แสงแดดยามเช้าสาดส่องลอดผ้าม่านบางๆ เข้ามาปลุกพายให้ตื่นขึ้น เธอขยับตัวเล็กน้อย รู้สึกถึงความปวดเมื่อยตามร่างกาย แต่ในใจกลับรู้สึกสดชื่นอย่างประหลาด เมื่อคืนที่ผ่านมาเป็นค่ำคืนที่ยาวนานและเต็มไปด้วยความรู้สึกใหม่ๆ เธอจำได้ว่าหลังจากออกจากงานเลี้ยงที่โรงแรม พัทธดนย์ได้พาเธอไปทานอาหารค่ำที่ร้านเล็กๆ ที่แสนอบอุ่น พวกเขาพูดคุยกันมากมายเกี่ยวกับเรื่องต่างๆ ทั้งเรื่องงาน เรื่องชีวิต และความฝัน พัทธดนย์ดูผ่อนคลายและเป็นกันเองอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน พายรู้สึกว่าเธอได้รู้จักเขาในอีกมุมหนึ่งที่น่าค้นหา เมื่อนึกถึงใบหน้าของเขาที่มองมาที่เธอในขณะที่กำลังเล่าเรื่องอะไรบางอย่างให้ฟัง รอยยิ้มของเขาที่ประดับอยู่บนใบหน้าอย่างต่อเนื่อง มันทำให้หัวใจของพายเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก "โอ๊ย..." พายอุทานเบาๆ พลางเอามือทาบอก "ทำไมใจเต้นแรงแบบนี้เนี่ย" เธอพลิกตัวลงจากเตียง เดินตรงไปยังหน้าต่าง ดึงผ้าม่านออก เผยให้เห็นท้องฟ้าสีครามสดใส "วันนี้เป็นอีกวันที่ดีจริงๆ" พายพึมพำกับตัวเอง "หลังจากเมื่อคืน... ทุกอย่างดูสดใสไปหมดเลย" เธอเดินเข้าไปในห้องน้ำ ล้างหน้าล้างตา และแปรงฟัน เมื่อมองกระจก เธอก็เห็นใบหน้าที่สดใสกว่าปกติ ดวงตาเป็นประกาย ผมเผ้ายุ่งเหยิงเล็กน้อยจากการนอน แต่เธอกลับรู้สึกว่าตัวเองดูดีอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน หลังจากเตรียมตัวเสร็จ พายก็สวมชุดลำลองสบายๆ แล้วเดินออกจากห้องพักของเธอ มุ่งหน้าไปยังโรงพยาบาล วันเสาร์เป็นวันทำงานของเธอเช่นกัน แม้จะเป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ แต่พายก็ยังคงมีตารางตรวจคนไข้และเตรียมเอกสารต่างๆ เมื่อเธอเดินเข้าไปในแผนก เธอก็เห็นพยาบาลพี่ลินกำลังจัดเตรียมอุปกรณ์ต่างๆ อยู่ "อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณพาย" พี่ลินทักทายด้วยรอยยิ้ม "เมื่อคืนสนุกไหมคะ" พายหน้าแดงเล็กน้อย "ก็... สนุกดีค่ะ" เธอตอบอย่างอึกอัก "คุณหมอพัทธดนย์เป็นเจ้าภาพที่ดีมากเลยค่ะ" "แน่สิคะ" พี่ลินหัวเราะ "ท่านเตรียมงานทุกอย่างอย่างดีเลยนะคะ" "แล้วคุณหมอพัทธดนย์ล่ะคะ" พายแอบถาม "ท่านมาหรือยังคะ" "อ๋อ ท่านมาตั้งแต่เช้าแล้วค่ะ" พี่ลินตอบ "กำลังอยู่ที่ห้องทำงานเลยค่ะ เห็นว่ามีคนไข้รอตรวจอยู่" พายรู้สึกใจหายวูบเล็กน้อย แต่ก็รีบปัดความคิดนั้นออกไป "ค่ะ ขอบคุณค่ะพี่ลิน" เธอเดินไปยังห้องทำงานของเธอ จัดวางข้าวของ และเตรียมพร้อมสำหรับการทำงาน ไม่นานนัก ประตูห้องทำงานของเธอก็ถูกเคาะเบาๆ "เชิญค่ะ" พายเอ่ย ประตูเปิดออก เผยให้เห็นร่างสูงของพัทธดนย์ เขาสวมชุดกาวน์สีขาวสะอาด ใบหน้าของเขาดูสดใสและผ่อนคลายกว่าเมื่อวาน "สวัสดีครับคุณพาย" เขาเอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้ม "เมื่อคืนกลับถึงห้องดึกไหมครับ" "ไม่ดึกมากค่ะ" พายตอบ "คุณหมอเองก็คงเหนื่อยเหมือนกันนะคะ" "ผมไม่เหนื่อยเลยครับ" พัทธดนย์กล่าว "เพราะมีเรื่องดีๆ เกิดขึ้นมากมาย" ดวงตาของเขาจับจ้องไปที่พาย ราวกับจะสื่อความหมายบางอย่าง พายรู้สึกใจเต้นแรงอีกครั้ง เธอรีบเบือนหน้าหนี ไปจัดการกับเอกสารตรงหน้า "ผมมีของเล็กๆ น้อยๆ มาให้คุณพายครับ" พัทธดนย์พูดพลางยื่นมือไปหยิบกล่องดอกไม้เล็กๆ ที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานของเธอ พายหันกลับมามองด้วยความประหลาดใจ "อะไรคะ" "ดอกไม้ครับ" พัทธดนย์ยื่นกล่องดอกไม้ให้เธอ "สำหรับคุณพาย" พายรับกล่องดอกไม้มาอย่างงุนงง เธอเปิดออกดู ภายในมีดอกกุหลาบสีขาวบริสุทธิ์สองสามดอกแซมด้วยดอกยิปโซเล็กๆ "สวยมากเลยค่ะ" พายเอ่ยออกมาอย่างจริงใจ "ขอบคุณมากนะคะคุณหมอ" "ผมเห็นคุณพายชอบดอกไม้สีขาว" พัทธดนย์กล่าว "ก็เลยคิดว่าน่าจะถูกใจ" "คุณหมอจำได้ด้วยเหรอคะ" พายถามอย่างแปลกใจ "แน่นอนครับ" พัทธดนย์ยิ้ม "ผมจำรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ เกี่ยวกับคุณพายได้เสมอ" คำพูดนั้นทำเอาพายรู้สึกราวกับมีผีเสื้อนับพันตัวบินวนเวียนอยู่ในท้องของเธอ เธอพยายามระงับอาการเขินอายเอาไว้ "คุณพายครับ" พัทธดนย์พูดต่อ "หลังจากตรวจคนไข้เสร็จ ผมอยากชวนคุณพายไปทานกาแฟสักแก้วนะครับ" "ได้ค่ะคุณหมอ" พายตอบรับทันที "เยี่ยมเลยครับ" พัทธดนย์ยิ้มกว้าง "แล้วเจอกันนะครับ" เขากล่าวลาแล้วเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้พายยืนมองดอกกุหลาบสีขาวในมือด้วยรอยยิ้มที่กว้างกว่าเดิม ตลอดทั้งวัน พายรู้สึกกระปรี้กระเปร่าและมีความสุขอย่างบอกไม่ถูก เธอมุ่งมั่นกับการทำงานอย่างเต็มที่ แต่ในขณะเดียวกัน จิตใจของเธอก็ล่องลอยไปกับความคิดถึงพัทธดนย์ เมื่อถึงเวลาพัก พายก็เดินไปยังโรงอาหารเพื่อซื้อกาแฟ แต่เมื่อเธอเดินไปถึง ก็พบว่าพัทธดนย์ยืนรอเธออยู่แล้ว "มาแล้วเหรอครับ" พัทธดนย์ทักทาย "ผมสั่งกาแฟให้คุณพายไว้แล้วนะครับ" "ขอบคุณค่ะคุณหมอ" พายรู้สึกดีใจ ทั้งสองเดินออกมาหาที่นั่งที่เงียบสงบ เพื่อพูดคุยกัน "คุณพายครับ" พัทธดนย์เริ่มต้นบทสนทนา "ผมอยากคุยกับคุณพายเรื่องงานของเรา" "ค่ะ" พายตั้งใจฟัง "ผมเห็นว่าคุณพายมีความสามารถมาก" พัทธดนย์กล่าว "และมีความตั้งใจที่จะเรียนรู้ ผมอยากให้คุณพายเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของทีมวิจัยของผมในโปรเจกต์ใหม่" พายตาโตด้วยความประหลาดใจ "จริงเหรอคะคุณหมอ" "จริงสิครับ" พัทธดนย์ยิ้ม "ผมเชื่อว่าคุณพายจะทำได้ดีแน่นอน" "แต่... หนูยังเป็นนักศึกษาแพทย์อยู่เลยนะคะ" พายเอ่ยด้วยความลังเล "ไม่เป็นไรครับ" พัทธดนย์กล่าว "ผมจะคอยสนับสนุนคุณพายเอง" "ถ้าอย่างนั้น... หนูขอขอบคุณมากนะคะคุณหมอ" พายกล่าวด้วยความรู้สึกตื้นตัน "หนูจะตั้งใจทำให้ดีที่สุดค่ะ" "ผมเชื่อมั่นในตัวคุณพายครับ" พัทธดนย์กล่าว "คุณพายจะเติบโตขึ้นไปเป็นหมอที่ยอดเยี่ยมแน่นอน" บทสนทนาของทั้งสองดำเนินต่อไปเรื่อยๆ ท่ามกลางบรรยากาศที่เป็นกันเองและอบอุ่น พายรู้สึกว่าเธอได้พบเจอทั้งอาจารย์ เพื่อน และที่ปรึกษาที่ดีในตัวพัทธดนย์ เมื่อถึงเวลาเลิกงาน พายก็โบกมือลาพี่ๆ พยาบาล และเดินออกจากโรงพยาบาลด้วยหัวใจที่พองโต เธอมองดอกกุหลาบสีขาวในมืออย่างมีความสุข "วันนี้เป็นวันที่ดีจริงๆ" พายพึมพำกับตัวเอง "เพราะมีคุณหมอพัทธดนย์อยู่ในชีวิต" เธอไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร แต่สิ่งที่เธอรู้แน่ๆ คือหัวใจของเธอได้มอบให้กับหมอคนนี้ไปเสียแล้ว