ค่ำคืนนั้น เพลงและป้องยังคงคร่ำเคร่งอยู่กับการปรับแก้บทเพลงใหม่ พวกเขามีความรู้สึกที่แตกต่างออกไปจากที่เคยเป็นมา ไม่มีความกดดัน ไม่มีความกังวล มีเพียงความสุขจากการได้สร้างสรรค์ผลงานที่มาจากส่วนลึกของหัวใจจริงๆ "ท่อนนี้ฉันว่ามันยังดูแข็งไปหน่อยนะ" เพลงพูดพลางขมวดคิ้ว "ลองปรับคำให้มันอ่อนลงอีกนิดไหม" ป้องเสนอ "ให้มันสื่อถึงความอ่อนไหว แต่ก็ยังมีความเข้มแข็งอยู่" เพลงพยักหน้าแล้วก้มหน้าก้มตาเขียนแก้ไขเนื้อเพลงอีกครั้ง ป้องก็เริ่มบรรเลงทำนองกีต้าร์ใหม่ เสียงกีต้าร์ที่ออกมานั้นแผ่วเบาแต่ทรงพลัง สามารถสื่อสารอารมณ์ของเพลงได้อย่างชัดเจน "ฉันรู้สึกว่าเรากำลังเข้าใกล้สิ่งที่นายวิทย์ต้องการแล้วนะ" ป้องบอก "ฉันก็รู้สึกอย่างนั้นเหมือนกัน" เพลงตอบ "เพลงนี้มันเหมือนกับเรื่องราวชีวิตของเราเลยนะ" "ใช่" ป้องยิ้ม "มันคือเสียงที่แท้จริงของหัวใจเรา" พวกเขาทำงานกันจนกระทั่งใกล้รุ่งสาง เพลงนอนไม่หลับ เธอเดินไปเปิดหน้าต่าง มองออกไปยังท้องฟ้าที่เริ่มสว่าง เธอนึกถึงวันแรกที่เดินทางจากบ้านนอกเข้ากรุงเทพฯ ด้วยความหวังอันเต็มเปี่ยม นึกถึงช่วงเวลาที่ต้องเผชิญกับความผิดหวัง การหลอกลวง และการถูกเอาเปรียบ "ฉันเคยคิดว่าโลกใบนี้โหดร้ายเกินไป" เพลงพึมพำกับตัวเอง "แต่จริงๆ แล้ว มันก็อยู่ที่ว่าเราจะมองมันอย่างไร" ป้องเดินเข้ามาโอบไหล่เพลงไว้ "เราจะมองมันด้วยหัวใจที่เข้มแข็ง" "ขอบคุณนะป้อง" เพลงซบหน้าลงกับไหล่ของป้อง "ถ้าไม่มีนาย ฉันคงผ่านมันมาไม่ได้" "เราจะผ่านมันไปด้วยกัน" ป้องกระชับอ้อมกอด "เราจะพิสูจน์ให้ทุกคนเห็นว่า เสียงเพลงที่มาจากหัวใจของเรา มันมีความหมายแค่ไหน" เช้าวันรุ่งขึ้น ทั้งสองคนก็รีบนำเพลงที่แต่งเสร็จแล้วไปให้นายวิทย์ฟัง นายวิทย์ตั้งใจฟังเพลงทั้งเพลงอย่างเงียบๆ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย เมื่อเพลงจบลง นายวิทย์ก็เงียบไปพักหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า "เพลงนี้... มันมีความหมายจริงๆ" เพลงและป้องมองหน้ากันด้วยความหวัง "มันคือสิ่งที่ฉันต้องการ" นายวิทย์กล่าวต่อ "มันคือเสียงที่แท้จริงของพวกเธอ" "จริงๆ เหรอครับ" ป้องถามอย่างไม่แน่ใจ "แน่นอน" นายวิทย์ยืนยัน "เพลงนี้มันสื่อถึงความเป็นพวกเธอได้ดีที่สุด มันทำให้ฉันนึกถึงตัวเองในวัยเดียวกับพวกเธอ" "ขอบคุณมากครับคุณวิทย์" เพลงกล่าวด้วยน้ำเสียงตื้นตัน "ฉันจะให้โอกาสพวกเธอ" นายวิทย์บอก "ฉันจะส่งเพลงนี้ไปให้โปรดิวเซอร์ที่ฉันรู้จัก เขาเป็นคนที่มีวิสัยทัศน์กว้างไกล และน่าจะมองเห็นคุณค่าของเพลงนี้" เพลงและป้องดีใจจนแทบจะกระโดดโลดเต้น พวกเขากอดกันด้วยความสุข "แต่มีเงื่อนไขนะ" นายวิทย์พูดขึ้น ทำเอาทั้งคู่ชะงัก "เงื่อนไขอะไรครับ" เพลงถาม "พวกเธอต้องรับผิดชอบทุกอย่างที่เกิดขึ้นหลังจากนี้" นายวิทย์กล่าว "ถ้าโปรดิวเซอร์คนนั้นไม่สนใจเพลงนี้ พวกเธอก็ต้องหาทางของตัวเองต่อ" "เราเข้าใจครับ" เพลงและป้องตอบพร้อมกัน "ดี" นายวิทย์ยิ้ม "ฉันเชื่อว่าพวกเธอทำได้" ทั้งสองคนเดินออกจากห้องทำงานของนายวิทย์ด้วยความรู้สึกที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความหวัง พวกเขารู้ดีว่านี่เป็นโอกาสครั้งสำคัญ และพวกเขาจะทำให้ดีที่สุด "เราจะทำได้ใช่ไหมป้อง" เพลงถาม "เราจะทำได้สิเพลง" ป้องตอบด้วยความมั่นใจ "เพราะนี่คือเพลงของเรา เพลงที่มาจากเสียงที่แท้จริงของหัวใจเรา"