หลังจากวางสายจากคุณอรทัย ภาคินก็นั่งนิ่งอยู่บนโซฟา สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความสับสนและไม่เชื่อสายตา "เป็นไปได้ยังไง" เขาพึมพำกับตัวเอง คุณนวลอนงค์ค่อยๆ เดินเข้าไปหาลูกชาย วางมือลงบนบ่าของเขาเบาๆ "ลูก... แม่ก็ไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อนเลย" คุณนวลอนงค์พูดเสียงสั่น "แล้วเราจะทำยังไงต่อไปคะพี่ภาค" พราวถามอย่างกังวล ภาคินเงยหน้ามองแม่ แล้วก็พราว ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า "ผมไม่รู้" เขาตอบตามตรง "เรื่องพินัยกรรมนี่... มันเปลี่ยนทุกอย่างไปหมดเลย" "คุณอรทัยเขาพูดจริงเหรอคะ" คุณนวลอนงค์ถาม "ผมไม่รู้ว่าจริงหรือไม่จริง" ภาคินถอนหายใจ "แต่ถ้าเป็นเรื่องจริง... เราก็คงจะปฏิเสธเขาไม่ได้" "หมายความว่า... เราต้องยอมให้เขาเข้ามาอยู่กับเราจริงๆ เหรอคะ" พราวถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ "ถ้าเขาอ้างสิทธิ์ตามพินัยกรรม... เราก็อาจจะไม่มีทางเลือกอื่น" ภาคินตอบ "แต่ผมยังไม่อยากเชื่อ... ว่าพ่อจะทำแบบนี้" "บางที... พ่ออาจจะมีเหตุผลของท่านก็ได้นะลูก" คุณนวลอนงค์ปลอบ "เราอาจจะยังไม่รู้เบื้องหลังทั้งหมด" "แต่การที่เขาจะเข้ามาอยู่กับเรา... มันเป็นไปไม่ได้เลยแม่" ภาคินปฏิเสธ "มันจะทำให้ทุกอย่างยิ่งแย่ลงไปอีก" "แล้วเราจะทำยังไงดีล่ะ" คุณนวลอนงค์ถาม "ผมว่า... เราต้องไปหาคุณอรทัย" ภาคินตัดสินใจ "เราต้องไปคุยกับเขาต่อหน้า" "ไปคุยที่บ้านเขาเหรอคะ" พราวถาม "ใช่" ภาคินพยักหน้า "เราต้องไปให้เขาแสดงพินัยกรรมให้เราดูจริงๆ" "แล้วถ้าเขาไม่ยอมให้ดู หรือแสดงเอกสารปลอมมาล่ะคะ" พราวถาม "เราก็อาจจะต้องปรึกษาทนาย" ภาคินตอบ "แต่ก่อนอื่น... เราต้องเผชิญหน้ากับเขาให้ได้ก่อน" คุณนวลอนงค์มองหน้าลูกๆ ด้วยความเป็นห่วง "แม่ว่า... แม่จะไปด้วย" "ไม่เป็นไรครับแม่" ภาคินรีบปฏิเสธ "เรื่องนี้ให้ผมกับพราวจัดการดีกว่า แม่พักผ่อนอยู่บ้านดีกว่าครับ" "แต่แม่ก็เป็นห่วงนะ" คุณนวลอนงค์ยังคงยืนยัน "ผมรู้ครับแม่" ภาคินกุมมือแม่ไว้ "แต่ครั้งนี้... ผมอยากจะจัดการด้วยตัวเอง" หลังจากหารือกันสักครู่ ภาคินและพราวก็ตัดสินใจที่จะเดินทางไปบ้านของคุณอรทัยในวันรุ่งขึ้น พวกเขาทั้งคู่ต่างรู้สึกไม่สบายใจ แต่ก็รู้ดีว่านี่คือสิ่งที่พวกเขาต้องทำ เช้าวันต่อมา ภาคินและพราวเดินทางไปที่บ้านของคุณอรทัย พวกเขารู้สึกประหม่าเล็กน้อย แต่ก็ต้องรวบรวมความกล้า เมื่อมาถึงบ้านหลังใหญ่ที่โอ่อ่า พวกเขาถูกเชิญให้เข้าไปด้านใน คุณอรทัยออกมาต้อนรับด้วยรอยยิ้มที่ดูอบอุ่น "ยินดีต้อนรับค่ะคุณภาคิน คุณพราว" คุณอรทัยกล่าวเชิญให้เข้าไปนั่ง "ขอบคุณครับ" ภาคินตอบ "คุณอรทัยครับ" ภาคินเริ่มบทสนทนา "ผมกับพราวมาเพื่อขอให้คุณแสดงพินัยกรรมให้เราดูครับ" คุณอรทัยพยักหน้าช้าๆ "ได้ค่ะ" เธอเดินเข้าไปในห้องทำงาน และกลับออกมาพร้อมกับเอกสารฉบับหนึ่ง "นี่คือพินัยกรรมของคุณพ่อค่ะ" คุณอรทัยยื่นเอกสารให้ภาคิน ภาคินรับเอกสารมา เปิดอ่านอย่างละเอียด พราวก็เข้ามาดูใกล้ๆ สีหน้าของทั้งคู่ค่อยๆ เปลี่ยนไปเมื่ออ่านไปเรื่อยๆ "เป็นไปได้ยังไง" ภาคินพึมพำ "จริงด้วย..." พราวอุทานเบาๆ พินัยกรรมฉบับนั้นระบุชัดเจนว่า คุณอรทัยมีชื่อเป็นผู้รับมรดกในสัดส่วนที่เท่าเทียมกับภาคินและพราว "นี่มัน... เป็นไปไม่ได้" ภาคินพูดเสียงแหบพร่า "มันคือความจริงค่ะคุณภาคิน" คุณอรทัยกล่าว "ดิฉันก็เสียใจที่เรื่องมันเป็นแบบนี้" "เสียใจเหรอครับ!" ภาคินตะคอก "คุณรู้มาตลอดเลยใช่ไหม! คุณแกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้มาตลอด!" "ดิฉันไม่ได้แกล้งทำค่ะ" คุณอรทัยตอบเสียงเย็น "ดิฉันแค่รอเวลาที่เหมาะสม" "เวลาที่เหมาะสมของคุณคือตอนไหนครับ! ตอนที่เรากำลังจะเสียทุกอย่างไป! ตอนที่เรากำลังจะทะเลาะกันจนแตกแยก!" ภาคินถามอย่างเดือดดาล "ดิฉันอยากให้ทุกอย่างมันจบลงด้วยดีค่ะ" คุณอรทัยกล่าว "และดิฉันก็คิดว่า การที่ดิฉันได้เข้ามามีส่วนร่วมในการจัดการมรดก มันก็เป็นสิ่งที่ดี" "ดีของคุณน่ะสิ!" ภาคินตะโกน "แต่มันไม่ใช่สำหรับพวกเรา!" "ถ้าอย่างนั้น... คุณจะให้ดิฉันฟ้องร้องเอาส่วนแบ่งของดิฉันตามกฎหมายใช่ไหมคะ" คุณอรทัยถามกลับด้วยน้ำเสียงท้าทาย ภาคินเงียบไป เขาไม่รู้จะตอบอย่างไร ความรู้สึกผิดหวัง โกรธ และสับสนถาโถมเข้ามาอย่างรุนแรง "ผม... ผมขอเวลาคิด" ภาคินพูดเสียงแผ่วเบา ก่อนจะหันไปมองพราว พราวเองก็ยังคงตกอยู่ในอาการช็อก เธอไม่สามารถประมวลผลสิ่งที่เกิดขึ้นได้เลย พินัยกรรมฉบับนี้ได้พลิกผันทุกสิ่งทุกอย่างที่พวกเขาเคยเชื่อมาตลอด การเผชิญหน้ากับคุณอรทัยในครั้งนี้ ได้เปิดเผยความจริงอันโหดร้ายที่ซ่อนเร้นมานาน การตัดสินใจที่ต้องทำต่อไปนี้ จะเป็นตัวกำหนดอนาคตของครอบครัวที่แตกสลายนี้ไปตลอดกาล