อรุณีมองไปที่ทศพล ดวงตาของเธอสะท้อนความเหนื่อยล้าและความไม่แน่ใจ "ก็…ถ้าคุณสะดวกนะ ฉันหมายถึง…ถ้ามันไม่ลำบากเกินไป" เธอพูดตะกุกตะกัก น้ำเสียงเจือความลังเล ปลายสายตาเหลือบมองไปทางห้องพักฟื้นของลูกชายที่อยู่ไม่ไกลนัก ความคิดถึงความจำเป็นที่ทศพลต้องเข้ามามีบทบาทในชีวิตของเธอและดินอีกครั้ง ทำให้เกิดความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูกผสมปนเปกันไปหมด ทั้งความรู้สึกผิดในอดีต ความกังวลในปัจจุบัน และความหวังเล็กๆ ในอนาคต ทศพลพยักหน้าช้าๆ "ไม่ลำบากเลยอรุณี เธอเองก็คงเหนื่อยมาก พักผ่อนเถอะ ฉันจะอยู่ดูแลตรงนี้เอง" คำพูดของเขาเรียบง่ายแต่แฝงไปด้วยความหนักแน่น เขาเข้าใจดีว่าสถานการณ์นี้ไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับอรุณี การต้องกลับมาเผชิญหน้ากับเขาอีกครั้งหลังจากที่ต่างคนต่างแยกย้ายไปมีชีวิตของตัวเอง มันย่อมมีความอึดอัดอยู่บ้าง แต่เมื่อเป็นเรื่องของดิน ทุกสิ่งทุกอย่างดูเหมือนจะถูกลดความสำคัญลงไป "ขอบคุณนะ" อรุณีกล่าวสั้นๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืน "ฉันขอไปดูอาการดินก่อนนะ" เธอเดินจากไป ทิ้งให้ทศพลอยู่กับความคิดของตัวเอง เขาถอนหายใจยาว มองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นผู้คนเดินสวนกันไปมาอย่างเร่งรีบ ชีวิตของคนอื่นยังคงดำเนินต่อไปภายใต้แสงแดดที่สาดส่อง ในขณะที่ชีวิตของเขาและอรุณียังคงวนเวียนอยู่กับความกังวลใจเรื่องดิน หลายวันผ่านไป อาการของดินค่อยๆ ดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เขาเริ่มตอบสนองต่อสิ่งต่างๆ รอบตัวได้ดีขึ้น แม้จะยังอ่อนเพลียมากก็ตาม รอยยิ้มเล็กๆ ที่ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขาเมื่อเห็นหน้าพ่อแม่ สร้างกำลังใจให้กับทั้งสองอย่างมหาศาล อรุณีและทศพลใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ที่โรงพยาบาล สลับกันเฝ้าไข้ลูกชาย พวกเขาเริ่มพูดคุยกันมากขึ้น ไม่ใช่แค่เรื่องของดิน แต่รวมถึงเรื่องราวในชีวิตของแต่ละคนในช่วงที่ผ่านมา "ช่วงนี้คุณทำอะไรอยู่บ้าง" อรุณีถาม ขณะที่เธอกำลังจัดเตรียมอาหารง่ายๆ ให้ทศพลที่โรงอาหารของโรงพยาบาล "ฉันเห็นว่าคุณดูผอมลงนะ" ทศพลยิ้มบางๆ "ก็ทำงานหนักเหมือนเดิมนั่นแหละ ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงมากนัก ส่วนเรื่องธุรกิจก็ไปได้ด้วยดี แต่ก็ไม่ได้มีเวลาให้กับตัวเองเท่าไหร่" เขาตอบ พลางก้มหน้ามองจานข้าวตรงหน้า "แล้วอรุณีล่ะ เป็นไงบ้างหลังจากที่…หลังจากที่เราแยกกันไป" อรุณีเงียบไปครู่หนึ่ง หวนนึกถึงอดีตอันขมขื่น "ฉันก็…ก็ใช้ชีวิตไปวันๆ น่ะนะ เลี้ยงดูดินมาตลอด ยอมรับว่าช่วงแรกๆ มันก็ยากมากจริงๆ" เธอพูดเสียงแผ่ว "แต่พอมีดิน ทุกอย่างก็ดูเหมือนจะมีความหมายมากขึ้น" ทั้งสองคนนั่งทานอาหารเงียบๆ บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความรู้สึกที่อัดอั้นมานานหลายปี การกลับมาเจอกันครั้งนี้ภายใต้สถานการณ์ที่บีบคั้น ทำให้พวกเขามีโอกาสได้มองย้อนกลับไปในความสัมพันธ์ที่เคยมี บทสนทนาที่เคยขาดหายไป เริ่มกลับมาเติมเต็มอีกครั้ง แต่กระนั้น ความรู้สึกผิดและความเสียใจจากอดีตก็ยังคงเป็นเงาตามตัว เย็นวันหนึ่ง ขณะที่อรุณีเดินกลับมาจากห้องน้ำ เธอก็ชนเข้ากับร่างใครบางคนอย่างจัง หนังสือหลายเล่มที่เธอถืออยู่ร่วงหล่นลงพื้น "โอ๊ย ขอโทษค่ะ" เธออุทาน พร้อมกับก้มลงเก็บหนังสือ "ไม่เป็นไรครับ" เสียงทุ้มคุ้นหูดังขึ้น พร้อมกับร่างสูงที่ก้มลงมาช่วยเก็บหนังสือให้ อรุณีเงยหน้าขึ้น ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ "คุณ…คุณธีรวัฒน์" เธอเอ่ยชื่อนั้นออกมาอย่างแผ่วเบา ธีรวัฒน์ ชายหนุ่มที่เคยเป็นเพื่อนสนิทของทศพล และเป็นคนที่อรุณีเคยมีความรู้สึกดีๆ ให้ในอดีต ยืนอยู่ตรงหน้าเธอในสภาพที่ดูเหนื่อยล้าไม่ต่างกัน "อรุณี…นานมากแล้วนะที่เราไม่ได้เจอกัน" ธีรวัฒน์พูด ยิ้มบางๆ ที่มุมปาก "ได้ข่าวว่าดินไม่สบาย ฉันก็เลยแวะมาเยี่ยม" "ค่ะ…ตอนนี้อาการของเขาดีขึ้นมากแล้ว" อรุณีตอบ พยายามควบคุมเสียงไม่ให้สั่น "คุณธีรวัฒน์มาคนเดียวหรือคะ" "เปล่า…ภรรยาฉันมาด้วย แต่เธอไปซื้อของอยู่ข้างนอกน่ะ" ธีรวัฒน์บอก "คุณมากับใคร" "ฉัน…ฉันมากับทศพลค่ะ" อรุณีตอบ พลางเหลือบมองไปทางทศพลที่กำลังเดินเข้ามาหา "เขาเป็นพ่อของดิน" ทศพลเดินเข้ามาหยุดข้างๆ อรุณี มองหน้าธีรวัฒน์ด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก "ธีรวัฒน์…ไม่คิดว่าจะเจอกันที่นี่" "ผมก็เหมือนกันทศพล" ธีรวัฒน์ตอบรับ "ยินดีที่ได้เจอคุณอีกครั้งนะ" บรรยากาศรอบตัวเริ่มตึงเครียดขึ้นทันที การพบกันโดยบังเอิญของสามคนที่เคยมีความสัมพันธ์ซับซ้อนในอดีต สร้างความอึดอัดที่มองเห็นได้ชัดเจน อรุณีรู้สึกเหมือนถูกบีบคั้นไปทุกทิศทาง ความกังวลเรื่องดินที่เคยลดน้อยลงไป กลับพลุ่งพล่านขึ้นมาอีกครั้ง "ฉันต้องขอตัวก่อนนะ" อรุณีพูดขึ้นอย่างรวดเร็ว "ฉันต้องกลับไปดูอาการดิน" เธอรีบคว้าหนังสือที่ธีรวัฒน์กำลังจะส่งให้ และเดินจากไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้ทศพลและธีรวัฒน์เผชิญหน้ากันเพียงลำพัง