พายพยายามอย่างยิ่งที่จะกลบเกลื่อนความรู้สึกปั่นป่วนภายในใจ เธอมองออกไปนอกหน้าต่างห้องจัดเลี้ยง ภาพแสงสีระยิบระยับของเมืองยามค่ำคืนไม่ได้ช่วยให้จิตใจของเธอสงบลงเลยแม้แต่น้อย คำพูดของพัทธดนย์ยังคงดังก้องอยู่ในหู ราวกับเป็นเสียงกระซิบที่ค่อยๆ กัดกินความหวังของเธอ "ผมรักคุณนะพาย... รักมาตลอด แต่ผมรู้ว่าคุณไม่พร้อม ผมถึงได้รอ" รออะไร? รอให้เธอพร้อมที่จะยอมรับความจริงที่ว่าเขาอาจจะเคยมีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งกับผู้หญิงอีกคนก่อนหน้าเธอ? หรือรอให้เธอพร้อมที่จะรับมือกับความรู้สึกที่ซับซ้อนจนเธอเองก็ยังสับสน? เธอเหลือบมองไปยังโต๊ะที่พัทธดนย์นั่งอยู่ เขาดูราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น เขาหัวเราะกับแขกคนอื่นๆ พูดคุยอย่างออกรส ใบหน้าเปื้อนยิ้มที่เธอคุ้นเคย แต่วันนี้รอยยิ้มนั้นกลับดูห่างเหินในสายตาของเธอ หรือเธอแค่คิดไปเอง? ความรู้สึกผิดบาปมันถาโถมเข้ามาจนเธอแทบจะหายใจไม่ออก เธอควรจะทำอย่างไร? ควรจะเดินเข้าไปหาเขา แล้วถามความจริงทั้งหมด หรือควรจะเก็บความสงสัยนี้ไว้ แล้วปล่อยให้มันกัดกินความสัมพันธ์ของพวกเขาทีละน้อย? เสียงหัวเราะของผู้คนรอบข้างดังขึ้นมาอีกครั้ง ดึงสติของเธอให้กลับมาสู่ความเป็นจริง เธอต้องทำตัวให้ปกติที่สุดเท่าที่จะทำได้ นี่คืองานสำคัญของเขา เธอไม่สามารถทำลายบรรยากาศดีๆ ที่เขาทุ่มเทเตรียมมาได้ "เป็นอะไรไปครับคุณหมอพาย ดูเหม่อลอยไปเลยนะ" เสียงทุ้มนุ่มของพัทธดนย์ดังขึ้นข้างๆ ตัว เธอสะดุ้งเล็กน้อย หันไปมองเขาด้วยแววตาที่พยายามแสดงออกถึงความสดใส "เปล่าค่ะ แค่... แอบชมวิวข้างนอกนิดหน่อยค่ะ" เธอพยายามยิ้มตอบ แต่ก็รู้สึกว่ารอยยิ้มนั้นมันไม่เป็นธรรมชาติเอาเสียเลย พัทธดนย์มองเธอด้วยสายตาที่อ่านยาก เขาเหมือนจะเห็นอะไรบางอย่างในแววตาของเธอ "แน่ใจนะครับ? คุณดูไม่ค่อยสบายใจเลย" "สบายดีค่ะ" เธอรีบตอบ "งานเลี้ยงสนุกมากเลยนะคะ แขกทุกคนดูมีความสุขกันดี" "ดีแล้วครับ" เขาพยักหน้า "ผมดีใจที่คุณมา" ประโยคหลังของเขาทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นมาอีกครั้ง "แน่นอนค่ะ นี่เป็นงานสำคัญของคุณหมอพัทธดนย์ทั้งที พายจะพลาดได้อย่างไร" "ผมรู้ว่าคุณอาจจะกำลังกังวลเรื่องของเรา" เขาพูดขึ้นมาเบาๆ ราวกับอ่านใจเธอออก "แต่ผมอยากให้คุณรู้ว่า... สิ่งที่ผมพูดไปเมื่อคืน มันเป็นความรู้สึกที่แท้จริงของผม" คำพูดของเขาแทบจะทำให้เธอขาอ่อน เธอไม่รู้จะตอบสนองอย่างไรดี "คุณหมอพัทธดนย์คะ... เมื่อคืน..." "ผมเข้าใจครับ" เขาขัดขึ้น "ผมรู้ว่ามันอาจจะเร็วเกินไป และผมก็รู้ว่าคุณอาจจะมีเรื่องที่ต้องคิด ผมไม่ได้คาดหวังให้คุณตอบตกลง หรือให้คำมั่นสัญญาอะไรตอนนี้" "ไม่ใช่ค่ะ ไม่ใช่เรื่องนั้น" เธอส่ายหน้าอย่างรวดเร็ว "แต่... คำพูดของคุณมันทำให้พายสับสนค่ะ" "สับสนเรื่องอะไรครับ?" แววตาของเขาฉายแววเป็นห่วง "บอกผมได้นะครับ" เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะรวบรวมความกล้า "คุณหมอเคยบอกว่า... คุณเคยมีความสัมพันธ์ที่จริงจังกับใครมาก่อน" สีหน้าของพัทธดนย์เปลี่ยนไปเล็กน้อย แววตาของเขาดูเศร้าสร้อยลง "ใช่ครับ เคย" "แล้ว... ผู้หญิงคนนั้น... เธอเป็นใครคะ?" เธอถามออกไปตรงๆ หัวใจเต้นระรัวด้วยความคาดหวังและหวาดหวั่น พัทธดนย์เงียบไปครู่หนึ่ง เขาถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะเอ่ยขึ้น "เธอคือ... คุณหมออรดา" คำตอบของเขาทำให้โลกทั้งใบของพายหยุดหมุน คุณหมออรดา? ผู้หญิงที่เธอเคยเห็นรูปถ่ายคู่กับพัทธดนย์ในอัลบั้มเก่าๆ? ผู้หญิงที่เธอเคยคิดว่าเป็นแค่นักศึกษาแพทย์รุ่นพี่ที่สนิทสนม? เป็นไปไม่ได้! "คุณหมออรดา... คนที่เป็นคู่หมั้นของคุณหมอ... ก่อนที่จะ... ก่อนที่จะเลิกกันไป?" เธอถามเสียงสั่นเครือ พัทธดนย์พยักหน้าช้าๆ "ใช่ครับ เธอคือคนนั้น" ความจริงที่ถูกเปิดเผยราวกับมีดที่กรีดลงกลางใจของพาย เธอจำได้ว่าเคยได้ยินเรื่องราวของพัทธดนย์และคุณหมออรดาจากปากของอาจารย์ท่านหนึ่งในโรงพยาบาล เรื่องราวของความรักที่หวานชื่น จบลงด้วยความผิดหวัง เพราะเหตุผลบางอย่างที่เธอไม่เคยรู้รายละเอียด "แต่... คุณหมอเคยบอกว่า... คุณไม่ได้รักเธอแล้ว" เธอพยายามปะติดปะต่อเรื่องราว "ผมไม่ได้รักเธอแล้วจริงๆ ครับ" พัทธดนย์ยืนยัน "ความสัมพันธ์ของเราจบลงด้วยดี เรายังเป็นเพื่อนกัน แต่... ก่อนหน้านั้น... มันมีความผูกพันที่ลึกซึ้งมาก" "ลึกซึ้งแค่ไหนคะ?" เธอถามอย่างเจ็บปวด "ลึกซึ้งจนเกือบจะ... แต่งงานกัน" เขาตอบเสียงแผ่วเบา พายรู้สึกเหมือนเลือดในกายเย็นเฉียบไปหมด ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนวาบเข้ามาในหัว พัทธดนย์พูดถึงความรักที่เขาเก็บซ่อนไว้ ความรักที่ยาวนาน... หรือว่าเขาหมายถึงความรักที่มีต่อคุณหมออรดา? ความคิดนี้ทำให้เธอแทบจะทนไม่ไหว "แล้ว... แล้วทำไมถึงเลิกกันคะ?" เธอถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ พัทธดนย์มองออกไปนอกหน้าต่างอีกครั้ง สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเศร้า "มันเป็นเรื่องของ... ความเข้าใจผิดบางอย่างครับ แล้วก็... มีเหตุผลบางอย่างที่ทำให้เราต้องแยกทางกัน" "เหตุผลอะไรคะ?" เธอคาดคั้น "ผม... ผมบอกคุณไม่ได้จริงๆ ครับพาย" เขาพูดด้วยน้ำเสียงอ้อนวอน "มันเป็นเรื่องส่วนตัวของผมมากๆ" "แล้วความรู้สึกของพายล่ะคะ? ความรู้สึกของพายมันไม่สำคัญเหรอคะ?" เธอตะคอกออกไปอย่างห้ามไม่อยู่ น้ำตาเริ่มคลอเบ้า พัทธดนย์หันกลับมามองเธอด้วยความตกใจ "ไม่ครับ พาย... คุณสำคัญที่สุดสำหรับผม" "ถ้าพายสำคัญที่สุด... แล้วทำไมคุณหมอถึงปกปิดเรื่องคุณหมออรดาไว้คะ?" เธอถามเสียงสะอื้น "ทำไมไม่บอกพายตั้งแต่แรก?" "ผม... ผมกลัว" เขาตอบอย่างอึดอัด "ผมกลัวว่าคุณจะเข้าใจผิด กลัวว่าคุณจะรับไม่ได้ ผมก็เลยเลือกที่จะ... รอให้ทุกอย่างชัดเจนกว่านี้" "ชัดเจนกว่านี้? ชัดเจนกว่านี้คืออะไรคะ? คือให้พายหลงรักคุณหมอไปจนหมดหัวใจก่อน แล้วค่อยมาบอกว่าคุณหมอเคยมีอดีตที่ลึกซึ้งกับคนอื่นอย่างนั้นเหรอคะ?" เธอถามอย่างตัดพ้อ "พาย..." เขาพยายามจะคว้ามือเธอไว้ แต่เธอสะบัดออก "พายขอโทษนะคะคุณหมอพัทธดนย์" เธอพูดเสียงสั่น "พาย... พายไม่ไหวแล้วจริงๆ" เธอรีบลุกขึ้นยืน ปล่อยให้พัทธดนย์นั่งนิ่งอยู่กับที่ เธอเดินหนีออกมาจากโต๊ะ ท่ามกลางสายตาของผู้คนมากมายที่มองมาด้วยความสงสัย เธอไม่สนใจอะไรอีกแล้ว เธอเพียงแค่อยากจะหนีไปให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้