หลังจากบทสนทนาอันเปิดอกในเย็นวันนั้น บรรยากาศระหว่างมนตรากับมุกก็กลับมาสดใสอีกครั้ง มุกรู้สึกได้ถึงความเบาใจที่ได้ปลดปล่อยความกังวลทั้งหมดออกมา เธอสามารถกลับไปทำงานได้อย่างมีความสุข ยิ้มให้กับมนตราได้อย่างเต็มใจ และสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นที่เขามีให้เธอเสมอ ทุกอย่างดูเหมือนจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม แต่เป็นเหมือนเดิมที่ดียิ่งกว่าเดิม เช้าวันรุ่งขึ้น มนตรามาถึงร้านแต่เช้ากว่าปกติ เขาเปิดเพลงเบาๆ ที่เขาชอบขณะที่กำลังจัดเตรียมวัตถุดิบสำหรับวันนั้น มุกมาถึงร้านไม่นานนัก เธอยิ้มให้เขาอย่างสดใส "สวัสดีค่ะพี่มนตรา" "สวัสดีครับคนสวย" มนตราตอบรับ พร้อมกับส่งยิ้มหวานตอบกลับไป "เช้านี้มีอะไรอยากดื่มเป็นพิเศษไหม" "ขอคาปูชิโน่ร้อนๆ แก้วหนึ่งค่ะ" มุกตอบ มนตราผงกศีรษะ ก่อนจะลงมือชงกาแฟให้เธออย่างตั้งใจ "เมื่อคืนนอนหลับสบายไหม" เขาถาม "หลับสบายค่ะ" มุกตอบ "รู้สึกเหมือนได้ยกภูเขาออกจากอกเลยค่ะ" "ดีแล้ว" มนตราวางแก้วคาปูชิโน่ตรงหน้าเธอ "จะได้มีแรงทำงานเต็มที่" ตลอดทั้งวัน มุกทำงานอย่างมีความสุข เธอมองเห็นมนตราหยอกล้อกับลูกค้าอย่างอารมณ์ดี และสัมผัสได้ถึงความใส่ใจที่เขามีให้เธออยู่เสมอ แม้ว่าเขาจะยุ่งแค่ไหน เขาก็ยังคงหาเวลามาคุยกับเธอ สั่งกาแฟให้เธอ หรือแค่ส่งยิ้มให้เธอ แต่แล้ว ในช่วงบ่ายแก่ๆ ขณะที่มุกกำลังจัดเรียงแก้วกาแฟอยู่หลังเคาน์เตอร์ ประตูร้านก็ถูกเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับร่างของผู้หญิงคนหนึ่งที่เดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว "มนตรา!" เสียงของผู้หญิงคนนั้นดังลั่นไปทั่วร้าน ทุกคนหันไปมองด้วยความตกใจ มุกก็เช่นกัน เธอเห็นผู้หญิงคนหนึ่ง สวมชุดเดรสสีแดงเพลิง ผมยาวสลวย ใบหน้าสวยคม แต่แววตาแข็งกร้าว เธอเดินตรงเข้าไปหามนตราทันที มนตราที่กำลังยุ่งอยู่กับการชงกาแฟให้ลูกค้าถึงกับชะงัก เขาหันไปมองผู้หญิงคนนั้นด้วยสีหน้าตกตะลึง "วิภา..." เขาเอ่ยชื่อนั้นออกมาเบาๆ มุกยืนนิ่งด้วยความตกใจ เธอไม่เคยเห็นมนตราตกใจขนาดนี้มาก่อนเลย สายตาของเธอมองไปยังวิภาด้วยความรู้สึกประหลาดใจ ผสมกับความสงสัย "นี่มันอะไรกัน" วิภาถามเสียงดัง "ฉันมาหาเธอถึงที่นี่เลยนะ" "เธอมาทำไม" มนตราถามเสียงเครียดขึ้น "ฉันก็มาหาคนที่ฉันรักสิ" วิภาตอบอย่างหน้าตาเฉย พร้อมกับเดินเข้าไปใกล้มนตรามากขึ้น "แล้วนี่เธอเป็นใคร" เธอมองมาที่มุกด้วยสายตาดูแคลน มุกรู้สึกเหมือนถูกตบหน้า เธอไม่เคยถูกใครมองด้วยสายตาแบบนี้มาก่อน ความรู้สึกอึดอัดและความไม่สบายใจกลับมาเกาะกุมหัวใจของเธออีกครั้ง "นี่มุก เป็นพนักงานของฉัน" มนตราตอบเสียงแข็ง "พนักงานเหรอ" วิภาหัวเราะเยาะ "แน่ใจนะว่าแค่พนักงาน" เธอเดินอ้อมมาทางด้านหลังเคาน์เตอร์ ตรงเข้ามาหามนตรา และคว้าแขนของเขาไว้ "ปล่อยนะวิภา" มนตราพยายามแกะมือเธอออก "ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่เธอจะมาทำตัวแบบนี้" "แล้วฉันจะทำตัวยังไง" วิภาถามย้อนกลับ "เธอก็รู้ว่าฉันรักเธอมากแค่ไหน" บทสนทนาของทั้งคู่ดึงดูดความสนใจของลูกค้าในร้านไปจนหมด ทุกคนมองมาที่เหตุการณ์ตรงหน้าด้วยความสนใจปนความสงสัย มุกรู้สึกร้อนผ่าวไปทั้งใบหน้า เธออยากจะหายตัวไปเสียตรงนั้น "วิภา พอได้แล้ว" มนตราพูดเสียงเข้ม พยายามดึงแขนตัวเองออกจากการเกาะกุมของวิภา "นี่ร้านกาแฟนะ ไม่ใช่ที่ของเธอ" "แล้วใครคือคนนี้" วิภาชี้มาที่มุก "เธอเป็นใคร มีสิทธิ์อะไรมายุ่งกับมนตราของฉัน" "ฉันไม่ได้ยุ่งกับใครทั้งนั้น" มุกตอบเสียงสั่น "ฉันมาทำงานที่นี่" "ทำงานเหรอ" วิภาเย้ยหยัน "หน้าตาแบบนี้ ทำงานที่นี่จริงๆ หรือเปล่า" คำพูดของวิภาเหมือนมีดที่กรีดลงบนหัวใจของมุก เธอพยายามเก็บอาการ แต่ก็ทำได้ยากเหลือเกิน "วิภา พอได้แล้ว" มนตราพูดเสียงดัง "เธอไม่มีสิทธิ์มาว่ามุกแบบนี้" เขาหันไปหามุกด้วยสีหน้าเป็นห่วง "มุก เธอโอเคไหม" มุกพยักหน้าเบาๆ พยายามกลั้นน้ำตา "มุกโอเคค่ะ" "ฉันไม่โอเค" วิภาพูดเสียงดัง "ฉันมารับมนตรากลับบ้าน" เธอพยายามจะดึงมนตราไป "ฉันไม่ไปไหนทั้งนั้น" มนตราตอบปฏิเสธอย่างหนักแน่น "แล้วก็ปล่อยแขนฉันได้แล้ว" ลูกค้าบางส่วนเริ่มลุกขึ้นจากโต๊ะ และเดินออกไปจากร้านด้วยท่าทางอึดอัด บางคนก็ซุบซิบกันด้วยความอยากรู้อยากเห็น "มนตรา! ทำไมเธอถึงทำแบบนี้กับฉัน" วิภาถามเสียงตัดพ้อ "มันไม่ใช่เรื่องของเธอแล้ววิภา" มนตราพูดอย่างเหนื่อยหน่าย "มันเป็นเรื่องของฉัน! เพราะฉันรักเธอ!" วิภาตะโกนเสียงดัง มุกยืนมองเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยหัวใจที่บีบรัด เธอไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี ความรู้สึกที่เคยดีๆ เมื่อวานนี้ราวกับถูกฉีกกระชากออกไปในพริบตา "ฉันขอโทษนะคะ" มุกพูดกับลูกค้าที่ยังนั่งอยู่ "ถ้าไม่สะดวก รบกวนมารับเครื่องดื่มใหม่ได้นะคะ" มนตราหันมาหามุกอีกครั้ง "มุก ฉันขอโทษนะ" เขาพูดด้วยสีหน้าสำนึกผิด "ไม่เป็นไรค่ะพี่มนตรา" มุกตอบ พยายามยิ้มให้เขา แต่รอยยิ้มนั้นกลับดูฝืนๆ วิภาที่เห็นมนตราหันไปพูดกับมุกยิ่งไม่พอใจ เธอผลักมนตราออกเบาๆ "เธอจะเลือกใคร" "วิภา... เธอต้องเข้าใจนะ" มนตราพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงเล็กน้อย "ฉันไม่ต้องการให้เธอพูดอะไรทั้งนั้น" วิภาพูดเสียงดัง "ฉันจะรอเธอจนกว่าเธอจะกลับบ้าน" เธอกลอกตาไปที่มุกอย่างเหยียดหยาม ก่อนจะหันหลังเดินออกจากร้านไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งไว้เพียงความเงียบที่เต็มไปด้วยความตึงเครียดและคำถามที่ค้างคา มุกมองตามหลังวิภาไปจนลับสายตา หัวใจของเธอเต้นระรัว ความรู้สึกสับสนปนเปไปหมด เธอหันไปมองมนตรา ที่ยืนนิ่งราวกับถูกสาป "พี่มนตรา... เขาคือใคร" มุกถาม เสียงของเธอสั่นเครือ มนตราถอนหายใจยาว "เขาคือ... คนในอดีตของฉัน" คำตอบนั้นเหมือนกับมีดอีกเล่มที่ทิ่มแทงเข้ามาในหัวใจของมุก เธอพยายามจะเชื่อมั่นในคำพูดของเขาเมื่อวานนี้ แต่การปรากฏตัวของวิภา ราวกับเป็นเครื่องพิสูจน์ว่าอดีตนั้น ยังคงมีอำนาจที่จะกลับมาทำลายปัจจุบันของพวกเขาได้