หลังจากวันนั้น เพลงและป้องก็หารือกันอย่างจริงจังถึงข้อเสนอของคุณวิทย์ ทั้งสองคนต่างรู้สึกหนักใจกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้น ข้อเสนอในการซื้อเพลงของพวกเขามันดูยั่วยวนใจในแง่ของการเงิน แต่ในขณะเดียวกัน มันก็รู้สึกเหมือนการยอมแพ้ต่ออำนาจของวงการมายาที่พวกเขาพยายามหลีกหนีมาตลอด “เพลง… ถ้าเราขายเพลงให้เขา เราจะได้เงินทุนมาทำอัลบั้มของเราเองจริงๆ ใช่ไหม?” ป้องถามขณะที่พวกเขากำลังนั่งอยู่ในห้องซ้อมดนตรีเล็กๆ ที่เช่าไว้ เพลงพยักหน้า “ตามที่ตัวแทนของคุณวิทย์บอกค่ะ แต่… เพลงก็อดสงสัยไม่ได้” “สงสัยอะไร?” “ก็… ทำไมเขาถึงอยากได้เพลงของเรานักหนา? แล้ว… ถ้าเราขายเพลงไปแล้ว… เขาจะรักษาสัญญาจริงๆ หรือเปล่า?” เพลงเอ่ยความกังวลในใจ “เพลงกลัวว่า… เราจะตกหลุมพรางอีกครั้ง” ป้องถอนหายใจ “พี่ก็กลัวเหมือนกันเพลง แต่… ลองคิดดูนะ ถ้าเรามีเงินทุนจริงๆ เราอาจจะสามารถสร้างสรรค์ผลงานที่ดีขึ้นไปอีกได้ เราอาจจะ… ไปถึงเวทีที่ใหญ่กว่านี้ได้” “แต่… นั่นคือสิ่งที่เราต้องการจริงๆ เหรอพี่ป้อง?” เพลงถามเสียงแผ่วเบา “การไปถึงเวทีที่ใหญ่ขึ้น… เพื่ออะไร? เพื่อแลกกับอิสระในการสร้างสรรค์ผลงานของเราเองเหรอ? เพลงไม่แน่ใจเลยว่า… เพลงจะมีความสุขกับมันได้จริงๆ” “พี่เข้าใจ” ป้องพูด “แต่… ถ้าเราไม่ลอง… เราก็ไม่รู้” “เพลง… อยากลองคุยกับเขาโดยตรงค่ะ” เพลงกล่าวอย่างแน่วแน่ “เพลงอยากจะรู้ว่า… เขาต้องการอะไรกันแน่” ป้องมองเพลงด้วยความประหลาดใจ “จะดีเหรอเพลง? เขาดูเป็นคนอันตรายนะ” “เพลงไม่กลัวแล้วค่ะ” เพลงกล่าว “เพลงอยากจะยืนหยัดต่อสู้เพื่อความฝันของเราด้วยตัวเอง” “ถ้าอย่างนั้น… พี่จะไปด้วย” ป้องยืนยัน ในที่สุด เพลงก็ตัดสินใจโทรศัพท์กลับไปหาคุณวิทย์ เธอขอที่จะพูดคุยกับเขาโดยตรง ไม่ผ่านตัวแทน วันนัดพบถูกกำหนดขึ้นที่ร้านกาแฟหรูแห่งหนึ่งในใจกลางเมือง บรรยากาศภายในร้านดูสงบและมีระดับ เพลงนั่งรออยู่ก่อนแล้ว ป้องมาถึงในเวลาต่อมา เขานั่งลงข้างๆ เพลง และส่งสายตาให้กำลังใจเธอ ไม่นาน คุณวิทย์ก็ปรากฏตัวขึ้น เขายังคงดูดีและมีมาดของนักธุรกิจผู้ประสบความสำเร็จ เขาเดินตรงมาที่โต๊ะของเพลงและป้อง “สวัสดีครับ เพลง… ป้อง” คุณวิทย์ทักทายด้วยรอยยิ้ม “ยินดีที่ได้เจออีกครั้งนะครับ” “สวัสดีค่ะคุณวิทย์” เพลงกล่าวทักทายด้วยน้ำเสียงที่ยังคงความสุภาพ แต่ก็แฝงไปด้วยความเด็ดเดี่ยว “ครับ… ผมขอเข้าเรื่องเลยนะครับ” คุณวิทย์พูดพลางวางกระเป๋าเอกสารลงบนโต๊ะ “ผมได้ยินว่า… เพลงยังยืนยันที่จะไม่กลับไปร่วมงานกับค่ายของเรา” “ค่ะ” เพลงตอบ “เพลงมีความสุขกับชีวิตตอนนี้ และเพลงเชื่อว่า… เพลงสามารถสร้างสรรค์ผลงานที่ดีได้ด้วยตัวเอง” “ผมชื่นชมในความมุ่งมั่นของเธอนะเพลง” คุณวิทย์กล่าว “แต่… เธอคงจะเห็นแล้วว่า โลกของวงการเพลงมันไม่ง่ายอย่างที่คิด การที่จะมีเพลงฮิตติดชาร์ต การที่จะมีชื่อเสียง… มันต้องอาศัยการสนับสนุนจากค่ายใหญ่” “เพลงเชื่อว่า… ถ้าเพลงมีผลงานที่ดี และมีความจริงใจในการนำเสนอ… ผู้คนก็จะรับฟังค่ะ” เพลงตอบ “นั่นเป็นความคิดที่สวยงามมากนะเพลง” คุณวิทย์ยิ้ม “แต่… ในความเป็นจริง มันซับซ้อนกว่านั้นเยอะ” เขาล้วงเข้าไปในกระเป๋าเอกสาร และหยิบเอกสารออกมาหลายฉบับ “นี่คือข้อเสนอของเรา… ถ้าเธอให้เราซื้อเพลงทั้งหมดของวง ‘เสียงฝัน’ เราจะให้เงินทุนสนับสนุนวงของเธอจำนวนหนึ่ง… ตามที่ได้แจ้งไป” ป้องมองเอกสารนั้นอย่างพิจารณา “แต่… นอกเหนือจากนั้น” คุณวิทย์พูดต่อ “ผมอยากจะเสนออีกอย่าง… ถ้าเพลงอยากจะกลับมาทำเพลงกับค่ายเราจริงๆ… ผมจะให้โอกาสเธอได้ลองแต่งเพลงให้กับศิลปินในค่ายของเราก่อน… โดยที่เพลงยังคงทำเพลงกับวง ‘เสียงฝัน’ ไปพร้อมๆ กันได้” คำเสนอของคุณวิทย์ทำให้เพลงและป้องถึงกับอึ้งไปอีกครั้ง นี่มันเป็นข้อเสนอที่ดูเหมือนจะให้ทางเลือกแก่พวกเขา แต่ในขณะเดียวกัน มันก็ดูเหมือนจะเป็นกับดัก “หมายความว่ายังไงคะคุณวิทย์?” เพลงถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความระแวง “ก็… หมายความว่า… เพลงจะได้พิสูจน์ตัวเองในฐานะนักแต่งเพลง… โดยไม่ต้องทิ้งวง ‘เสียงฝัน’ ของเธอไป” คุณวิทย์อธิบาย “ถ้าเพลงทำได้ดี… ถ้าเพลงแต่งเพลงให้ศิลปินในค่ายเราประสบความสำเร็จ… ค่ายของเราก็จะพิจารณาให้โอกาสเพลงมากขึ้นในอนาคต” “แล้ว… ถ้าเพลงทำไม่ได้ล่ะคะ?” ป้องถามอย่างตรงไปตรงมา คุณวิทย์หัวเราะเบาๆ “แน่นอน… ถ้าเพลงทำไม่ได้… ก็หมายความว่า… โอกาสนั้นยังไม่เหมาะกับเพลงในตอนนี้” เพลงมองหน้าป้อง สีหน้าของเขาดูครุ่นคิดอย่างหนัก เธอเองก็เช่นกัน ข้อเสนอนี้มันดูน่าสนใจ แต่ก็แฝงไปด้วยความเสี่ยงมากมาย “เพลง… ไม่เข้าใจค่ะ” เพลงกล่าว “ทำไมคุณวิทย์ถึงต้องทำแบบนี้? ถ้าคุณวิทย์อยากได้เพลงของเราจริงๆ… ทำไมไม่ซื้อไปตรงๆ ล่ะคะ?” “เพราะผมเชื่อในศักยภาพของเพลงนะเพลง” คุณวิทย์ตอบ “ผมเห็นว่าเธอมีความสามารถ… แต่เธออาจจะยังขาดประสบการณ์… หรืออาจจะยังขาดโอกาสที่จะได้แสดงศักยภาพนั้นออกมาอย่างเต็มที่” “แล้ว… ถ้าเพลงตกลง… เพลงจะได้อะไรเป็นหลักประกันบ้างคะ?” เพลงถามต่อ “หลักประกันเหรอ?” คุณวิทย์ยิ้ม “หลักประกันก็คือ… โอกาสที่จะได้ก้าวไปสู่ระดับที่สูงขึ้น… และ… การได้เป็นตัวของตัวเอง… ในแบบที่ผมเชื่อว่า… เพลงต้องการ” เพลงเงียบไปครู่หนึ่ง เธอพยายามประมวลผลคำพูดของคุณวิทย์ เธอรู้ว่านี่คือการต่อรองครั้งสำคัญ การตัดสินใจในครั้งนี้จะส่งผลต่ออนาคตของเธอและวง “เสียงฝัน” อย่างแน่นอน “เพลง… ขอเวลาคิดสักครู่ค่ะ” เพลงกล่าว คุณวิทย์พยักหน้า “ได้เลย… ผมให้เวลาเธอ… แต่จำไว้นะเพลง… โอกาสดีๆ แบบนี้… ไม่ได้มีมาบ่อยๆ” เพลงและป้องมองหน้ากันอีกครั้ง ดวงตาของทั้งสองเต็มไปด้วยความกังวล แต่ก็มีความหวังบางอย่างแฝงอยู่เช่นกัน การเดินทางสู่เวทีดาวของเพลงนั้น ยังคงเต็มไปด้วยบททดสอบที่ท้าทายหัวใจของเธอ.