ความเงียบที่ปกคลุมภายในบ้านยิ่งหนากว่าหมอกยามเช้า วิภาเดินไปตามโถงทางเดินชั้นล่าง แสงไฟสีส้มนวลส่องกระทบเงาของเธอที่ทอดยาวไปบนพื้นหินอ่อนเย็นเฉียบ ทุกย่างก้าวมีเพียงเสียงสะท้อนแผ่วเบาที่ดังกลับมา ราวกับเป็นเสียงกระซิบของความอ้างว้างที่กัดกินหัวใจ เธอหยุดยืนอยู่หน้าห้องทำงานของพ่อที่บัดนี้ถูกปิดล็อคไว้มานานหลายเดือนแล้ว กลิ่นอายของความทรงจำยังคงอบอวลอยู่ในอากาศ เป็นกลิ่นกระดาษเก่า กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ที่พ่อเคยใช้ และกลิ่นกาแฟเข้มข้นที่มักจะอบอวลในยามเช้าตรู่ "นี่มันอะไรกันนะ" วิภาพึมพำกับตัวเอง มือเรียวค่อยๆ ลูบไปตามลูกบิดประตูเย็นเฉียบ เธอเคยเห็นพ่อเปิดประตูบานนี้ทุกวันอย่างไม่เคยขาด นั่งทำงานอยู่หลังโต๊ะตัวใหญ่ จรดปากกาลงบนกระดาษ หรือไม่ก็โทรศัพท์พูดคุยกับหุ้นส่วนทางธุรกิจ ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความมุ่งมั่นและรอยยิ้มอบอุ่นที่ส่งมาให้เธอเสมอ ทันใดนั้น ประตูอีกบานหนึ่งก็เปิดออก ภาคินยืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้าเขาดูเหนื่อยล้า ดวงตาคล้ำเหมือนคนอดนอน เสื้อเชิ้ตสีขาวของเขาถูกปลดกระดุมออกสองเม็ด เผยให้เห็นลำคอขาวเนียนที่ขยับเล็กน้อยเมื่อเขากลืนน้ำลาย "กลับมาแล้วเหรอ" วิภาเอ่ยถาม เสียงของเธอเบาจนแทบจะไม่ได้ยิน ภาคินเดินเข้ามาในโถงทางเดิน เขาไม่ได้มองหน้าวิภาโดยตรง แต่สายตาจับจ้องไปที่รูปถ่ายของครอบครัวที่ตั้งอยู่บนชั้นวางของ "อือ" เขาตอบรับสั้นๆ ในกระเป๋าเสื้อของเขา มีเอกสารบางอย่างที่พับทบกันอยู่ "จะไปไหนต่อหรือเปล่า" วิภาถามอีกครั้ง พยายามรักษาโทนเสียงให้เป็นปกติที่สุด แต่เธอก็สัมผัสได้ถึงความตึงเครียดที่ก่อตัวขึ้นระหว่างพวกเขา "มีนัดข้างนอก" ภาคินตอบ เขาเดินผ่านหน้าวิภาไปอย่างรวดเร็ว ราวกับกลัวว่าหากหยุดนานกว่านี้ จะมีอะไรบางอย่างเกิดขึ้น "ภาคิน" วิภาเรียกชื่อเขาอีกครั้ง คราวนี้เธอเพิ่มน้ำเสียงขึ้นเล็กน้อย "เมื่อวาน...แม่ถามหาเรื่องเอกสารบางอย่างที่อยู่ในห้องทำงานของพ่อ" ภาคินชะงัก เขาหันกลับมา ใบหน้ายังคงเรียบเฉย แต่แววตาฉายแววบางอย่างที่วิภาอ่านไม่ออก "อะไร" "ก็...เอกสารที่เกี่ยวกับมรดกอะไรพวกนั้นน่ะค่ะ" วิภาอธิบาย "แม่บอกว่าพ่อเคยพูดถึงเรื่องการจัดสรรที่ดินบางส่วนไว้ให้...ให้พวกเรา...ไว้ใช้ในยามฉุกเฉิน" ภาคินนิ่งไป เขาเดินกลับมาหาเธอ ช้าๆ จนมาหยุดอยู่ตรงหน้า ห่างออกไปไม่ถึงศอก "แม่พูดถึงเรื่องนั้นกับเธอเหรอ" น้ำเสียงของเขาเย็นชาอย่างประหลาด "ค่ะ...แม่บอกว่าพ่อเคยทำพินัยกรรมอีกฉบับไว้ แต่หาไม่เจอ" วิภาอธิบายต่อ "แม่ก็เลยอยากจะลองรื้อค้นดู เผื่อจะเจออะไร" ภาคินหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความสุข "หาไม่เจอ...หรือไม่อยากให้หาเจอ" วิภาขมวดคิ้ว "หมายความว่ายังไงคะ" "แม่ไม่เคยบอกเธอเลยเหรอ ว่าพ่อเอาที่ดินส่วนนั้นไปจำนองไว้หมดแล้ว" ภาคินถาม น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความเหนื่อยหน่ายและผิดหวัง วิภาอึ้งไป "จำนอง...จำนองยังไงคะ พ่อไม่เคยพูดถึงเรื่องนี้เลย" "ก็แน่นอนสิ" ภาคินพูดพลางก้าวเข้าไปในห้องทำงานของพ่อ ลากเก้าอี้ออกมานั่ง "พ่อไม่เคยอยากให้ใครรู้เรื่องหนี้สินของท่าน" วิภาเดินตามเข้าไปในห้องทำงาน กลิ่นอายของพ่อที่นี่เข้มข้นขึ้นไปอีก เธอเห็นภาคินเปิดลิ้นชักโต๊ะทำงานอย่างชำนาญ หยิบเอาแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลเล่มหนึ่งออกมา วางลงบนโต๊ะ "นี่คือสิ่งที่พ่อทิ้งไว้ให้เรา" ภาคินเปิดแฟ้มออก เผยให้เห็นเอกสารมากมายที่กองทับกันอยู่ "ไม่ใช่ที่ดินที่ไหน แต่เป็นหนี้สินก้อนโตที่พ่อสร้างไว้" วิภาหยิบเอกสารแผ่นหนึ่งขึ้นมาดู เป็นเอกสารสัญญาเงินกู้ที่เต็มไปด้วยตัวเลขและลายเซ็นของพ่อเธอ "นี่มัน..." "พ่อพนัน" ภาคินพูดเสียงเครียด "พ่อติดการพนันหนักมากในช่วงหลังๆ ที่เราไม่รู้" "ไม่จริงน่า" วิภาร้องอุทาน เธอไม่เคยเชื่อเลยว่าพ่อที่เธอรักและเคารพมาตลอด จะมีด้านมืดแบบนี้ "จริง" ภาคินยืนยัน "หนี้พวกนี้...พ่อเอาที่ดินส่วนนั้นไปจำนองไว้จนหมดแล้ว แถมยังมีส่วนที่เอาไปจำนำอีกเยอะแยะ" วิภาทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ตัวอื่น หัวใจของเธอเต้นแรงอย่างควบคุมไม่ได้ ความรู้สึกสับสนปะปนไปกับความเสียใจและความผิดหวัง "แล้ว...แล้วทรัพย์สินที่เหลือล่ะคะ" "ก็แทบจะไม่เหลืออะไรแล้ว" ภาคินตอบ "บริษัทก็กำลังจะล้มละลาย ค่าใช้จ่ายในการดำเนินงานยังไม่พอเลยด้วยซ้ำ" "แล้วทำไม...ทำไมแม่ถึงไม่รู้เรื่องนี้" วิภาถาม "แม่ไม่เคยอยากรู้" ภาคินตอบ "แม่เอาแต่หลอกตัวเองว่าทุกอย่างยังดีอยู่ จนกระทั่ง...จนกระทั่งพ่อจากไป" "แล้วทำไมคุณไม่บอกฉัน" วิภาถาม น้ำเสียงของเธอเริ่มสั่นเครือ "จะให้บอกไปทำไม" ภาคินสวนกลับ "บอกไปแล้วเธอจะทำอะไรได้ นอกจากเสียใจเหมือนฉัน" "แต่คุณก็ควรจะบอกฉันนะ!" วิภาตะโกน "เราคือครอบครัวเดียวกันไม่ใช่เหรอ!" "ครอบครัวเดียวกัน" ภาคินยิ้มอย่างขมขื่น "ครอบครัวที่กำลังจะแตกสลายเพราะหนี้สินที่พ่อทิ้งไว้" "แล้วเราจะทำยังไงกันดี" วิภาถาม น้ำตาคลอหน่วย ภาคินหยิบเอกสารอีกแผ่นหนึ่งขึ้นมา เป็นเอกสารการซื้อขายที่ดิน "นี่คือทรัพย์สินสุดท้ายที่พอจะเหลืออยู่" เขาพูด "แต่ก็ต้องขายออกไปเพื่อเอามาใช้หนี้" "ขาย...ขายที่ดินที่พ่อรักที่สุดเนี่ยนะ" วิภาพึมพำ "เราไม่มีทางเลือกอื่น" ภาคินตอบ "ถ้าเราไม่ทำแบบนี้...เราจะถูกฟ้องล้มละลาย" วิภาเงยหน้ามองภาคิน ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยคำถามและความไม่เข้าใจ "แล้ว...ทำไมคุณถึงไม่เคยพูดเรื่องนี้กับฉันเลย" "เพราะฉันไม่อยากให้เธอต้องมารับรู้เรื่องราวที่สกปรกแบบนี้" ภาคินตอบ "ฉันอยากจะปกป้องเธอ" "ปกป้องเหรอ" วิภาหัวเราะทั้งน้ำตา "นี่มันไม่ใช่การปกป้องนะภาคิน นี่มันคือการปิดบัง!"