"เมื่อสิบปีก่อน..." ภาคินเริ่มเล่า เสียงของเขาเริ่มสั่นเล็กน้อย "ผม... ผมไม่ได้ตั้งใจจะหนีไปไหนนะครับพ่อ" วินัยยืนกอดอก ใบหน้าฉายแววไม่เชื่อสนิท "ผมมีปัญหาส่วนตัวบางอย่างที่ผมต้องจัดการ และผมคิดว่าผมจัดการมันได้ด้วยตัวเอง" ภาคินพูดต่อ "ผมไม่รู้ว่าเรื่องมันจะบานปลายขนาดนี้" "ปัญหาอะไร! แกไปมีปัญหาอะไรถึงขนาดต้องหายตัวไปเป็นสิบปี!" วินัยถามเสียงเข้ม "ตอนนั้นผมไปพัวพันกับ... กับคนที่ไม่ดีครับพ่อ" ภาคินหลบสายตา "ผมไปกู้เงินนอกระบบมาจำนวนมาก เพราะผมอยากจะลงทุนทำธุรกิจบางอย่าง แต่สุดท้ายมันก็ล้มเหลว" น่านเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เธอไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อนเลย "ผมไม่รู้จะหันหน้าไปหาใคร" ภาคินกล่าวต่อ "ผมกลัว... กลัวว่าคนที่ตามทวงหนี้จะมาทำร้ายพ่อกับแม่กับน่าน" "แล้วทำไมแกไม่บอกพ่อ! พ่อจะหาทางช่วยแกได้!" วินัยตะคอก "ผม... ผมไม่อยากให้พ่อต้องเดือดร้อนครับ" ภาคินเงยหน้าขึ้นมองบิดา "ผมคิดว่าผมจะหาทางแก้ไขมันเอง ผมพยายามหาเงินมาคืน แต่ก็ยิ่งติดหนี้มากขึ้นเรื่อยๆ" "แล้วคนที่แกไปยุ่งด้วย... พวกมันข่มขู่แกยังไง!" วินัยถามเสียงดัง "พวกมันบอกว่า... ถ้าผมไม่ใช้หนี้ภายในกำหนด พวกมันจะมาทำร้ายคนในครอบครัวผมครับ" ภาคินพูดด้วยเสียงที่เบาลง "ผม... ผมทนเห็นภาพนั้นไม่ได้ ผมเลยตัดสินใจหายไป" "หายไป... แล้วแกไปอยู่ที่ไหนมาสิบปี!" วินัยถามด้วยความไม่เข้าใจ "ผมหนีไปต่างจังหวัดครับพ่อ" ภาคินตอบ "ผมพยายามทำงานเก็บเงินไปเรื่อยๆ แต่หนี้มันก็เพิ่มขึ้นทุกวัน ผมไม่กล้ากลับมาบ้าน เพราะกลัวว่าพวกนั้นจะตามมาเจอ" "แล้ว... แม่ล่ะ" น่านถามเสียงสั่น "แม่รู้เรื่องนี้ไหม" ภาคินเงียบไปพักหนึ่ง ใบหน้าของเขาหมองลงอย่างเห็นได้ชัด "ผม... ผมไม่ได้บอกแม่ครับ" "อะไรนะ!" วินัยโพล่งขึ้น "ผม... ผมไม่ได้บอกแม่เลย" ภาคินพูดซ้ำ "ผมคิดว่าแม่จะเสียใจมากถ้าผมบอกเรื่องนี้ ผมเลยเลือกที่จะเก็บมันไว้คนเดียว" "แล้ว... แล้วที่พวกเราได้ยินข่าวว่าแกตาย... มันคืออะไร" น่านถามต่อ "ผม... ผมแกล้งตายครับ" ภาคินตอบเสียงแผ่ว "ผมได้ยินมาว่าพวกทวงหนี้มันเริ่มตามหาผมอย่างจริงจัง ผมเลยตัดสินใจ... แกล้งตายเพื่อที่จะให้พวกมันเลิกตามหาผม" วินัยอึ้งไป เขาไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้เลย ความรู้สึกมากมายถาโถมเข้ามาในจิตใจ ความโกรธ ความเสียใจ ความผิดหวัง และความรู้สึกผิดที่ตัวเองก็มีส่วน "แก... แกมันไร้ความรับผิดชอบสิ้นดี!" วินัยพูดเสียงขาดห้วง "แกทำแบบนี้ได้อย่างไร! แกทำให้แม่ของแกเสียใจมากแค่ไหน!" "ผมรู้ครับพ่อ" ภาคินน้ำตาคลอ "ผมรู้ว่าผมทำให้แม่เสียใจมาก ผม... ผมไม่มีวันให้อภัยตัวเองเลย" "แล้ว... แล้วทำไมเพิ่งกลับมาตอนนี้!" วินัยถาม "ผม... ผมใช้หนี้หมดแล้วครับพ่อ" ภาคินบอก "หลังจากที่ผมแกล้งตาย ผมก็หนีไปอยู่ต่างประเทศ ทำงานหนักมาก เพื่อที่จะหาเงินมาใช้หนี้ให้หมด ผมเพิ่งจะใช้หนี้ได้หมดเมื่อไม่นานมานี้เองครับ" "ใช้หนี้หมดแล้ว... แล้วแกก็กลับมา..." วินัยพึมพำ "ใช่ครับพ่อ" ภาคินตอบ "ผมคิดถึงบ้าน... คิดถึงพ่อ คิดถึงน่าน ผมอยากจะกลับมาขอโทษทุกๆ คน" "ขอโทษ..." วินัยหัวเราะเสียงแห้ง "แกคิดว่าคำขอโทษมันจะทำให้ทุกอย่างดีขึ้นได้หรือไง! แกทำร้ายจิตใจแม่ของแกมาตลอด แกทำร้ายพวกเรามาตลอด!" "ผมรู้ครับพ่อ" ภาคินก้มหน้าลง "ผม... ผมยอมรับโทษทุกอย่าง" "ยอมรับโทษ! แกเคยคิดถึงผลที่จะตามมาบ้างไหม! แกเคยคิดถึงแม่ของแกบ้างไหม!" วินัยเดินวนไปมาด้วยความหงุดหงิด "พ่อคะ" น่านเอ่ยเสียงเรียบ "พี่ภาคินเขาบอกว่าเขาใช้หนี้หมดแล้ว เขาเพิ่งจะกลับมา เราน่าจะให้โอกาสเขาได้อธิบายเรื่องราวทั้งหมดนะคะ" "โอกาส!" วินัยหันมามองน่าน "แกไม่เข้าใจหรอกน่าน! แกไม่รู้ว่าแม่ของแกต้องเสียใจมากแค่ไหน!" "หนูก็เสียใจค่ะพ่อ" น่านตอบเสียงเบา "แต่การที่พี่ภาคินกลับมา มันก็เป็นสัญญาณที่ดีนะคะ" "สัญญาณที่ดี... มันคือสัญญาณแห่งความหายนะต่างหาก!" วินัยพูด "พ่อคะ" น่านจับมือภาคินไว้ "พี่ภาคินเขาบอกว่าเขาพยายามกลับมาหาเรา เขาพยายามแก้ไขความผิดพลาดของเขาแล้ว" วินัยมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน เขาเห็นลูกสาวของเขากำลังปลอบโยนลูกชายที่หายตัวไปนาน เขาเห็นความเจ็บปวดในแววตาของภาคิน และเขาก็เห็นความรักที่น่านมีต่อพี่ชายของเธอ "ผม... ผมเข้าใจว่าพ่อโกรธผม" ภาคินพูดเสียงเบา "ผม... ผมสมควรได้รับมัน" "แกไม่ใช่ลูกของพ่ออีกต่อไปแล้ว!" วินัยตะคอก คำพูดนั้นเหมือนมีดที่กรีดลงไปกลางใจของภาคิน เขาตัวสั่นเล็กน้อย "พ่อ..." น่านเรียก "พอ! พ่อเหนื่อยแล้ว" วินัยเดินสะบัดหน้าออกจากบ้านไป ทิ้งให้ภาคินกับน่านยืนนิ่งอยู่กลางโถงทางเดิน ภาคินทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาอีกครั้ง ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความผิดหวังและความเจ็บปวด "พี่..." น่านเอ่ยเรียก "ผม... ผมทำผิดจริงๆ นะน่าน" ภาคินพูดเสียงสั่น "ผม... ผมทำให้ทุกคนเสียใจ" "ไม่เป็นไรค่ะพี่" น่านนั่งลงข้างๆ กอดแขนภาคินไว้แน่น "อย่างน้อยพี่ก็กลับมาแล้ว" ภาคินเงยหน้ามองน้องสาวของเขา น้ำตาเริ่มไหลอาบแก้ม "ผม... ผมไม่รู้จะทำยังไงดี" "เราจะค่อยๆ แก้ไขกันไปนะคะพี่" น่านปลอบ "พ่ออาจจะแค่ต้องการเวลา" ภาคินพยักหน้า เขากอดน้องสาวไว้แน่น ความรู้สึกผิดที่แบกมานานนับสิบปี มันยังคงหนักอึ้งอยู่ในใจ