จดหมายรักที่ถูกลืม
“ใครกันแน่ที่อยู่ข้างนอกนั่น?” เมษาถามเสียงหลง เธอหันไปมองแม่ของเธอที่นั่งนิ่งอยู่บนโซฟา ราวกับถูกสตั๊ฟไว้ด้วยความตกใจ กวินท์รีบเดินไปที่ประตูอย่างระมัดระวัง เขาเหลือบมองเมษาเป็นเชิงให้เธอรออยู่ข้างใน
“คุณกวินท์! คุณอยู่ในบ้านเหรอคะ?” เสียงผู้หญิงดังลอดประตูมา เป็นเสียงที่เมษารู้สึกคุ้นเคย… เสียงที่เต็มไปด้วยความเยือกเย็นและอำนาจ… เสียงของ ‘คุณหญิง’ มารดาของกวินท์…
“คุณหญิง!” กวินท์อุทานด้วยความประหลาดใจและความกังวล เขากลืนน้ำลายก่อนจะเอ่ยตอบ “ครับ… คุณแม่… มีอะไรหรือครับ?”
“ฉันเห็นรถของคุณจอดอยู่… คิดว่าคุณคงจะอยู่ที่นี่… เปิดประตูให้แม่หน่อยสิ” คุณหญิงมารดาพูดด้วยน้ำเสียงที่เฉียบขาด
เมษาหน้าซีดเผือด เธอไม่เคยเจอคุณหญิงมารดาเป็นการส่วนตัวมาก่อน และไม่แน่ใจว่าคุณหญิงจะรู้เรื่องราวทั้งหมดหรือไม่ การปรากฏตัวของคุณหญิงในเวลาแบบนี้ ยิ่งทำให้สถานการณ์ตึงเครียดมากขึ้นไปอีก
กวินท์ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจเปิดประตูออกไปเล็กน้อย เผยให้เห็นใบหน้าของมารดาที่ยืนอยู่ด้วยท่าทางสง่างาม แต่แววตาเต็มไปด้วยความไม่พอใจ “แม่… มาทำไมครับ?”
“มาตามลูกกลับบ้านสิ” คุณหญิงมารดาตอบพลางกวาดสายตาเข้ามาในห้อง และหยุดชะงักเมื่อเห็นเมษาและแม่ของเธอ “อ้าว… พวกคุณ… มาทำอะไรที่นี่?”
เมษาแทบจะกลั้นหายใจ เธอรู้สึกได้ถึงสายตาของมารดากวินท์ที่จ้องมองเธอราวกับจะมองทะลุ เธอรีบก้าวออกมาจากหลังกวินท์เล็กน้อย
“หนู… หนูมาหาคุณแม่ค่ะ” เมษาตอบเสียงสั่น “พอดี… คุณแม่มีเรื่องอยากจะคุยกับหนู…”
คุณหญิงมารดาเหลือบมองแม่ของเมษาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสงสัย “เรื่องอะไรกัน?”
แม่ของเมษาค่อยๆ ยืนขึ้นอย่างช้าๆ เธอมองไปที่คุณหญิงมารดาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว “คุณหญิง… ฉันมาเพื่อ… คืนความจริง… ให้กับทุกคน…”
“ความจริงอะไร?” คุณหญิงมารดาเลิกคิ้ว “ฉันไม่เข้าใจ…”
“ฉันมาเพื่อ… สารภาพ… ทุกอย่าง…” แม่เมษาพูด เสียงของเธอหนักแน่นขึ้น “เรื่อง… ความสัมพันธ์ของฉัน… กับ… พ่อของกวินท์… และ… กับ… พ่อของเมษา…”
เมื่อได้ยินคำสารภาพของคุณแม่เมษา คุณหญิงมารดาก็มีสีหน้าเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด เธอพยายามเก็บอาการ แต่แววตาที่สั่นไหวบ่งบอกว่าเธอรู้เรื่องนี้ดี
“แม่… แม่จะพูดอะไร?” กวินท์ถามด้วยความสงสัย
“กวินท์… ลูก… แม่มีเรื่องต้องบอกลูก…” คุณหญิงมารดาพูดเสียงเบา “เรื่องที่… แม่เก็บงำมานาน…”
ในขณะที่ทุกคนกำลังเผชิญหน้ากันด้วยความสับสนและตึงเครียด เมษาก็นึกถึงกล่องไม้ที่กวินท์เคยพูดถึงขึ้นมาได้ “คุณกวินท์คะ… กล่องไม้… คุณแม่ของคุณ… เก็บไว้ใช่ไหมคะ?”
“ใช่… อยู่ที่บ้านฉัน” กวินท์ตอบ “เราไปกันเถอะ… ฉันคิดว่า… มันอาจจะมีอะไรบางอย่าง… ที่จะช่วยให้เราเข้าใจเรื่องราวทั้งหมด…”
คุณหญิงมารดาหันมามองกวินท์ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสงสัย “กล่องไม้? กล่องอะไร?”
“เป็นกล่องของแม่ครับ… ที่แม่เคยบอกว่า… มีความสำคัญ…” กวินท์ตอบ “ผมว่าจะไปดู…”
“ฉัน… ฉันจะไปกับพวกเธอด้วย…” คุณหญิงมารดาพูดเสียงหนักแน่น “ฉันก็อยากจะรู้เหมือนกัน… ว่าในนั้น… มีอะไร…”
ทั้งสี่คนเดินทางไปยังบ้านของกวินท์ด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย บางคนเต็มไปด้วยความหวังที่จะได้รู้ความจริง บางคนเต็มไปด้วยความกังวลและความกลัว
เมื่อไปถึงบ้านกวินท์ เขาพาเมษา แม่ของเธอ และคุณหญิงมารดาตรงไปยังห้องเก็บของ พวกเขาพบกล่องไม้เก่าๆ วางอยู่มุมหนึ่งอย่างที่กวินท์บอก มันเป็นกล่องที่ดูธรรมดา แต่กลับให้ความรู้สึกถึงอดีตที่ถูกเก็บซ่อนไว้
กวินท์ค่อยๆ เปิดกล่องออก สิ่งที่อยู่ข้างในคือจดหมายเก่าๆ จำนวนมาก… จดหมายที่เขียนด้วยลายมือที่คุ้นเคย… และรูปถ่ายเก่าๆ อีกหลายใบ
เมษาหยิบจดหมายฉบับหนึ่งขึ้นมาอ่าน… เป็นจดหมายที่เขียนโดยแม่ของเธอ… ถึงพ่อของกวินท์… มันเป็นจดหมายรัก… ที่เต็มไปด้วยความหวังและความฝัน… แต่ในขณะเดียวกัน… ก็เต็มไปด้วยความเจ็บปวด…
“นี่มัน… จดหมายรัก…” เมษาพูดเสียงแผ่วเบา
คุณหญิงมารดาหยิบรูปถ่ายใบหนึ่งขึ้นมาดู… เป็นรูปของแม่เมษา… กับพ่อของกวินท์… ตอนที่ยังเด็ก… พวกเขายิ้มแย้ม… ดูมีความสุข…
“แม่… นี่มัน… รูปของแม่… กับ… พ่อของกวินท์…” คุณหญิงมารดาพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ
ทันใดนั้นเอง… เมษาหยิบจดหมายอีกฉบับหนึ่งขึ้นมา… เป็นจดหมายที่เขียนโดยพ่อของกวินท์… ถึงแม่ของเธอ… ในจดหมายฉบับนั้น… มีข้อความที่ทำให้เมษารู้สึกชาไปทั้งตัว…
“ถ้า… ความจริง… ที่ถูกเปิดเผย… มันจะทำให้… ลูก… ต้องเสียใจ… หรือ… เจ็บปวด… ก็ขอให้… ลูก… อย่าได้… โทษ… ตัวพ่อเลย… เพราะ… พ่อ… ทำทุกอย่าง… เพื่อ… ความสุข… ของลูก… และ… ลูก… คือ… สิ่งมีค่า… ที่สุด… ของพ่อ…”
เมษารู้สึกราวกับหัวใจของเธอจะหยุดเต้น… ข้อความในจดหมายนี้… มันหมายความว่าอย่างไร? ใครคือลูกที่พ่อของกวินท์พูดถึง? และความจริงที่ถูกเปิดเผย… จะนำพาอะไรมาสู่เธอ?
(cliffhanger: ข้อความในจดหมายของพ่อกวินท์หมายถึงใคร? เมษาคือลูกที่พ่อของกวินท์พูดถึงจริงหรือ? แล้วความจริงที่กำลังจะถูกเปิดเผย… จะซับซ้อนและเจ็บปวดยิ่งกว่าที่ใครคาดคิดหรือไม่?)
195 ตัวอักษร