วันเวลาผ่านไปอีกหลายเดือน เพลงยังคงอยู่ที่กรุงเทพฯ ภายใต้การดูแลของดาวประกายโปรโมชั่น เธอฝึกฝนร้องเพลงอย่างหนัก แต่กลับไม่มีโอกาสได้ออกงาน หรือได้แสดงความสามารถอย่างที่เธอเคยคาดหวัง คุณวิทย์มักจะอ้างว่า “กำลังอยู่ในช่วงของการเตรียมการ” และ “รอจังหวะที่เหมาะสม” “เพลงคะ ทำไมเราถึงไม่ได้ไปไหนเลยล่ะคะ” เพลงถามคุณวิทย์ด้วยความสงสัยขณะที่พวกเขานั่งอยู่ในห้องซ้อม “เพลงอยากออกไปเจอผู้คน อยากไปร้องเพลงให้คนอื่นฟังบ้างค่ะ” คุณวิทย์ถอนหายใจ “ใจเย็นๆ สิคุณเพลง โปรเจ็กต์ของเราใหญ่มาก ต้องใช้เวลาในการเตรียมการ คุณอย่าเพิ่งใจร้อน” “แต่เพลงรู้สึกว่า… เพลงกำลังเสียเวลาค่ะ” เพลงกล่าว “เพลงอยากพัฒนาตัวเอง แต่เพลงไม่รู้จะพัฒนาไปทางไหน ถ้าไม่มีเวทีให้แสดง” “คุณกำลังพัฒนาอยู่แล้วไงครับ” คุณวิทย์ตอบ “คุณกำลังฝึกฝนกับโค้ชที่ดีที่สุด การเตรียมตัวสำหรับรายการโทรทัศน์ครั้งต่อไปนั้นสำคัญมาก” “รายการโทรทัศน์ครั้งต่อไป? เมื่อไหร่คะ” เพลงถาม “ก็… ยังไม่แน่ครับ ต้องรอให้ถึงเวลาที่เหมาะสม” คุณวิทย์ตอบเลี่ยงๆ เพลงเริ่มรู้สึกอึดอัด เธอสังเกตว่าในออฟฟิศมีการพูดคุยกันเรื่องนักร้องหน้าใหม่คนอื่นๆ ที่เข้ามาใหม่ มีบางคนที่มีแววดี แต่ก็หายหน้าหายตาไปอย่างรวดเร็วเมื่อไม่สามารถสร้างผลงานได้ตามที่คุณวิทย์ต้องการ วันหนึ่ง เพลงบังเอิญได้ยินบทสนทนาระหว่างคุณวิทย์กับโปรดิวเซอร์คนหนึ่ง “เพลงนี่… เสียงก็ดีนะ แต่ดูเหมือนจะไม่ค่อยมีกระแสเท่าไหร่” โปรดิวเซอร์คนหนึ่งกล่าว “เราควรจะลองดันเด็กคนอื่นดูบ้างไหม” “ใช่ๆ” คุณวิทย์ตอบ “ฉันก็คิดเหมือนกัน เธอคนนั้นมันหัวแข็งไปหน่อย ไม่ค่อยเชื่อฟังเท่าไหร่” “แล้วเรื่องเพลงที่แต่งให้เธอ…” “ยังไม่ได้ทำเลย! ฉันไม่มีเวลามาทำเพลงให้คนที่ไม่รู้ว่าจะดังได้หรือเปล่า” คุณวิทย์พูดเสียงหงุดหงิด เพลงยืนฟังอยู่ตรงนั้น หัวใจของเธอหล่นวูบ เธอรู้สึกเหมือนถูกหักหลัง การที่เธอไม่ยอมทำตามคำสั่งบางอย่างของคุณวิทย์ ทำให้เธอถูกมองข้ามอย่างนั้นหรือ เมื่อกลับมาที่ห้องพัก เพลงก็พบว่าแม่ของเธอกำลังนั่งอ่านสัญญากับเอกสารอื่นๆ ที่คุณวิทย์เคยให้เพลงเซ็นด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “แม่… มีอะไรหรือเปล่าคะ” เพลงถาม “เพลง… แม่ว่า… สัญญาที่เราเซ็นไปมันไม่ยุติธรรมเลยนะลูก” แม่เพลงกล่าวเสียงสั่น “ค่าใช้จ่ายต่างๆ ที่ระบุไว้ มันสูงมากเกินไป แล้วส่วนแบ่งของหนู… มันน้อยนิดเหลือเกิน” เพลงนั่งลงข้างแม่ เธอหยิบสัญญาขึ้นมาดูอีกครั้ง คราวนี้เธอได้อ่านทุกรายละเอียดอย่างถี่ถ้วน โดยเฉพาะในส่วนของค่าใช้จ่ายและค่าปรับหากยกเลิกสัญญา “คุณวิทย์หลอกเราค่ะแม่” เพลงกล่าวเสียงเครือ “เขาไม่ได้อยากจะปั้นเพลงจริงๆ เขาแค่อยากจะ… เอาเปรียบเพลง” “แล้วเราจะทำยังไงดีลูก” แม่เพลงถามอย่างสิ้นหวัง “เพลง… เพลงไม่ยอมให้ใครมาทำลายความฝันของเพลงค่ะ” เพลงกล่าวอย่างแน่วแน่ “เพลงจะสู้” “แต่เราจะสู้ยังไง ในเมื่อเราไม่มีเงินทองมากมาย ไม่มีเส้นสายอะไรเลย” แม่เพลงถาม “เพลงจะสู้ด้วยเสียงเพลงของเพลงค่ะ” เพลงพูด “เพลงจะพิสูจน์ให้ทุกคนเห็นว่า เพลงมีความสามารถจริงๆ” วันต่อมา เพลงตัดสินใจไปเผชิญหน้ากับคุณวิทย์ “คุณวิทย์คะ” เพลงกล่าวด้วยน้ำเสียงที่มั่นคง “เพลงอยากจะขอยกเลิกสัญญาค่ะ” คุณวิทย์มองเพลงด้วยความแปลกใจ “ยกเลิกสัญญา? ทำไมล่ะครับ? คุณกำลังจะประสบความสำเร็จแล้วนะ” “เพลงไม่คิดอย่างนั้นค่ะ” เพลงตอบ “เพลงรู้สึกว่าเพลงไม่ได้รับความเป็นธรรม แล้วเพลงก็ไม่สามารถทำตามความฝันของตัวเองได้ในที่แห่งนี้” “คุณรู้ไหมว่าการยกเลิกสัญญามีค่าปรับเท่าไหร่” คุณวิทย์ถามเสียงเย็น “เพลงทราบค่ะ” เพลงตอบ “แต่เพลงก็พร้อมจะจ่าย” “คุณมีเงินที่ไหนมาจ่าย” คุณวิทย์หัวเราะเยาะ “คุณคิดว่าคุณจะหาเงินจากไหนได้” “เพลงจะหาค่ะ” เพลงตอบ “เพลงจะร้องเพลงทุกที่ที่ให้โอกาสเพลง” คุณวิทย์ส่ายหน้า “คุณมันโง่จริงๆ คุณเพลง คุณคิดว่าโลกนี้มันง่ายขนาดนั้นเหรอ” “โลกนี้อาจจะไม่ง่ายค่ะ” เพลงกล่าว “แต่เพลงจะไม่ยอมให้ใครมาลบเลือนเสียงเพลงของเพลงไป” เพลงเดินออกจากออฟฟิศของคุณวิทย์ด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง แต่ก็เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น เธอรู้ว่าเส้นทางข้างหน้าจะยากลำบากกว่าเดิมหลายเท่า แต่เธอเชื่อมั่นในพลังของเสียงเพลง และความฝันที่เธอแบกมา “แม่คะ… เพลงจะกลับบ้านไป” เพลงกล่าวกับแม่ที่รออยู่ “เพลงจะเริ่มต้นใหม่ที่บ้านเรา” แม่เพลงกอดลูกสาวแน่น “แม่จะอยู่ข้างๆ หนูเสมอ” เพลงตัดสินใจที่จะกลับบ้านเกิด เธอจะใช้ทุ่งนาปลายนาเป็นเวทีแห่งใหม่ของเธอ เธอจะร้องเพลงด้วยเสียงที่มาจากหัวใจ ด้วยความหวังว่าจะสักวันหนึ่ง เสียงเพลงของเธอจะดังไปถึงผู้คนทั่วโลก แม้ว่าเส้นทางจะเต็มไปด้วยขวากหนาม แต่เพลงก็พร้อมที่จะก้าวเดินต่อไป ด้วยความฝันที่จะเป็นนักร้องที่แท้จริง