ความจริงที่มนตราเปิดเผยออกมานั้น หนักหนาสาหัสเกินกว่าที่มุกจะรับได้ในทันที เธอรู้ดีว่ามนตราผ่านอะไรมาบ้างในอดีต และการที่เขาเลือกที่จะเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้เธอฟัง มันแสดงถึงความไว้เนื้อเชื่อใจที่เขามีให้เธออย่างล้นเปี่ยม แต่ถึงกระนั้น หัวใจของเธอกลับเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย ความสงสัย ความกังวล และเงาของวิภา หญิงสาวในอดีตของมนตรา ยังคงคอยตามหลอกหลอนอยู่ในความคิดของเธอ “มนตราคะ” มุกเอ่ยเสียงแผ่วเบาขณะที่ทั้งคู่กำลังนั่งอยู่ริมระเบียงคอนโดของมนตรา มองออกไปยังแสงสีของเมืองยามค่ำคืน “มุก… มุกแค่อยากจะรู้ว่า… ตอนที่วิภาจากไป… มันเจ็บปวดมากเลยใช่ไหมคะ” มนตราบรรจงวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะไม้เบาๆ ก่อนจะหันมาจับมือของมุกไว้แน่น ดวงตาของเขาฉายแววเศร้าหมองที่มุกไม่เคยเห็นมาก่อน “เจ็บปวดมาก… มันเหมือนโลกทั้งใบของผมพังทลายลงไปเลยมุก ผมไม่เคยคิดเลยว่าชีวิตผมจะเจอเรื่องแบบนี้” “แล้ว… แล้วทำไมถึง… ถึงไม่บอกมุกตั้งแต่แรกคะ” มุกถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ เธอพยายามจะเข้าใจ แต่บางอย่างในใจก็ยังคงตีรวน “มุก… มุกกลัวว่า… กลัวว่ามุกจะไปแทนที่เขาไม่ได้… กลัวว่าคุณจะยัง… ยังรักเขาอยู่” มนตราดึงมือของมุกเข้ามาแนบแก้มของเขา “ไม่ มุก ไม่ใช่เลยนะ ผมบอกคุณไปหมดแล้วนี่ ผมรักคุณ ผมรักคุณมาตลอด ไม่เคยมีใครอื่นมาแทนที่เขาได้จริงๆ และก็ไม่มีใครจะมาแทนที่มุกได้เหมือนกัน” เขาหยุดพูดไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังเรียบเรียงคำพูด “วิภา… เขาคือความทรงจำที่สวยงาม เป็นบทเรียนราคาแพง แต่คุณมุก… คุณคือปัจจุบันและอนาคตของผม” คำพูดของมนตราทำให้มุกใจชื้นขึ้นมาบ้าง แต่ก็ยังคงมีความรู้สึกบางอย่างที่เกาะกินอยู่ในใจลึกๆ เธอก้มหน้าลงมองมือของตัวเองที่ถูกมนตรากุมไว้ “แต่… ถ้าวันหนึ่ง… ถ้าวันหนึ่งคุณเจอเขาอีกครั้งล่ะคะ… แล้วหัวใจของคุณ… มันจะ… มันจะกลับไปเป็นเหมือนเดิมหรือเปล่า” มนตราเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าของมุกที่ฉายแววเป็นกังวลอย่างชัดเจน เขายิ้มบางๆ แต่ดวงตาเต็มไปด้วยความจริงใจ “มุก ผมขอสาบานกับคุณเลยนะ ว่าผมไม่เคยคิดถึงเรื่องนั้นเลย ผมได้ก้าวผ่านมันมาแล้วจริงๆ เรื่องราวของวิภา มันคือส่วนหนึ่งของอดีตที่ทำให้ผมเป็นผมในวันนี้ แต่ผมจะไม่ยอมให้มันมาทำลายปัจจุบันและอนาคตของผมไปเด็ดขาด” “คุณแน่ใจนะคะ” มุกถามย้ำ เสียงของเธอยังคงสั่นเครือ “มุก… มุกไม่เคยมีประสบการณ์เรื่องแบบนี้มาก่อน มุกไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกยังไง… มุกแค่… มุกแค่กลัว” “ผมรู้ว่ามันยากนะมุก” มุกจับมือของมุกไว้แน่นขึ้น “ผมรู้ว่าเรื่องราวของวิภา อาจจะทำให้คุณรู้สึกไม่มั่นคง แต่ผมอยากให้คุณเชื่อใจผม ผมจะทำทุกอย่างเพื่อให้คุณรู้สึกปลอดภัยและมีความสุขที่สุด” “แล้ว… แล้วถ้า… ถ้ามีใครสักคน… ที่เคยรู้จักวิภา… แล้วมาพูดอะไร… ที่ทำให้มุกเข้าใจผิดล่ะคะ” มุกเอ่ยออกมาอย่างอึดอัด เธอคิดถึงตอนที่เธอเจอผู้หญิงคนหนึ่งที่ร้านกาแฟเมื่อไม่นานมานี้ ผู้หญิงคนนั้นมองเธอด้วยสายตาที่ประหลาด และพูดจาเปรยๆ ถึงมนตรากับวิภา มนตราขมวดคิ้วเล็กน้อย “ใครครับ… ใครพูดอะไรกับคุณ” “ก็… ก็ไม่มีอะไรมากหรอกค่ะ” มุกพยายามจะเลี่ยงที่จะตอบตรงๆ “มุกแค่… แค่คิดไปเอง” “มุก” มนตราดึงมือของมุกเข้ามาประคองใบหน้าของเธอไว้ “ผมอยากให้คุณบอกผมทุกเรื่องนะครับ ไม่ว่ามันจะเล็กน้อยแค่ไหนก็ตาม ผมไม่ชอบเลยเวลาที่คุณเก็บอะไรไว้คนเดียวแบบนี้” มุกมองเข้าไปในดวงตาของมนตรา เธอเห็นความห่วงใยและความจริงใจที่ส่งออกมาอย่างเต็มเปี่ยม เธอตัดสินใจที่จะเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในร้านกาแฟให้เขาฟัง “คือ… เมื่อวันก่อนค่ะ… มีผู้หญิงคนหนึ่งเข้ามาที่ร้าน… เขา… เขาดูเหมือนจะรู้จักคุณนะคะ… เขาบอกว่า… เขาเคยเห็นคุณกับวิภา… แล้วก็พูดอะไรประมาณว่า… ผู้หญิงทุกคนที่เข้ามาในชีวิตคุณ… สุดท้ายก็ต้องจากไป… แล้วก็… เขามองมุกแบบ… เหมือนรู้ดีไปหมด” สีหน้าของมนตราเปลี่ยนไป เขาปล่อยมือจากใบหน้าของมุก และหันกลับไปมองวิวข้างนอก “ผู้หญิงคนนั้น… ชื่ออะไรครับ” “มุกไม่รู้ค่ะ… เขาไม่ได้บอก… เขาแค่… ทิ้งคำพูดไว้แค่นั้น” มุกตอบด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความไม่สบายใจ “ตอนนั้นมุกตกใจมาก… แล้วก็… ยิ่งทำให้มุกคิดมากไปกว่าเดิม” มนตราถอนหายใจยาว “ผมขอโทษนะมุก ผมไม่คิดว่าจะมีใครเอาเรื่องเก่าๆ มาพูดอีก ผม… ผมว่าผมพอจะเดาออกว่าใคร” “ใครคะ” มุกถามอย่างรวดเร็ว “อาจจะเป็น… พี่อรุณรัศมี” มนตราตอบเสียงเรียบ “เขาเป็นเพื่อนของวิภา… และเขาก็… ค่อนข้างจะยึดติดกับอดีต” “แล้ว… เขา… เขาเป็นคนไม่ดีเหรอคะ” มุกถามอย่างกังวล “ไม่เชิงว่าไม่ดีหรอกครับ” มนตราอธิบาย “เขาแค่… ยังคงจมอยู่กับเรื่องของวิภา อาจจะด้วยความรู้สึกผิด หรือเสียใจที่วิภาต้องจากไปแบบนั้น เขาอาจจะคิดว่า… การที่ผมยังอยู่ได้… คือการที่ผมลืมวิภาไปแล้ว” “แต่มุกรู้ว่าคุณไม่เคยลืม” มุกพูดเสียงหนักแน่น “แต่มุกก็รู้ว่าคุณก้าวต่อไปแล้ว” “ใช่ครับ” มนตราบรรจงบีบมือของมุกอีกครั้ง “และผมก็หวังว่าคุณจะเชื่อใจในจุดนี้ ผมจะคุยกับพี่อรุณรัศมีเรื่องนี้เองนะ ผมไม่ต้องการให้ใครมาทำให้คุณรู้สึกไม่สบายใจ” “แล้ว… แล้วถ้าเขา… เขาพูดจริงล่ะคะ… ถ้าวันหนึ่ง… คุณเบื่อมุก… แล้วกลับไปหา… ความทรงจำเก่าๆ ของคุณ” คำถามนั้นหลุดออกจากปากมุกไปโดยไม่ทันตั้งตัว เธอเองก็ตกใจกับคำพูดของตัวเอง มนตราเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะดึงมุกเข้ามากอดแนบแน่น “มุก… ฟังผมนะ ผมรักคุณ ผมไม่เคยโกหกคุณ และผมก็จะไม่มีวันโกหกคุณ ผมไม่เคยคิดถึงอดีตในแบบที่จะทำให้ปัจจุบันของผมเสียไป ผมจะไม่มีวันทำร้ายคุณ” อ้อมกอดของมนตราอบอุ่นและมั่นคง มันช่วยบรรเทาความกังวลในใจของมุกไปได้บ้าง แต่ก็ยังคงมีบางสิ่งบางอย่างที่ค้างคาอยู่ ความผูกพันของมนตรากับวิภา มันลึกซึ้งและยาวนานเกินกว่าที่เธอจะมองข้ามไปได้ง่ายๆ เธอรู้ดีว่ามนตรารักเธอ แต่ก็อดคิดไม่ได้ว่า ความรักของเขาที่มีต่อวิภา มันยังคงเป็นเงาที่ทาบทับอยู่หรือไม่ “มุก… มุกแค่… อยากให้คุณมั่นใจจริงๆ นะคะ ว่าคุณเลือกมุก” มุกเอ่ยเสียงเบาขณะที่ซบหน้ากับอกของมนตรา “มุก… มุกอาจจะยังไม่ดีเท่าวิภา… มุกอาจจะยังไม่เข้าใจคุณเท่าที่เขาเคยเข้าใจ” มนตราผละออกจากอ้อมกอดเล็กน้อย ก่อนจะยกนิ้วโป้งขึ้นปาดน้ำตาที่คลอหน่วยของมุก “อย่าพูดแบบนั้นนะมุก คุณดีที่สุดแล้วสำหรับผม และไม่มีใครเข้าใจผมได้เท่าคุณอีกแล้ว” เขาจ้องเข้าไปในดวงตาของมุกอย่างจริงจัง “ความทรงจำของผมกับวิภา มันคือส่วนหนึ่งของอดีตที่ผมต้องแบกรับ แต่คุณมุก… คุณคือความสุขในปัจจุบันและแสงสว่างแห่งอนาคตของผม ผมรักคุณ… รักคุณมากจริงๆ” คำว่า “รัก” จากปากของมนตรา ช่างมีความหมายและทรงพลังเสมอสำหรับมุก แต่ถึงแม้จะได้รับคำยืนยันมากมาย ความกังวลในใจของเธอก็ยังคงไม่จางหายไปทั้งหมด เธอรู้ดีว่าความสัมพันธ์นี้กำลังเผชิญหน้ากับบททดสอบที่สำคัญ และเธอเองก็ต้องเข้มแข็งพอที่จะผ่านมันไปให้ได้ “ขอบคุณนะคะมนตรา” มุกยิ้มบางๆ ให้เขา “มุกจะพยายามเชื่อใจคุณ… ให้มากที่สุด” “และผมจะพิสูจน์ให้คุณเห็นทุกวัน ว่าความเชื่อใจของคุณนั้น ไม่ได้ผิดหวัง” มนตราบรรจงจูบลงบนหน้าผากของมุกอย่างแผ่วเบา แสงดาวระยิบระยับสะท้อนในดวงตาของทั้งคู่ ราวกับจะส่งกำลังใจให้ความสัมพันธ์ที่กำลังเติบโตนี้