การเดินทางเพื่อตามหาคุณสมเกียรติเริ่มต้นขึ้นในเช้าวันถัดมา รังสีใช้เวลาทั้งคืนในการค้นหาข้อมูลทางอินเทอร์เน็ต โดยอาศัยข้อมูลเล็กๆ น้อยๆ ที่ชาญณรงค์พอจะจำได้เกี่ยวกับลักษณะบ้านและที่ตั้งในย่านชานเมือง แม้จะมีความเป็นไปได้น้อย แต่เขาก็ยังหวังว่าจะเจอเบาะแสบางอย่าง “ผมเจอแล้วครับแม่! พ่อ!” รังสีตะโกนด้วยความดีใจขณะที่กำลังจิบกาแฟยามเช้า “ผมเจอชื่อคนชื่อสมเกียรติ ที่เคยทำงานในบริษัทเดียวกับพ่อเมื่อยี่สิบกว่าปีก่อน และตอนนี้เขาก็ทำธุรกิจส่วนตัวเล็กๆ เกี่ยวกับจัดสวนอยู่แถวชานเมืองพอดีเลยครับ! แถมยังมีรูปโปรไฟล์เป็นรูปสวนสวยๆ ด้วย!” พวงแก้วรีบเดินเข้ามาดู “จริงเหรอจ๊ะ ดีจังเลยลูก! แล้วเราจะติดต่อเขาได้ยังไง?” “ผมเจอเบอร์โทรศัพท์ของธุรกิจจัดสวนของเขาแล้วครับ” รังสีเปิดหน้าเว็บให้พ่อแม่ดู “ผมจะลองโทรหาดูครับ” ชาญณรงค์มองหน้าลูกชายด้วยแววตาแห่งความหวัง “พ่อ… พ่อหวังว่า… เขาจะยังจำพ่อได้นะ…” “แน่นอนครับพ่อ” รังสีตอบพร้อมรอยยิ้ม “หลังจากนี้… ทุกอย่างจะค่อยๆ ดีขึ้นครับ” รังสีโทรศัพท์ไปยังเบอร์ธุรกิจจัดสวน เสียงตอบรับเป็นเสียงผู้ชายที่สุภาพ “สวัสดีครับ สมเกียรติการ์เด้นครับ มีอะไรให้รับใช้ครับ?” “สวัสดีครับ คุณสมเกียรติ” รังสีกล่าวด้วยน้ำเสียงที่พยายามควบคุมให้สงบ “ผม… ผมชื่อรังสีครับ ผมเป็นลูกชายของคุณชาญณรงค์ครับ ไม่ทราบว่าคุณสมเกียรติยังพอจำคุณพ่อของผมได้ไหมครับ?” มีเสียงเงียบไปครู่หนึ่ง ราวกับอีกฝ่ายกำลังประมวลผล “ชาญณรงค์… คุณชาญณรงค์… จำได้สิ… นานมากแล้วนะ… เจอกันครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่กันนะ?” “เมื่อยี่สิบกว่าปีก่อนครับคุณสมเกียรติ” รังสีตอบ “ตอนนี้คุณพ่อของผมกำลังป่วยอยู่ครับ และมีเรื่องสำคัญที่อยากจะปรึกษาคุณสมเกียรติด้วยครับ ไม่ทราบว่าพอจะสะดวกไหมครับ ให้ผมกับคุณพ่อเข้าไปพบคุณสมเกียรติได้เมื่อไหร่?” “ป่วยเหรอ… แย่จังเลย… ได้สิ… ได้สิ… มาหาได้เลย… มา… บ้านผมอยู่ซอย… (คุณสมเกียรติบอกที่อยู่) … มาได้เลย… จะมาเมื่อไหร่ก็โทรบอกนะ” “ขอบคุณมากครับคุณสมเกียรติ” รังสีกล่าวอย่างขอบคุณ “ผมจะรีบพาคุณพ่อไปนะครับ” หลังจากวางสาย รังสีก็หันไปมองพ่อแม่ “เราเจอคุณสมเกียรติแล้วครับ! เขาให้เราเข้าไปพบได้เลย!” ชาญณรงค์พยักหน้าด้วยความตื่นเต้น “ดี… ดีมาก… พ่อ… พ่อจะได้รู้ความจริงเสียที…” การเดินทางไปบ้านของคุณสมเกียรติเต็มไปด้วยความคาดหวังและความกังวล รังสีขับรถพาพ่อแม่ไปยังที่อยู่ดังกล่าว เมื่อไปถึง ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าคือบ้านหลังเล็กๆ ที่รายล้อมไปด้วยสวนดอกไม้นานาชนิด สวยงามตามคำบอกเล่าของชาญณรงค์ ชายวัยกลางคนท่าทางใจดี เดินออกมาต้อนรับด้วยรอยยิ้ม “ชาญณรงค์… ไม่เจอกันนานเลยนะ… ไม่คิดเลยว่าจะมาเจอแกในสภาพนี้…” คุณสมเกียรติเอ่ยด้วยความรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย ชาญณรงค์ยิ้มแหยๆ “สมเกียรติ… ฉัน… ฉันขอโทษที่มาโดยไม่ได้นัดหมาย…” “ไม่เป็นไรหรอกน่า… เข้ามาข้างในก่อนสิ… แล้วนี่… ใครล่ะ?” คุณสมเกียรติมองไปยังรังสีและพวงแก้ว “นี่… ลูกชายของฉัน รังสี… แล้วก็… ภรรยาของฉัน พวงแก้ว” ชาญณรงค์แนะนำ “สวัสดีครับคุณลุง” รังสียกมือไหว้ “สวัสดีครับคุณป้า” พวงแก้วกล่าว “เชิญ… เชิญนั่งก่อนนะ” คุณสมเกียรติเชิญทุกคนเข้ามาในบ้าน บรรยากาศภายในบ้านอบอุ่น เต็มไปด้วยของตกแต่งที่สะท้อนถึงความรักในธรรมชาติ หลังจากที่ทุกคนนั่งลง คุณสมเกียรติก็รินน้ำและยื่นให้ “เป็นไงบ้างชาญณรงค์… ทำไมถึงได้มาหาฉันล่ะ… มีเรื่องอะไร… หรือว่า… จะมาปรึกษาเรื่องงาน?” ชาญณรงค์มองหน้าลูกชาย รังสีพยักหน้าเป็นเชิงให้กำลังใจ “คุณสมเกียรติครับ… ผม… ผมมาที่นี่… เพราะผมต้องการความช่วยเหลือ… ผม… ผมต้องการจะเปิดเผยความจริง… เกี่ยวกับเรื่องในอดีต…” “ความจริงเรื่องอะไร… เล่ามาได้เลย” คุณสมเกียรติเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง ชาญณรงค์ก็เริ่มเล่าเรื่องราวทั้งหมด ตั้งแต่สมัยที่เขายังทำงานกับคุณวิโรจน์ การถูกบงการ การถูกกดดัน จนกระทั่งถึงวันที่รังสีหายตัวไป และความจริงที่เพิ่งถูกเปิดเผยออกมาว่าคุณวิโรจน์คือผู้อยู่เบื้องหลังทั้งหมด คุณสมเกียรติเงียบฟังอย่างตั้งใจ ใบหน้าของเขาแสดงออกถึงความประหลาดใจและความไม่พอใจ “วิโรจน์… ฉันว่าแล้ว… ว่ามันต้องมีอะไรไม่ชอบมาพากลกับคนคนนั้น” เขาพึมพำ “ตอนที่ฉันทำงานกับมัน… ฉันก็รู้สึกได้เลยว่ามันเป็นคนอันตราย… มันชอบเอาเปรียบคนอื่น… แล้วก็… ชอบใช้วิธีสกปรกเพื่อให้ได้ในสิ่งที่ต้องการ… ฉัน… ฉันเลิกทำงานกับมันไปเพราะทนไม่ไหวจริงๆ…” “แล้ว… คุณสมเกียรติ… พอจะจำอะไรเกี่ยวกับเรื่องพวกนี้ได้บ้างไหมครับ?” รังสีถามอย่างมีความหวัง “หรือ… หรือคุณสมเกียรติเคยได้ยินอะไรที่เกี่ยวข้องกับการหายตัวไปของผม? หรือ… หรือคุณวิโรจน์เคยพูดอะไรที่น่าสงสัย?” คุณสมเกียรติครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “เรื่องที่แกหายตัวไป… ฉัน… ฉันได้ยินข่าวอยู่นะ… แต่ตอนนั้นฉันก็ไม่รู้ว่ามันเกี่ยวอะไรกับวิโรจน์… ฉัน… ฉันจำได้ว่า… สมัยนั้น… วิโรจน์มันกำลังวางแผนเรื่องใหญ่เรื่องหนึ่งอยู่… มันพยายามจะฮุบกิจการของคู่แข่ง… แล้วก็… มันได้พูดถึง… ถึงการกำจัดอุปสรรค… ซึ่งตอนนั้น… ฉันคิดว่ามันหมายถึงคู่แข่งทางธุรกิจ…” “แล้ว… แล้วการกำจัดอุปสรรคนั้น… เกี่ยวข้องกับใครบ้างครับ?” รังสีเร่งถาม “มัน… มันมีคนหนึ่ง… ที่เป็นอุปสรรคสำคัญของวิโรจน์… เป็นคนที่… คัดค้านแผนการของมันมาตลอด… เป็นคนที่มีคุณธรรม… แล้วก็… เป็นเพื่อนรักของพ่อแก… ชื่อ… ชื่อดนัย…” “คุณดนัย!” ชาญณรงค์อุทานด้วยความตกใจ “ฉัน… ฉันจำเขาได้… เขาเป็นเพื่อนรักของฉันจริงๆ… เขา… เขาเป็นคนดีมาก…” “ใช่… ดนัย… ฉันจำได้ว่าวิโรจน์มันพยายามจะกำจัดดนัย… เพื่อให้แผนการของมันดำเนินไปได้… แต่… แต่ฉันไม่รู้ว่ามันทำสำเร็จหรือเปล่า… เพราะหลังจากนั้นไม่นาน… ฉันก็ลาออกจากบริษัทของมัน… แล้วก็… ฉันก็ไม่ค่อยได้ติดต่อกับใครเลย…” คุณสมเกียรติกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเสียใจ “คุณดนัย… เป็นไปได้ไหมครับ… ว่าการหายตัวไปของผม… จะเกี่ยวข้องกับการกำจัดคุณดนัย?” รังสีตั้งคำถาม “ฉัน… ฉันไม่แน่ใจนะ… แต่… แต่มันก็มีความเป็นไปได้… วิโรจน์มันเป็นคนโหดเหี้ยม… มันไม่เคยกลัวที่จะทำอะไร… เพื่อให้ได้ในสิ่งที่มันต้องการ… ถ้าดนัยเป็นอุปสรรค… มันก็ไม่น่าจะปล่อยให้ดนัยมีชีวิตอยู่ได้…” คุณสมเกียรติอธิบาย “แล้ว… มีใครที่พอจะรู้เรื่องนี้บ้างไหมครับ? หรือ… หรือมีเอกสารอะไรที่อาจจะเชื่อมโยงได้?” รังสีถามต่อ “เอกสาร… ฉัน… ฉันไม่แน่ใจ… แต่วิโรจน์มันเป็นคนระมัดระวังตัวมาก… มันคงไม่ทิ้งหลักฐานง่ายๆ… แต่… แต่ฉันจำได้ว่า… สมัยที่ฉันยังทำงานกับมัน… มันเคยให้ฉันช่วยจัดการเรื่องเอกสารบางอย่าง… เป็นเอกสารที่เกี่ยวข้องกับ… การซื้อขายที่ดิน… แล้วก็… การโอนหุ้น… ซึ่ง… ซึ่งฉันรู้สึกว่ามันไม่ชอบมาพากล… ฉัน… ฉันแอบเก็บสำเนาเอกสารนั้นไว้… เผื่อ… เผื่อวันหนึ่งมันจะเป็นประโยชน์…” หัวใจของรังสีเต้นแรง เขาแทบจะกระโดดดีใจ “จริงเหรอครับคุณสมเกียรติ! เอกสารนั้น… คุณสมเกียรติยังเก็บไว้อยู่ไหมครับ!” “เก็บสิ… เก็บไว้อย่างดีเลย… ฉัน… ฉันรู้สึกได้ตั้งแต่วันนั้นแล้วว่ามันต้องมีอะไรไม่ชอบมาพากล… แต่วันนี้… ฉันไม่เคยคิดเลยว่ามันจะเกี่ยวข้องกับเรื่องของแก… มา… เดี๋ยวฉันจะไปเอามาให้…” คุณสมเกียรติกล่าว คุณสมเกียรติเดินเข้าไปในห้องทำงาน และกลับออกมาพร้อมกับแฟ้มเอกสารหนา “นี่… นี่คือสำเนาเอกสารที่ฉันเก็บไว้… ฉัน… ฉันไม่รู้ว่ามันจะช่วยอะไรได้บ้าง… แต่… หวังว่ามันจะเป็นประโยชน์นะ…” รังสีรับแฟ้มเอกสารมาด้วยมือที่สั่นเทา เขาเปิดดูเอกสารอย่างรวดเร็ว แม้จะดูซับซ้อนและเข้าใจยาก แต่เขาก็เห็นชื่อของวิโรจน์ และชื่อของบริษัทต่างๆ ที่เกี่ยวข้อง รวมถึงการโอนหุ้นและที่ดินจำนวนมาก “นี่… นี่มัน… เป็นหลักฐานชั้นดีเลยครับคุณสมเกียรติ!” รังสีอุทานด้วยความตื่นเต้น “มันแสดงให้เห็นถึงความไม่ชอบมาพากลของคุณวิโรจน์อย่างชัดเจน!” “ดีแล้ว… ถ้ามันช่วยอะไรได้ก็ดี” คุณสมเกียรติกล่าว “ฉัน… ฉันเสียใจจริงๆ ที่รู้ว่าเรื่องมันเป็นแบบนี้… ถ้าฉันรู้เร็วกว่านี้… บางที… บางทีเรื่องร้ายๆ อาจจะไม่เกิดขึ้นก็ได้…” “ไม่เป็นไรครับคุณสมเกียรติ” รังสีกล่าว “คุณได้ช่วยเหลือพวกเราอย่างมากแล้วครับ… ตอนนี้… เรามีหลักฐานแล้ว… เราจะสู้ต่อไปครับ” เมื่อได้หลักฐานที่สำคัญมาไว้ในมือ ความหวังของครอบครัวก็ยิ่งทวีคูณขึ้น พวกเขารู้ดีว่าการต่อสู้กับวิโรจน์คงไม่ง่าย แต่ด้วยความร่วมมือของทุกคน และหลักฐานที่ได้มา พวกเขาก็มีความมั่นใจมากขึ้นที่จะเปิดโปงความจริง และทวงคืนความยุติธรรมให้กับตนเอง