เสียงโลหะบดขยี้ เสียงกระจกแตกละเอียด และเสียงร้องด้วยความตกใจดังผสมปนเปกันไปทั่วเมื่อรถยนต์ของท่านชายกฤตเสียหลักพุ่งตกลงไปข้างทาง ร่างของรินดาและท่านชายกฤตถูกกระแทกอย่างแรง จนแทบหมดสติ ร่างของท่านหญิงอัญชันที่วางอยู่บนเบาะหลังก็กระเด็นไป… “พ่อคะ…!” รินดาร้องเรียกเสียงแผ่วเบา ดวงตาของเธอพร่ามัว มองเห็นเพียงภาพเงาของผู้คนที่กำลังรุมเข้ามาล้อมรถยนต์ที่คว่ำอยู่ “รินรดา… เจ้า… เป็นอะไรไหม…” เสียงของท่านชายกฤตแผ่วเบา เขาพยายามขยับตัว แต่ก็รู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดที่รุนแรง “หนู… หนูไม่เป็นไรค่ะพ่อ… แต่… คุณแม่…” รินดารีบหันไปมองร่างของมารดา… เห็นเพียงภาพที่น่าสะพรึงกลัว… เลือดสีแดงสดไหลนอง… “คุณแม่…!” รินดาร้องไห้โฮ “ไม่ต้องห่วง… พ่อจะพาแม่ของเจ้า… ไป…” ท่านชายกฤตพยายามจะเอื้อมมือไปคว้าแผ่นข้อมูลที่ตกอยู่บนพื้นรถ แต่เขาก็ทำไม่สำเร็จ “หลักฐาน… รินดา… เอาหลักฐานไป…” ท่านชายกฤตพูดด้วยเสียงที่อ่อนแรงลงเรื่อยๆ ร่างของ ‘นายพลศักดิ์’ เดินเข้ามาใกล้รถยนต์ที่พังยับเยิน เขาหัวเราะอย่างสะใจ “ฮึ่ม… เกือบไปแล้ว… เกือบปล่อยให้พวกแกหนีรอดไปได้” นายพลศักดิ์กล่าว “แต่… โชคร้ายของพวกแก… มันจบลงแค่นี้…” เขาหันไปสั่งทหารที่ยืนล้อมอยู่ “จัดการพวกมันซะ! อย่าให้เหลือร่องรอย!” ทหารกลุ่มหนึ่งรีบเปิดประตูรถยนต์ออก… รินดาเห็นใบหน้าของทหารเหล่านั้น… เป็นใบหน้าอันโหดเหี้ยม… ไร้ความปรานี “ไม่! อย่าเข้ามา!” รินดาตะโกนร้อง “หนูจะเปิดโปงพวกแกให้หมด!” แต่มันก็ไม่มีประโยชน์… ร่างของนายพลศักดิ์ค่อยๆ เดินเข้ามา… เขาชี้ไปที่แผ่นข้อมูลที่อยู่ใกล้ๆ มือของท่านชายกฤต “สิ่งนั้น… มันไม่สำคัญอีกต่อไป… เพราะตอนนี้… ความจริง… กำลังจะถูกฝัง… ตลอดกาล…” เขาก้าวเท้าเหยียบลงไปบนแผ่นข้อมูลนั้นอย่างแรง… เสียงกระดาษขาดดังขึ้น… รินดารู้สึกราวกับว่าโลกทั้งใบของเธอได้แตกสลายไปอีกครั้ง… ความหวังสุดท้าย… ได้ดับสลายไปแล้ว… “ไม่!!!” รินดาร้องไห้เสียใจ นายพลศักดิ์หันมายิ้มให้รินดาอย่างเหี้ยมโหด “เสียใจด้วยนะ… เจ้าหนู… โชคชะตาของเจ้า… มันจบสิ้นแล้ว…” เขากำลังจะออกคำสั่งให้ทหารจัดการกับรินดา… ทันใดนั้น… เสียงรถยนต์คันหนึ่งก็ดังเข้ามา… พร้อมกับไฟหน้ารถที่สาดส่องเข้ามา… “หยุดนะ!!!” เสียงตะโกนอันทรงพลังดังขึ้น… ทุกคนหันไปมอง… และพบกับ… ‘ท่านชายกฤต’ ที่กำลังยืนอยู่หน้าปากทางเข้า… แต่… เขาไม่ใช่ท่านชายกฤตคนเดิม… ร่างของเขาเต็มไปด้วยบาดแผล… และ… ดูเหมือนเขาจะพยายามหนีออกมา… “พ่อ…!” รินดาอุทานด้วยความประหลาดใจ “พ่อ… พ่อรอดมาได้…” ท่านชายกฤตพูดเสียงแหบพร่า “พ่อ… จะไม่ยอมให้พวกแก… ทำร้ายใครได้อีก…” นายพลศักดิ์หน้าเสีย “ไม่! แก… แกไม่น่าจะรอดมาได้!” “พ่อ… พ่อมีอีกแผนหนึ่ง…” ท่านชายกฤตกล่าว “พ่อ… พ่อขอโทษ… ที่ปล่อยให้พวกแก… ทำร้าย ‘รินรดา’… พ่อ… จะต้องชดใช้…!” นายพลศักดิ์สั่งให้ทหารจัดการกับท่านชายกฤต… แต่ท่านชายกฤตกลับพุ่งเข้าไปหานายพลศักดิ์อย่างรวดเร็ว… “พ่อ!!!” รินดาร้องเรียก… ท่านชายกฤตใช้โอกาสที่ทหารกำลังเข้ามารุมล้อม… เขาคว้าวัตถุบางอย่างที่ซ่อนไว้ในเสื้อ… แล้วปาออกไป… “นี่คือ… จุดจบ… ของพวกแก!” วัตถุนั้น… คือระเบิดเพลิง! แสงไฟลุกโชนขึ้นอย่างรวดเร็ว… ครอบคลุมบริเวณนั้นทั้งหมด… เสียงระเบิดดังขึ้น… ร่างของนายพลศักดิ์และทหารของเขา… ค่อยๆ จมหายไปในเปลวเพลิง… รินดาตกตะลึงกับภาพที่เห็น… พ่อของเธอ… เสียสละชีวิตตัวเอง… เพื่อปกป้องเธอ… แต่… ท่ามกลางเปลวเพลิง… รินดาก็เห็น… แผ่นข้อมูลที่นายพลศักดิ์เหยียบย่ำ… มันยังคงอยู่… และ… มันถูกไฟเผาไหม้… เหลือเพียงบางส่วน… ความสิ้นหวังและความโกรธแค้นถาโถมเข้าใส่รินดา… เธอรู้ว่าเรื่องนี้ยังไม่จบ… และเธอ… จะต้องหาความจริงให้เจอ… ไม่ว่าต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม…