กลับมาถึงบ้าน พราววิ่งเข้ามาหาคุณนวลอนงค์ทันที "แม่คะ เป็นยังไงบ้างคะ" คุณนวลอนงค์ยิ้มให้ลูกสาว "แม่คุยกับคุณอรทัยเรียบร้อยแล้วจ้ะ" "แล้ว... ท่านว่ายังไงบ้างคะ" พราวนั่งลงข้างๆ แม่บนโซฟา "ท่านก็... เข้าใจค่ะ" คุณนวลอนงค์ตอบ พลางลูบผมพราวเบาๆ "แม่เองก็อธิบายให้ท่านฟัง และขอโทษท่านในหลายๆ เรื่อง" "แล้ว... เราจะทำยังไงต่อไปคะ" พราวน้ำเสียงยังคงมีความกังวล "แม่ว่า... เราต้องให้เวลากันนะลูก" คุณนวลอนงค์กล่าว "ทั้งตัวเราเอง และคุณอรทัย" ภาคินที่นั่งอยู่ไม่ไกลนัก เดินเข้ามาสมทบ "ผมว่าคุณแม่พูดถูกครับพราว ตอนนี้ทุกคนคงต้องการเวลาเพื่อประมวลผลสิ่งที่เกิดขึ้น" "แต่หนู... หนูยังรู้สึกไม่สบายใจอยู่ดีค่ะ" พราวนั่งกอดเข่า "หนูรู้สึกผิดที่เคยตัดสินคุณอรทัยไปก่อน" "ไม่เป็นไรนะจ๊ะ" คุณนวลอนงค์โอบไหล่พราว "การที่เราได้ไปคุยกับท่านวันนี้ ก็ถือเป็นก้าวสำคัญแล้วนะ" "แล้วเรื่องมรดกของคุณพ่อล่ะคะ" พราวนึกขึ้นได้ "เราจะทำยังไงกับส่วนของคุณอรทัย" "เรื่องนั้น... แม่ว่าจะให้ทนายจัดการตามความเหมาะสม" คุณนวลอนงค์ตอบ "แต่ก่อนอื่น แม่ก็อยากจะคุยกับคุณอรทัยให้ชัดเจนอีกครั้ง" "แล้วถ้าคุณอรทัยไม่ยอมล่ะคะ" พราวถาม "แม่เชื่อว่า... ด้วยความเข้าใจที่มากขึ้นในวันนี้ ท่านคงจะยินยอม" คุณนวลอนงค์พูดด้วยความหวัง ภาคินเสริม "ผมว่าเราน่าจะให้โอกาสคุณอรทัยได้มีส่วนร่วมในการตัดสินใจด้วยนะครับ คุณแม่" "แน่นอนอยู่แล้ว" คุณนวลอนงค์พยักหน้า "เราจะทำทุกอย่างอย่างยุติธรรมที่สุด" วันเวลาผ่านไป ความตึงเครียดในบ้านเริ่มคลี่คลายลงทีละน้อย แต่ความรู้สึกที่ค้างคาในใจของแต่ละคนยังคงอยู่ พราวเองก็พยายามทำความเข้าใจกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้น เธอเริ่มคิดถึงคำพูดของคุณพ่อในบันทึกอีกครั้ง "แม่คะ" พราวนั่งลงข้างคุณนวลอนงค์ขณะที่คุณแม่กำลังจัดดอกไม้ในแจกัน "หนูอยากจะขออะไรแม่ได้ไหมคะ" คุณนวลอนงค์หันมามองพราวด้วยความสงสัย "ว่ามาสิลูก" "หนู... หนูอยากจะขอไปคุยกับคุณอรทัยอีกครั้งค่ะ" พราวน้ำเสียงอ่อยๆ "หนูอยากจะขอโทษท่านด้วยตัวเอง" คุณนวลอนงค์มองหน้าลูกสาวด้วยความประหลาดใจ "พราวแน่ใจนะลูก" "หนูแน่ใจค่ะแม่" พราวยืนยัน "หนูรู้สึกผิดจริงๆ ที่เคยเข้าใจท่านผิดไป หนูอยากจะขอโอกาสให้หนูได้อธิบายให้ท่านฟัง" คุณนวลอนงค์นิ่งไปครู่หนึ่ง เธอพิจารณาใบหน้าของลูกสาวที่แสดงความตั้งใจจริง "ก็ได้ค่ะแม่จะให้พราวไป" "ขอบคุณค่ะแม่" พราวยิ้มออกมาอย่างโล่งอก ภาคินที่ได้ยินบทสนทนาเดินเข้ามา "ถ้าพราวน้องจะไป ผมไปด้วยนะครับ" "ไม่เป็นไรค่ะพี่ภาคิน" พราวยิ้มให้พี่ชาย "หนูอยากจะไปคุยกับท่านตามลำพังค่ะ" "แน่ใจนะ" ภาคินถามอีกครั้ง "แน่ใจค่ะ" พราวยืนยัน คุณนวลอนงค์พยักหน้า "ถ้าพราวน้องต้องการแบบนั้น แม่ก็ไม่ขัดข้อง แต่พราวต้องระมัดระวังตัวนะลูก" "ค่ะแม่" พราวตอบรับ ในวันรุ่งขึ้น พราวแต่งตัวอย่างเรียบร้อย เธอขับรถไปยังบ้านพักของอรทัยอีกครั้ง หัวใจของเธอเต้นแรงด้วยความประหม่า แต่ก็เต็มไปด้วยความตั้งใจ เมื่อเธอไปถึงหน้าบ้าน เธอสูดหายใจลึกๆ แล้วกดออด ประตูเปิดออก อรทัยมองพราวด้วยความประหลาดใจ "พราว... มีอะไรหรือเปล่า" "สวัสดีค่ะคุณอรทัย" พราวน้ำเสียงสั่นเล็กน้อย "หนู... หนูขอโทษที่มารบกวนค่ะ" "ไม่เป็นไรจ้ะ" อรทัยเชิญพราวเข้ามาในบ้าน "เข้ามาสิ" พราวนั่งลงบนโซฟาตัวเดิมที่เคยนั่งครั้งก่อน บรรยากาศในบ้านเงียบสงัด "คุณอรทัยคะ" พราวเริ่มพูด "หนู... หนูอยากจะขอโทษคุณอรทัยจริงๆ ค่ะ" อรทัยมองพราวด้วยความสงสัย "ขอโทษเรื่องอะไรจ๊ะ" "เรื่องที่หนู... เคยตัดสินคุณอรทัยไปก่อนค่ะ" พราวน้ำตาคลอ "หนูเคยคิดว่าคุณอรทัยเป็นคนไม่ดี ที่มาทำให้ครอบครัวของเราแตกแยก" อรทัยมองพราวด้วยสายตาที่อ่อนโยนลง "แม่เข้าใจนะจ๊ะ" "แต่หลังจากที่หนูได้อ่านบันทึกของคุณพ่อ... หนูถึงได้รู้ความจริง" พราวน้ำเสียงสั่นเครือ "หนูถึงได้รู้ว่า... คุณอรทัยก็เจ็บปวดเหมือนกัน" "แม่รู้จ้ะ" อรทัยเอื้อมมือมาจับมือพราวเบาๆ "แม่ก็เสียใจที่ทำให้ทุกคนต้องลำบาก" "ไม่ค่ะคุณอรทัย" พราวยกมืออีกข้างขึ้นกุมมืออรทัยไว้ "คุณอรทัยไม่ต้องเสียใจนะคะ หนูเข้าใจแล้วจริงๆ ค่ะ" "ขอบคุณนะจ๊ะพราว" อรทัยยิ้มทั้งน้ำตา "ที่หนูเข้าใจ" "หนู... หนูอยากจะขอโทษที่คุณพ่อไม่สามารถอยู่กับคุณอรทัยได้นานกว่านี้" พราวน้ำตาไหลลงมา "หนูเชื่อว่าคุณพ่อรักคุณอรทัยมากจริงๆ" อรทัยกอดพราวไว้แน่น "แม่ก็รักท่านมากเหมือนกันจ้ะ" บทสนทนาของทั้งสองดำเนินไปอย่างยาวนาน พราวเล่าถึงความรู้สึกของเธอที่มีต่อบิดา และความสับสนหลังจากที่ได้รู้ความจริง อรทัยเองก็เล่าถึงความรู้สึกที่มีต่อคุณพ่อของพราว และความเจ็บปวดที่ต้องเก็บงำไว้ "คุณอรทัยคะ" พราวผละออกจากอ้อมกอด "หนูมีเรื่องอยากจะขอให้คุณอรทัยช่วยค่ะ" "ว่ามาสิคะ" อรทัยมองพราว "คุณพ่อ... ท่านมีพินัยกรรมที่ระบุให้ส่วนหนึ่งของมรดกตกเป็นของคุณอรทัย" พราวน้ำเสียงจริงจัง "แต่หนูอยากจะขอให้คุณอรทัย... ยอมรับในส่วนของคุณแม่ด้วยค่ะ" อรทัยมองพราวด้วยความตกใจ "หมายความว่ายังไงจ๊ะ" "หนู... หนูอยากจะให้คุณอรทัยยอมรับส่วนของคุณแม่ในฐานะภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของคุณพ่อด้วยค่ะ" พราวน้ำเสียงหนักแน่น "หนูเชื่อว่าคุณพ่อก็อยากให้เป็นแบบนั้น" อรทัยอึ้งไป เธอไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้มาก่อน "แต่... พ่อของหนู... เขา..." "คุณพ่อรักคุณอรทัยนะคะ" พราวย้ำ "แต่คุณแม่ก็คือคุณแม่ของหนู และเป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของคุณพ่อ" อรทัยเงียบไปนาน เธอพิจารณาคำพูดของพราวอย่างถี่ถ้วน "หนูเข้าใจค่ะว่าคุณอรทัยอาจจะรู้สึกไม่สบายใจ" พราวน้ำตาคลออีกครั้ง "แต่หนูอยากให้คุณอรทัยคิดถึงความรู้สึกของคุณแม่ด้วยค่ะ" ในที่สุด อรทัยก็ถอนหายใจออกมา "ก็ได้จ้ะพราว แม่จะพิจารณาเรื่องนี้" พราวยิ้มออกมาด้วยความโล่งอก "ขอบคุณค่ะคุณอรทัย" การตัดสินใจของพราวในครั้งนี้ อาจจะนำมาซึ่งการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ในครอบครัวของเธอ และในความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับอรทัย