ทศพลยืนตะลึงงัน ปากอ้าค้างกับคำพูดของคุณอารี "เป็นไปไม่ได้... คุณอารี... คุณหมายความว่ายังไง" เสียงของเขาแหบพร่าเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ คุณอารีมองทศพลด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเห็นใจ "ฉันเสียใจค่ะทศพล" เธอพูดเสียงเบา "แต่... คุณวินัยคือพ่อของดิน" คุณวินัยยืนนิ่ง ใบหน้าซีดเผือดราวกับกระดาษ เขาไม่สามารถมองหน้าทศพลได้ เขาคงรู้ดีว่าความจริงกำลังจะถูกเปิดเผย "คุณ... คุณอารี... คุณรู้เรื่องนี้มาตลอดเลยเหรอ" ทศพลถาม เสียงของเขาเริ่มสั่นเครือ "แล้วทำไม... ทำไมคุณถึงไม่บอกฉัน" "ตอนนั้น... ฉันยังเด็กมากค่ะ" คุณอารีตอบ "ฉันไม่เข้าใจเรื่องราวทั้งหมด และคุณวินัยก็ขอให้ฉันเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับ" "ความลับ... ความลับอะไร" ทศพลตะคอก "ความลับที่ว่าเขาทิ้งฉันไป แล้วก็ไปมีลูกกับผู้หญิงคนอื่นเหรอ" "ไม่ใช่ค่ะ" คุณอารีรีบปฏิเสธ "เรื่องมันซับซ้อนกว่านั้น" "ซับซ้อนยังไง" ทศพลถาม "บอกฉันมาให้หมด" คุณอารีหันไปมองคุณวินัย "คุณวินัยคะ... คุณต้องบอกเขา" คุณวินัยเงยหน้าขึ้นมองทศพล ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด "ทศพล... ฉัน... ฉันมีเรื่องต้องสารภาพ" "สารภาพอะไร" ทศพลถาม เขายังคงยืนอยู่ที่เดิม ราวกับร่างกายถูกตรึงด้วยอำนาจบางอย่าง "เรื่องของ... อรุณี" คุณวินัยพูดเสียงเบา "เรื่องที่เกิดขึ้นในอดีต" ทศพลขมวดคิ้ว "อรุณี... เกี่ยวอะไรด้วย" "ตอนนั้น... คุณกับอรุณี... กำลังมีปัญหากันใช่ไหม" คุณวินัยถาม "และ... ฉันก็... ฉันก็ไปหาอรุณี" "แล้วคุณไปหาเธอทำไม" ทศพลถาม "ฉัน... ฉันอยากจะขอโทษเธอ" คุณวินัยตอบ "ขอโทษที่เคยทำให้เธอเสียใจ" "แล้ว... คุณกับเธอ... เกิดอะไรขึ้น" ทศพลถามด้วยความสงสัย คุณวินัยถอนหายใจยาว "คืนนั้น... ฉันกับอรุณี... เรา... เรามีความสัมพันธ์กัน" คำสารภาพของคุณวินัยราวกับระเบิดลงกลางใจทศพล เขาแทบจะทรงตัวไม่อยู่ อรุณี... ผู้หญิงที่เขารัก ผู้หญิงที่เขาเคยไว้ใจ... เธอเคยมีความสัมพันธ์กับคุณวินัย... ศัตรูของเขา... "เป็นไปไม่ได้" ทศพลพูดซ้ำๆ "คุณโกหก" "ฉันไม่ได้โกหก" คุณวินัยยืนยัน "คืนนั้น... หลังจากที่เรา... ฉันก็รู้สึกเสียใจมาก" "แล้ว... ดินล่ะ" ทศพลถามเสียงสั่น "ดิน... เป็นลูกของใครกันแน่" "ดิน... เป็นลูกของผมครับ" คุณวินัยตอบ เสียงของเขามั่นคงขึ้นเล็กน้อย "แต่... ฉันรู้ว่า... คุณรักอรุณีมาก" "คุณรู้... แล้วทำไมคุณถึงไม่บอกฉัน" ทศพลถามด้วยความโกรธ "ทำไมคุณถึงปล่อยให้ฉันเข้าใจผิดมาตลอด" "เพราะ... ฉันรู้ว่าคุณจะเสียใจมาก" คุณวินัยตอบ "และฉันก็... ฉันก็กลัว" "กลัวอะไร" ทศพลถาม "กลัวว่าคุณจะเกลียดฉัน" คุณวินัยตอบ "กลัวว่าคุณจะเกลียดอรุณี" "แล้ว... ทำไมคุณอารีถึงรู้เรื่องนี้" ทศพลถาม หันไปมองคุณอารี "ฉัน... ฉันเป็นคนเห็นเหตุการณ์ในคืนนั้นค่ะ" คุณอารีตอบ "ฉันเห็นคุณวินัยกับอรุณีอยู่ด้วยกัน" "แล้ว... คุณถึงได้... วางแผนทั้งหมดนั่นเหรอ" ทศพลถามด้วยความระแวง "ไม่ใช่ค่ะ" คุณอารีรีบปฏิเสธ "ฉัน... ฉันแค่... ฉันแค่อยากจะช่วย" "ช่วยใคร" ทศพลถาม "ช่วยคุณ" คุณอารีตอบ "ฉันเห็นว่าคุณรักอรุณีมาก และฉันก็เห็นว่าอรุณีเองก็... ก็ยังคงมีความรู้สึกดีๆ กับคุณอยู่" "แล้ว... การบาดเจ็บของดินล่ะ" ทศพลถาม "คุณมีส่วนเกี่ยวข้องอะไรด้วย" "ฉัน... ฉันไม่ได้ทำร้ายดินค่ะ" คุณอารีรีบแก้ตัว "ฉันแค่... ฉันแค่ไปที่นั่นตอนเกิดเหตุ" "แล้วคุณเห็นอะไร" ทศพลถาม "ฉันเห็น... คนสองคนกำลังทะเลาะกัน" คุณอารีตอบ "และหนึ่งในนั้น... ก็คือคุณวินัย" "คุณวินัย... ทะเลาะกับใคร" ทศพลถาม "ฉัน... ฉันไม่แน่ใจค่ะ" คุณอารีตอบ "แต่... ฉันเห็นเขาวิ่งหนีไป" "วิ่งหนีไป... แล้ว... ทำไมคุณถึงไม่บอกตำรวจ" ทศพลถาม "ฉัน... ฉันกลัวค่ะ" คุณอารีตอบ "และฉันก็... ฉันก็อยากจะให้คุณเป็นคนจัดการเรื่องนี้เอง" ทศพลยืนนิ่ง เขาพยายามประมวลผลข้อมูลทั้งหมดที่ได้รับ เขามองไปที่คุณวินัย ที่กำลังยืนก้มหน้าด้วยความรู้สึกผิด "แล้ว... อรุณีล่ะ" ทศพลถาม "เธอรู้เรื่องนี้ไหม" คุณวินัยเงยหน้าขึ้นมองทศพล "อรุณี... เธอไม่รู้" "ไม่รู้" ทศพลทวนคำ "เธอไม่รู้ว่าดินเป็นลูกของคุณ" "เธอ... เธอคิดว่าดินเป็นลูกของคุณ" คุณวินัยตอบ "หลังจากคืนนั้น... ฉันก็หายตัวไป" "หายตัวไป" ทศพลถาม "ไปไหน" "ฉัน... ฉันไปต่างประเทศ" คุณวินัยตอบ "ฉันไปทำงานที่นั่น" "แล้ว... คุณกลับมาทำไม" ทศพลถาม "ฉัน... ฉันอยากจะกลับมาเจอหน้าลูก" คุณวินัยตอบ "และ... ฉันก็ได้เจอคุณอารี" "คุณอารี..." ทศพลหันไปมองคุณอารี "คุณรู้เรื่องนี้มาตลอดเลยเหรอ" "ใช่ค่ะ" คุณอารีตอบ "ฉัน... ฉันได้ยินเรื่องราวทั้งหมดจากคุณวินัย" "แล้ว... ทำไมคุณถึงไม่บอกฉัน" ทศพลถาม "ฉัน... ฉันอยากจะช่วยให้คุณกับอรุณีกลับมาคืนดีกันค่ะ" คุณอารีตอบ "ฉันคิดว่า... ถ้าคุณรู้ความจริง... คุณจะเข้าใจ" ทศพลส่ายหน้าช้าๆ "คุณอารี... คุณทำให้เรื่องมันยิ่งซับซ้อนกว่าเดิม" เขาหันไปมองคุณวินัยอีกครั้ง "แล้ว... แผลของดินล่ะ... คุณรู้ไหมว่าใครทำ" คุณวินัยส่ายหน้า "ฉัน... ฉันไม่รู้จริงๆ" "ฉัน... ฉันคิดว่า... เขาอาจจะแค่... ล้ม" คุณอารีพูดเสียงเบา "แต่... ฉันไม่แน่ใจ" ทศพลเงียบไป เขากำลังพยายามเรียบเรียงเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้น ความรู้สึกของเขาเต็มไปด้วยความสับสน ความโกรธ และความเสียใจ "ผม... ผมต้องการเวลา" ทศพลพูดเสียงแหบพร่า "ผมต้องการเวลาที่จะคิด" เขาหันหลังเดินออกจากบ้านของคุณวินัยไป ทิ้งให้คุณวินัยและคุณอารียืนนิ่งอยู่เพียงลำพัง ขณะที่ทศพลขับรถกลับบ้าน เขาก็รู้สึกราวกับว่าโลกทั้งใบของเขากำลังพังทลายลง ความจริงที่ถูกเปิดเผยในวันนี้มันหนักหนาสาหัสเกินกว่าที่เขาจะรับไหว เขาขับรถมาถึงบ้าน เปิดประตูเข้าไป ทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาในสวนหลังบ้าน อรุณียังคงนั่งรอเขาอยู่ ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความกังวล "ทศพลคะ..." อรุณีเดินเข้ามาหา "เป็นยังไงบ้างคะ" ทศพลมองหน้าอรุณี ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด "อรุณี... เรา... เรามีเรื่องต้องคุยกัน" อรุณีมองเขาด้วยความสงสัย "เรื่องอะไรคะ" ทศพลสูดลมหายใจเข้าลึกๆ "คุณวินัย... เขา... เขาบอกความจริงทั้งหมดแล้ว" อรุณีมองเขาด้วยความตกใจ "ความจริงอะไรคะ" "ดิน... ดินเป็นลูกของเขา" ทศพลพูดเสียงเบา "และ... คืนนั้น... คุณกับเขาก็..." คำพูดของทศพลขาดหายไป เขาไม่สามารถพูดต่อไปได้ อรุณีหน้าซีดเผือด เธอทรุดตัวลงนั่งข้างๆ ทศพล น้ำตาไหลรินออกมา "ฉัน... ฉันขอโทษค่ะทศพล" อรุณีพูดเสียงสั่น "ฉัน... ฉันเสียใจจริงๆ" ทศพลมองเธอด้วยสายตาที่ว่างเปล่า "ทำไม... ทำไมอรุณี" "มันเป็นเรื่องในอดีตค่ะ" อรุณีพูด "ตอนนั้น... ฉันกำลังมีปัญหา... และคุณวินัยก็เข้ามา" "แล้ว... คุณไม่เคยรักผมเลยใช่ไหม" ทศพลถาม "ไม่ใช่ค่ะ" อรุณีรีบปฏิเสธ "ฉันรักคุณเสมอ" "แล้วทำไม..." ทศพลถาม "ฉัน... ฉันแค่อยากจะลืมเรื่องนี้ไป" อรุณีตอบ "และฉันก็... ฉันก็คิดว่า... คุณวินัยไม่ต้องการอะไรจากฉันอีกแล้ว" ทศพลหลับตาลง เขารู้สึกถึงความเจ็บปวดที่แผ่ซ่านไปทั่วร่าง ความสัมพันธ์ของพวกเขาที่เคยถูกรื้อฟื้นขึ้นมาใหม่ บัดนี้กลับแตกสลายลงอีกครั้ง ด้วยความจริงที่โหดร้ายจากอดีต