วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว หลังจากเหตุการณ์ในงานเลี้ยงและความชัดเจนที่เกิดขึ้นระหว่างพายกับพัทธดนย์ ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ก็ยิ่งแน่นแฟ้นขึ้นเรื่อยๆ พวกเขาใช้เวลาอยู่ด้วยกันมากขึ้น ไม่ใช่แค่ในฐานะเพื่อนร่วมงาน แต่ในฐานะคนรักที่พร้อมจะเดินเคียงข้างกันในทุกย่างก้าว ข่าวการเปิดเผยความสัมพันธ์ของพัทธดนย์กับพายได้แพร่กระจายไปอย่างรวดเร็วในหมู่บุคลากรทางการแพทย์ของโรงพยาบาล แน่นอนว่าย่อมมีทั้งเสียงยินดี เสียงตกใจ และเสียงซุบซิบนินทามากมาย พายเองก็รู้สึกได้ถึงสายตาที่จับจ้องมาที่เธอ แต่เธอก็พยายามทำใจให้เป็นปกติ และมุ่งมั่นกับการทำงานของเธอต่อไป "คุณแน่ใจนะพัทธ์ว่าเราจะเปิดเผยความสัมพันธ์ของเราแบบนี้" พายเอ่ยถามพัทธดนย์ขณะที่พวกเขากำลังเดินไปที่ห้องตรวจ "ผมไม่อยากให้เราต้องหลบๆ ซ่อนๆ อีกแล้ว" พัทธดนย์ตอบ "ผมอยากให้ทุกคนรู้ว่าคุณคือคนที่ผมเลือก" "แต่คุณหมอสมัชญ์..." พายยังคงอดเป็นห่วงคุณหมอสมัชญ์ไม่ได้ "ผมได้คุยกับคุณหมอสมัชญ์แล้วนะ" พัทธดนย์กล่าว "เขาเข้าใจ และบอกว่าขอให้เรามีความสุข" "ฉันดีใจที่ได้ยินแบบนั้นค่ะ" พายถอนหายใจอย่างโล่งอก อย่างไรก็ตาม ไม่ใช่ทุกคนที่จะเข้าใจและยอมรับความสัมพันธ์ของพวกเขาได้ง่ายๆ โดยเฉพาะเมื่อพายเป็นนักศึกษาแพทย์รุ่นน้องที่เข้ามาทำงานภายใต้การดูแลของพัทธดนย์ หลายคนมองว่าความสัมพันธ์นี้ไม่เหมาะสม และอาจส่งผลกระทบต่อการทำงาน เย็นวันนั้น หลังจากเลิกงาน พายกำลังจะเก็บของกลับบ้าน เธอเห็นคุณหมออรุณศรี หัวหน้าพยาบาลคนหนึ่งที่ทำงานที่นี่มานาน ยืนรอเธออยู่ที่หน้าห้องทำงาน "คุณพายคะ" คุณหมออรุณศรีเรียกเธอด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาเล็กน้อย "ค่ะคุณหมอ มีอะไรให้ฉันรับใช้คะ" พายถามด้วยความระมัดระวัง "ดิฉันอยากจะคุยกับคุณเรื่องงานสักหน่อย" คุณหมออรุณศรีพูด "แต่ไม่ใช่เรื่องงานในตอนนี้" พายรู้สึกได้ถึงความอึดอัดที่เพิ่มขึ้น "ค่ะ" "คุณกับคุณหมอพัทธดนย์... ความสัมพันธ์ของคุณสองคน มันดูไม่เหมาะสมเลยนะ" คุณหมออรุณศรีพูดตรงๆ "คุณเป็นนักศึกษาแพทย์ที่ยังต้องเรียนรู้อีกมาก ส่วนคุณหมอพัทธดนย์ เขาเป็นถึงหัวหน้าแผนก การที่คุณสองคนคบกัน มันอาจจะทำให้เกิดปัญหาเรื่องผลประโยชน์ทับซ้อนได้" พายก้มหน้าลงมองพื้น เธอรู้ดีว่าสิ่งที่หัวหน้าพยาบาลพูดก็มีส่วนถูก "ฉันเข้าใจค่ะคุณหมอ" "เข้าใจอย่างนั้นเหรอ" คุณหมออรุณศรีถอนหายใจ "คุณคิดว่ามันจะง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ" "ฉัน... ฉันจะพยายามทำหน้าที่ของฉันให้ดีที่สุดค่ะ" พายตอบเสียงเบา "ดีที่สุดในสายตาของคุณ หรือดีที่สุดในสายตาของคนอื่น" คุณหมออรุณศรีถามกลับ "คุณรู้ไหมว่ามีคนพูดถึงคุณเยอะแค่ไหน" "ฉันรู้ค่ะ" พายตอบ "แต่ฉันก็พยายามไม่ใส่ใจ" "ไม่ใส่ใจมันไม่ง่ายหรอกนะคุณพาย" คุณหมออรุณศรีกล่าว "โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อคุณต้องทำงานกับเขาในทุกๆ วัน คุณคิดว่าเขาจะปฏิบัติกับคุณตามมาตรฐานการรักษา หรือจะเข้าข้างคุณเพราะคุณเป็นคนรักของเขา" คำถามนั้นทำให้พายรู้สึกสะอึก เธอไม่เคยคิดถึงมุมนี้มาก่อนเลย "ดิฉันเป็นห่วงคุณนะ" คุณหมออรุณศรีพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงเล็กน้อย "ดิฉันเห็นคุณมาตั้งแต่ยังเป็นนักศึกษาแพทย์ปีแรก คุณมีความตั้งใจที่ดี มีความสามารถ แต่ถ้าคุณปล่อยให้เรื่องส่วนตัวเข้ามามีอิทธิพลต่อการทำงานแบบนี้ มันจะส่งผลเสียต่ออนาคตของคุณในวงการแพทย์นะ" "ขอบคุณสำหรับคำแนะนำค่ะคุณหมอ" พายกล่าว "ฉันจะเก็บไปคิดค่ะ" หลังจากที่คุณหมออรุณศรีจากไป พายก็ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น เธอรู้สึกสับสนกับคำพูดของหัวหน้าพยาบาล ความคิดต่างๆ นานาประดังเข้ามาในหัว เธอไม่เคยคิดว่าความสัมพันธ์ของเธอกับพัทธดนย์จะถูกมองว่าเป็นการใช้อำนาจในทางที่ผิด ทันใดนั้น เธอก็เห็นพัทธดนย์เดินออกมาจากห้องตรวจ เขาเห็นพายยืนอยู่คนเดียว จึงเดินเข้ามาหา "ยังไม่กลับอีกเหรอ" พัทธดนย์ถามพลางยิ้ม พายเงยหน้ามองเขา "กำลังจะกลับค่ะ" "มีอะไรหรือเปล่า" พัทธดนย์สังเกตเห็นสีหน้าของเธอ "ดูเหมือนมีเรื่องไม่สบายใจนะ" พายลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจเล่าเรื่องที่คุณหมออรุณศรีพูดให้เขาฟัง เมื่อพัทธดนย์ได้ฟัง เขาก็ถอนหายใจออกมาเบาๆ "ผมรู้ว่าจะมีคนพูดถึงเรา" เขาพูด "แต่ผมไม่คิดว่าคุณหมออรุณศรีจะเข้ามาคุยกับคุณตรงๆ แบบนี้" "ฉันก็ไม่คิดเหมือนกันค่ะ" พายตอบ "แต่สิ่งที่ท่านพูด... มันก็มีส่วนถูกนะคะ" พัทธดนย์เดินเข้ามาประคองไหล่ของเธอ "พาย ผมอยากให้คุณรู้ว่า ผมไม่เคยคิดจะใช้อำนาจของผมกับคุณ" "ฉันรู้ค่ะ" พายมองเข้าไปในดวงตาของเขา "ฉันเชื่อใจคุณ" "แล้วเรื่องผลประโยชน์ทับซ้อนล่ะ" พัทธดนย์ถาม "ผมรู้ว่ามันเป็นข้อกังวลที่สำคัญ แต่ผมจะพยายามทำทุกอย่างให้โปร่งใสที่สุด ผมจะหลีกเลี่ยงการตัดสินใจที่เกี่ยวข้องกับคุณสองคนโดยตรง ผมจะให้คุณหมอสมัชญ์หรือคุณหมอท่านอื่นเข้ามาช่วยดูในบางกรณี" "แล้วถ้ามันยังไม่เพียงพออีกล่ะคะ" พายถาม "ผมจะคุยกับคุณหมอใหญ่เกี่ยวกับเรื่องนี้" พัทธดนย์กล่าว "ผมจะหาทางออกที่ดีที่สุด ผมไม่อยากให้คุณต้องมาแบกรับความกดดันเหล่านี้เพียงลำพัง" เขาโอบกอดพายไว้แน่น "ผมรักคุณนะพาย ผมไม่อยากให้เรื่องพวกนี้มาทำให้เราห่างกัน" "ฉันก็รักคุณค่ะ" พายตอบ "เราจะผ่านมันไปด้วยกันนะคะ" คืนนั้น พายกลับบ้านไปพร้อมกับความคิดที่หลากหลาย เธอรู้ว่าการเผชิญหน้ากับคำวิจารณ์และอคติเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ในการทำงาน โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อความสัมพันธ์ของเธอกับพัทธดนย์เป็นที่เปิดเผย วันรุ่งขึ้น พายมาทำงานด้วยความมุ่งมั่นที่มากขึ้น เธอพยายามทำทุกอย่างให้ดีที่สุด ไม่ว่าจะเป็นการตรวจรักษาคนไข้ การให้คำปรึกษา หรือการบันทึกประวัติ เธอปฏิบัติต่อทุกคนด้วยความเป็นมืออาชีพและเท่าเทียมกัน พัทธดนย์เองก็พยายามอย่างเต็มที่ เขาแยกการตัดสินใจเกี่ยวกับพายออกจากการตัดสินใจทั่วไป เขาขอให้คุณหมอสมัชญ์เข้ามาช่วยในกรณีที่เกี่ยวข้องกับการประเมินผลงานของพาย หรือการจัดตารางเวร ช่วงเวลาหลายสัปดาห์ต่อมา เป็นช่วงเวลาที่ท้าทายสำหรับทั้งคู่ มีหลายครั้งที่พายรู้สึกท้อแท้กับสายตาและการซุบซิบนินทา แต่ทุกครั้งที่เธอรู้สึกอ่อนล้า พัทธดนย์ก็เข้ามาให้กำลังใจ "อย่าไปสนใจเสียงรอบข้างนะพาย" พัทธดนย์กล่าว "เราทำในสิ่งที่เราถูกต้อง และเรามีความสุขกับมัน นั่นคือสิ่งสำคัญที่สุด" "ฉันรู้ค่ะ" พายตอบ "แค่บางทีมันก็อดคิดมากไม่ได้" "ผมเข้าใจ" พัทธดนย์ยิ้มให้เธอ "แต่คุณเก่งมากนะ คุณพิสูจน์ให้ทุกคนเห็นแล้วว่าคุณมีความสามารถจริงๆ" ความเชื่อมั่นและความรักที่พัทธดนย์มีให้ เป็นเหมือนพลังที่คอยขับเคลื่อนพายให้ก้าวต่อไป เธอรู้ว่าเส้นทางข้างหน้าอาจจะไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบเสมอไป แต่เธอก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมัน เคียงข้างกับคนที่เธอรัก