หลังจากเหตุการณ์ที่ร้านกาแฟในวันนั้น บรรยากาศระหว่างมนตรากับมุกก็ดูอึดอัดกว่าที่เคยเป็นมา มุกพยายามทำตัวให้ปกติที่สุด เธอทำงานตามหน้าที่ของเธออย่างเต็มที่ และยิ้มให้กับมนตราเมื่อมีโอกาส แต่ในใจของเธอ กลับเต็มไปด้วยความสับสนและความกังวล เธออดไม่ได้ที่จะนึกถึงคำพูดของคุณอรุณรัศมีซ้ำๆ “คุณกำลังทำให้วิภาเสียใจ” คำพูดนั้นเหมือนเงาที่คอยตามหลอกหลอนเธอ ทำให้เธอรู้สึกผิด และไม่มั่นคงในความสัมพันธ์ของเธอกับมนตรา ในขณะที่มนตราเองก็รู้สึกได้ถึงความเปลี่ยนแปลงในตัวมุก เขาพยายามจะพูดคุยกับเธอ แต่ดูเหมือนมุกจะหลีกเลี่ยงที่จะพูดถึงเรื่องราวในอดีต หรือความรู้สึกของเธอ “มุก… มีอะไรรึเปล่า” มนตราถามในเย็นวันหนึ่ง ขณะที่ทั้งคู่อยู่ในร้านกาแฟตามลำพัง หลังจากปิดร้านแล้ว “คุณดูเงียบไปนะ” มุกส่ายหน้า “เปล่าค่ะ ไม่มีอะไร” “แน่ใจนะ” มนตราจับมือของมุกไว้ “ผมรู้สึกได้นะว่าคุณกำลังคิดมาก” มุกมองเข้าไปในดวงตาของมนตรา เธอเห็นความห่วงใยที่เขาแสดงออกมา แต่เธอก็ยังคงไม่กล้าที่จะเปิดใจทั้งหมด “มุก… แค่… แค่รู้สึกไม่สบายใจนิดหน่อยน่ะค่ะ” “เรื่องคุณอรุณรัศมีสินะ” มนตราเดาถูก มุกพยักหน้าช้าๆ “คำพูดของเขา… มันทำให้มุกคิดมากไปค่ะ” “ผมขอโทษนะมุก ผมไม่คิดว่าเขาจะทำแบบนั้น” มนตราพูดด้วยน้ำเสียงเสียใจ “ผมควรจะจัดการกับเขาให้เด็ดขาดกว่านี้” “ไม่เกี่ยวกับมนตราหรอกค่ะ” มุกพูด “มุก… แค่… แค่ไม่แน่ใจในความรู้สึกตัวเอง” “ไม่แน่ใจเรื่องอะไรครับ” มนตราดึงมุกเข้ามากอด “คุณไม่เชื่อใจผมเหรอ” “มุกเชื่อใจค่ะ” มุกตอบเสียงอู้อี้ “แต่มุก… มุกก็ยังรู้สึกว่า… ความรักของมนตราที่มีให้วิภา… มันเป็นเรื่องที่ยิ่งใหญ่มาก… มุกกลัวว่ามุกจะ… จะไม่ดีพอ” มนตราผละออกจากอ้อมกอดเล็กน้อย ก่อนจะจับไหล่ของมุกไว้ “มุก… ผมบอกคุณไปแล้วไง ว่ามันไม่เหมือนกัน” “แต่มันก็คือวิภา… คนที่คุณเคยรักมากที่สุด” มุกพูดเสียงสั่นเครือ “แล้วถ้าวันหนึ่ง… ถ้าวันหนึ่งคุณเจอเขาอีกครั้ง… หรือเจออะไรที่ทำให้นึกถึงเขา… แล้วความรู้สึกของคุณ… มันจะกลับไปเป็นเหมือนเดิมล่ะคะ” มนตราเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจยาว “มุก… คุณถามคำถามที่ยากมากนะ” “มุกขอโทษค่ะ” มุกหลับตาลง “แต่มุกอยากรู้จริงๆ” “ผมรักคุณ มุก” มนตราพูดเสียงหนักแน่น “ผมรักคุณในแบบที่ผมไม่เคยรักใครมาก่อน วิภาคืออดีตของผม เป็นบทเรียนที่สอนให้ผมรู้จักความเจ็บปวด แต่คุณคือปัจจุบันและอนาคตของผม คือคนที่ทำให้ผมอยากตื่นขึ้นมาในทุกๆ วัน” “แล้วถ้า… ถ้าวันหนึ่ง… คุณรู้สึกว่า… คุณยังรักวิภาอยู่ล่ะคะ” มุกถามย้ำด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง มนตราบีบมือของมุก “ผมไม่คิดว่ามันจะเป็นไปได้ มุก ผมผ่านจุดนั้นมาแล้วจริงๆ ผมไม่อยากให้คุณเอาเรื่องอดีตมาทำร้ายความรู้สึกของคุณ และทำร้ายความสัมพันธ์ของเรา” “แต่… มุกก็อดคิดไม่ได้จริงๆ ค่ะ” มุกพูดด้วยน้ำเสียงที่เหนื่อยอ่อน “มุก… มุกเหนื่อยกับความรู้สึกนี้แล้วค่ะ” “คุณเหนื่อย? เหนื่อยกับอะไรครับ” มนตราถามอย่างเป็นห่วง “เหนื่อยกับการเปรียบเทียบ… เหนื่อยกับการกลัวว่าตัวเองจะไม่ดีพอ… เหนื่อยกับการไม่มั่นใจ” มุกพูดออกมาอย่างอัดอั้น “บางที… บางทีมันอาจจะดีกว่า… ถ้าเรา… เราจะ… ถอยห่างกันสักพัก” คำพูดของมุกทำให้มนตราถึงกับชะงัก เขาไม่คิดว่ามุกจะตัดสินใจแบบนี้ “ถอยห่าง? มุก… คุณพูดจริงเหรอ” มุกพยักหน้าช้าๆ น้ำตาเริ่มไหลอาบแก้ม “มุก… มุกอยากให้คุณมีความสุขค่ะมนตรา มุกไม่อยากเป็นภาระให้คุณ… มุกไม่อยากเป็นตัวถ่วง… มุกอยากให้คุณได้อยู่กับความทรงจำที่ดีของคุณ… โดยไม่มีมุกมาทำให้คุณรู้สึกอึดอัด” “คุณกำลังพูดอะไร! คุณไม่ใช่ภาระ! คุณคือความสุขของผม!” มนตราเสียงดังขึ้นอย่างไม่อยากจะเชื่อ “มุก… ผมรักคุณนะ ผมรักคุณจริงๆ! ผมจะไม่ยอมให้เรื่องแค่นี้มาทำลายเราเด็ดขาด!” “แต่มุก… มุกไม่สามารถผ่านมันไปได้จริงๆ ค่ะ” มุกส่ายหน้า “มุก… มุกกลัว… กลัวว่าวันหนึ่งมุกจะแพ้ความทรงจำของคุณ… แล้วมุกก็จะกลายเป็นคนที่ทำร้ายคุณ” “คุณจะไม่ทำร้ายผมหรอกมุก” มนตราพยายามจะปลอบ “เราจะผ่านมันไปด้วยกันนะ” “ไม่ค่ะมนตรา” มุกยืนกราน “มุกคิดว่า… เราควรจะให้เวลาตัวเอง… ให้เวลาเราได้ทบทวน… บางที… บางทีพอเวลาผ่านไป… คุณอาจจะ… อาจจะเข้าใจความรู้สึกของวิภามากขึ้น… แล้วก็… อาจจะ… อาจจะอยากกลับไปหาเขา” คำพูดสุดท้ายของมุก ทำให้มนตราแทบจะทนฟังต่อไปไม่ไหว “มุก! คุณพูดอะไร! ผมไม่ได้รักวิภาแบบนั้นอีกแล้ว! ผมรักคุณ! ผมเลือกคุณ!” “มุกขอโทษค่ะ” มุกพูดเสียงเบา “แต่… มุกไม่สามารถทนกับความรู้สึกนี้ได้อีกต่อไปแล้วค่ะ” มุกตัดสินใจแล้ว เธอรู้ว่าการตัดสินใจครั้งนี้อาจจะเจ็บปวด แต่เธอก็ทำอะไรไม่ได้จริงๆ ความกังวลและความไม่มั่นใจที่สะสมมาตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา มันหนักหนาเกินกว่าที่เธอจะแบกรับต่อไปได้ เธอไม่อยากให้ความสัมพันธ์ของเธอกับมนตราต้องจบลงด้วยความเจ็บปวด หรือการถูกตำหนิจากใครก็ตาม “มุก… มุกขอลาออกนะคะ” มุกพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ “มุก… มุกคงจะมาทำงานที่นี่ไม่ได้อีกแล้ว” มนตรามองมุกด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวังและความเสียใจ เขาไม่คิดว่าเรื่องราวจะบานปลายมาถึงจุดนี้ “มุก… อย่าทำแบบนี้เลยนะ” “มุกต้องทำค่ะมนตรา” มุกตอบกลับ “เพื่อตัวมุกเอง… แล้วก็… เพื่อมนตราด้วย” มุกเดินออกจากร้านกาแฟไป ทิ้งให้มนตราอยู่เพียงลำพังกับความเงียบและความเจ็บปวดในใจ เขาไม่รู้เลยว่าควรจะทำอย่างไรต่อไป ความหวังในอนาคตที่เขากำลังสร้างขึ้นมา กลับพังทลายลงไปต่อหน้าต่อตาเขาเอง เขาไม่เคยคิดเลยว่าความรักที่เขามีให้กับมุก มันจะถูกสั่นคลอนได้มากขนาดนี้ แสงอาทิตย์ยามเย็นสาดส่องเข้ามาในร้านกาแฟ ทำให้เงาของมนตราทอดยาวออกไปบนพื้น เขาหยิบแก้วกาแฟที่ชงค้างไว้ขึ้นมา จิบอย่างเชื่องช้า รสขมของกาแฟ ช่างคล้ายคลึงกับรสชาติของความผิดหวังที่กำลังกัดกินหัวใจของเขาอยู่ในขณะนี้