้สึกที่ยังคงหลงเหลืออยู่ แต่ไม่ว่าจะเป็นเพราะอะไร ทั้งสองคนก็ตัดสินใจที่จะก้าวเดินไปข้างหน้าอีกครั้ง