ในเย็นวันนั้น พัทธดนย์ยังคงนั่งนิ่งอยู่ที่โต๊ะทำงานในห้องพักแพทย์ ดวงตาเหม่อลอยออกไปนอกหน้าต่าง มองไปยังกลุ่มดาวที่เริ่มปรากฏตัวขึ้นบนท้องฟ้ายามราตรี ความคิดมากมายถาโถมเข้ามาในหัว ราวกับคลื่นลูกใหญ่ที่ซัดสาดไม่หยุดหย่อน เสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นเป็นระยะๆ ก็ดูเหมือนจะแผ่วเบาลงไปเมื่อเทียบกับเสียงก้องสะท้อนในความคิดของเขา การตัดสินใจครั้งนี้มันหนักหนาเกินกว่าที่เขาเคยคาดคิด "คุณหมอพัทธดนย์คะ" เสียงหวานใสของพายดังขึ้น ทำให้เขาดึงสติกลับมาสู่ปัจจุบัน "ยังไม่กลับอีกเหรอคะ" พัทธดนย์หันไปมองพายที่ยืนอยู่หน้าประตู ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความห่วงใย "อ้อ พาย... กำลังจะกลับแล้วล่ะ" เขาตอบเสียงแหบพร่า พายเดินเข้ามาใกล้ ยื่นแก้วกาแฟอุ่นๆ ให้เขา "เห็นคุณหมอนั่งอยู่ที่นี่นานแล้วค่ะ เลยชงมาให้ หวังว่าจะช่วยให้สดชื่นขึ้นนะคะ" "ขอบใจมากนะพาย" พัทธดนย์รับแก้วกาแฟมา สัมผัสถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามาในมือ "วันนี้... ก็มีเรื่องให้คิดเยอะเหมือนกัน" พายทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ข้างๆ เขา "หนูเข้าใจค่ะว่ามันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย การตัดสินใจครั้งนี้มันส่งผลต่อหลายอย่างจริงๆ" "ใช่... ไม่ใช่แค่เรื่องตำแหน่ง ไม่ใช่แค่เรื่องงาน แต่มันเกี่ยวกับ... ทุกอย่าง" พัทธดนย์มองหน้าพาย ดวงตาของเขาสื่อสารความรู้สึกมากมายที่อัดอั้นอยู่ภายใน "ฉันไม่รู้ว่าสิ่งที่ฉันกำลังจะทำมันถูกต้องหรือเปล่า" "หนูเชื่อในตัวคุณหมอนะคะ" พายกล่าวอย่างหนักแน่น "คุณหมอเป็นคนที่มีหลักการ มีความมุ่งมั่น และที่สำคัญที่สุดคือ คุณหมอรักคนไข้เสมอมา การตัดสินใจของคุณหมอย่อมผ่านการไตร่ตรองมาอย่างดีที่สุดแล้ว" "แต่ถ้าการตัดสินใจของฉัน... มันทำให้เธอต้องลำบากล่ะ" พัทธดนย์เอ่ยปากถามอย่างตรงไปตรงมา ความกังวลฉายชัดในแววตา "ถ้าการที่ฉันลงสมัครในตำแหน่งนี้... มันทำให้ความสัมพันธ์ของเรา... เปลี่ยนไป" พายมองพัทธดนย์นิ่ง เธอเห็นความลังเล ความกลัว และความหวังที่ซ่อนอยู่ในดวงตาคู่นั้น "ความสัมพันธ์ของเรา... มันไม่ใช่สิ่งที่ถูกกำหนดด้วยตำแหน่งหน้าที่ในโรงพยาบาลนะคะคุณหมอ" เธอค่อยๆ พูด "มันเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นจากความรู้สึกที่เรามีให้กันต่างหาก" "แต่สังคมรอบข้าง..." พัทธดนย์พยายามอธิบาย "คำวิจารณ์... สายตาของคนอื่น... มันอาจจะทำให้เราอึดอัด" "เราจะผ่านมันไปด้วยกันได้ค่ะ" พายยื่นมือมาวางทาบลงบนมือของพัทธดนย์อย่างแผ่วเบา "หนูพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับทุกอย่างไปพร้อมกับคุณหมอ" พัทธดนย์บีบมือของพายเบาๆ ความอบอุ่นจากสัมผัสของเธอช่วยคลายความกังวลลงไปได้บ้าง "ขอบคุณนะพาย... เธอทำให้ฉันรู้สึกดีขึ้นมากจริงๆ" "แค่คุณหมอสบายใจขึ้นก็พอแล้วค่ะ" พายยิ้ม "ตอนนี้... ลองดื่มกาแฟให้อุ่นๆ แล้วค่อยๆ คิดนะคะ หนูเชื่อว่าคุณหมอจะตัดสินใจได้ดีที่สุด" ทั้งสองนั่งเงียบๆ อยู่ครู่หนึ่ง บรรยากาศรอบตัวเงียบสงบ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาๆ กับเสียงหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะ พัทธดนย์หลับตาลง สูดหายใจลึกๆ พยายามรวบรวมสมาธิ เขาตระหนักดีว่า ไม่ว่าผลของการตัดสินใจจะเป็นอย่างไร เขาก็ต้องพร้อมรับมัน "ฉัน... ตัดสินใจแล้วล่ะพาย" พัทธดนย์ลืมตาขึ้น มองตรงไปยังพายด้วยแววตาที่แน่วแน่ "ฉันจะลงสมัครในตำแหน่งหัวหน้าภาควิชาอายุรกรรม" พายพยักหน้า ยิ้มรับ "ดีแล้วค่ะ" "แต่... มีเงื่อนไข" พัทธดนย์กล่าวต่อ "ฉันจะไม่ใช้เส้นสายใดๆ ทั้งสิ้น ฉันจะแข่งขันอย่างตรงไปตรงมา และถ้าสุดท้ายแล้ว... ฉันไม่ได้รับตำแหน่ง ฉันก็จะยอมรับผลนั้น" "แน่นอนค่ะ" พายตอบอย่างมั่นใจ "นั่นคือสิ่งที่เราควรจะทำอยู่แล้ว" "และอีกอย่าง..." พัทธดนย์หยุดเล็กน้อย กลืนน้ำลายลงคอ "เรื่องของเรา... ฉันอยากให้เรายังคง... เป็นเหมือนเดิม" พายมองเขาด้วยความสงสัย "หมายความว่ายังไงคะ" "หมายความว่า... ในที่ทำงาน เรายังคงเป็นคุณหมอกับนักศึกษาแพทย์รุ่นน้อง" พัทธดนย์อธิบาย "แต่... นอกเวลางาน... เราก็เป็น... เรา" พายหัวเราะเบาๆ "แบบนั้นก็ดีค่ะ" เธอตอบ "จะได้ไม่ต้องมีใครสงสัย หรือมากังวลใจ" "เธอ... โอเคจริงๆ เหรอ" พัทธดนย์ถามอีกครั้ง "หนูโอเคค่ะ" พายยืนยัน "ความรู้สึกของเรามันชัดเจนแล้ว การจะเก็บมันไว้เป็นเรื่องส่วนตัวสักพัก... ไม่ใช่เรื่องเสียหายอะไร" พัทธดนย์พยักหน้าอีกครั้ง เขารู้สึกโล่งใจขึ้นมาก การได้พูดคุยกับพายอย่างเปิดอก ทำให้เขาตัดสินใจได้ง่ายขึ้น เขาเชื่อว่าด้วยการสนับสนุนของเธอ เขาจะสามารถผ่านพ้นช่วงเวลาที่ท้าทายนี้ไปได้ "เอาล่ะ" พัทธดนย์ลุกขึ้นยืน "ฉันว่าถึงเวลาที่เราจะกลับบ้านแล้ว" "ค่ะ" พายก็ลุกขึ้นยืนตาม "เดินทางกลับบ้านดีๆ นะคะ" "เธอเองก็เหมือนกัน" พัทธดนย์ยิ้มให้พาย ก่อนที่จะหยิบกระเป๋าเอกสารของเขาขึ้นมา ขณะที่ทั้งสองกำลังจะเดินออกจากห้องทำงานแพทย์ เสียงโทรศัพท์มือถือของพัทธดนย์ก็ดังขึ้น เขาหยิบขึ้นมาดู เป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย "ขอโทษนะพาย" เขาเอ่ย "ขอรับสายแป๊บนึง" พัทธดนย์เดินออกไปนอกห้อง เพื่อความเป็นส่วนตัวในการสนทนา "สวัสดีครับ" เขากล่าว ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่จะมีเสียงเข้มๆ ดังขึ้น "คุณหมอพัทธดนย์ใช่ไหมครับ" "ใช่ครับ ผมพัทธดนย์" "ผมโทรมาจากคณะกรรมการตรวจสอบข้อเท็จจริงครับ" ชายคนนั้นกล่าว "เราได้รับเรื่องร้องเรียนบางประการเกี่ยวกับ... พฤติกรรมของคุณหมอ" พัทธดนย์ขมวดคิ้วทันที "เรื่องร้องเรียน? เกี่ยวกับอะไรครับ" "เกี่ยวกับความสัมพันธ์ที่ไม่เหมาะสมของคุณหมอ กับนักศึกษาแพทย์ในความดูแลของคุณหมอครับ" ชายคนนั้นกล่าวเสียงเรียบ "เรามีหลักฐานบางส่วนที่ต้องให้คุณหมอชี้แจงครับ" หัวใจของพัทธดนย์หล่นวูบ เขาหันกลับไปมองพายที่ยืนรออยู่นอกห้อง ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยคำถาม พัทธดนย์รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนคว้าง เขาไม่เข้าใจว่าเรื่องนี้เกิดขึ้นได้อย่างไร และใครเป็นคนร้องเรียน "ผม... ผมไม่เข้าใจครับ" พัทธดนย์พยายามควบคุมน้ำเสียง "ผมไม่มีความสัมพันธ์ที่ไม่เหมาะสมกับใครทั้งนั้น" "เราจะนัดวันให้คุณหมอเข้ามาให้การชี้แจงในเร็วๆ นี้ครับ" ชายคนนั้นกล่าว ก่อนจะวางสายไป พัทธดนย์ยืนนิ่ง อึ้งไปกับสิ่งที่เพิ่งได้ยิน เขาไม่รู้ว่าจะอธิบายเรื่องนี้ให้พายฟังอย่างไร และที่สำคัญกว่านั้นคือ... ใครกันแน่ที่อยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมดนี้