บัวแก้วเดินออกจากกุฏิของอาทิตย์ด้วยความรู้สึกที่หลากหลายปะปนกัน ทั้งความเห็นใจ ความกังวล และความมุ่งมั่นที่จะช่วยเหลือ เธอรู้ดีว่าภาพจากกล้องวงจรปิดนั้นเป็นเหมือนดาบสองคม มันอาจจะช่วยพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของอาทิตย์ได้ หากสามารถหาหลักฐานเพิ่มเติมได้ แต่ในขณะเดียวกัน มันก็อาจจะถูกนำไปใช้เป็นหลักฐานมัดตัวอาทิตย์ได้เช่นกัน เธอตัดสินใจที่จะตรงไปยังกุฏิของเจ้าอาวาสทันที เธอรู้ว่าการเผชิญหน้ากับท่านอาจไม่ใช่เรื่องง่าย แต่เธอเชื่อว่าท่านคือผู้มีอำนาจสูงสุดในวัด และหากใครจะช่วยเธอได้ ก็คงจะเป็นท่าน เมื่อไปถึงหน้ากุฏิ เจ้าอาวาสกำลังนั่งอยู่บนอาสนะ ท่าทางสงบนิ่ง แต่ดวงตาของท่านฉายแววบางอย่างที่บัวแก้วอ่านไม่ออก “กราบเรียนท่านเจ้าอาวาสเจ้าค่ะ” บัวแก้วก้มลงกราบ “อา.บัวแก้ว มีธุระอันใดหรือ” เจ้าอาวาสถาม น้ำเสียงเรียบเฉย “เจ้าค่ะ ท่านเจ้าอาวาส ดิฉันมีเรื่องสำคัญที่อยากจะเรียนปรึกษาท่านเจ้าอาวาสเจ้าค่ะ” บัวแก้วกล่าว “เรื่องของอา.ทิตย์อีกแล้วรึ” เจ้าอาวาสถาม “ใช่เจ้าค่ะ ท่านเจ้าอาวาส” บัวแก้วตอบ “ดิฉันได้ภาพจากกล้องวงจรปิดมาค่ะ” เจ้าอาวาสเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “ภาพจากกล้องวงจรปิดอันใดรึ” “ภาพจากกล้องวงจรปิดของวัดข้างๆ ค่ะท่านเจ้าอาวาส” บัวแก้วอธิบาย “เป็นภาพที่จับภาพบริเวณใกล้เคียงห้องเก็บของค่ะ” “แล้ว… ภาพนั้นเห็นอันใดบ้างเล่า” เจ้าอาวาสถาม น้ำเสียงเริ่มมีความสนใจ “ในภาพ… เห็นชายคนหนึ่งเดินเข้าไปในห้องเก็บของค่ะท่านเจ้าอาวาส” บัวแก้วกล่าว “ช่วงเวลาประมาณตีสองเมื่อคืนนี้ค่ะ” “แล้ว… ชายคนนั้นเป็นใครเล่า” เจ้าอาวาสถาม “จากรูปร่างและลักษณะการเดิน… ดิฉันเกรงว่า… อาจจะเป็นอา.ทิตย์เจ้าค่ะ” บัวแก้วพูดอย่างตะกุกตะกัก เจ้าอาวาสเงียบไปครู่หนึ่ง ดวงตาของท่านจ้องมองมาที่บัวแก้วอย่างพิจารณา “อา.ทิตย์รึ… เป็นไปไม่ได้” “แต่… จากภาพ…” บัวแก้วพยายามจะอธิบาย “อา.บัวแก้ว” เจ้าอาวาสขัดขึ้น “อา.ทิตย์เป็นพระที่เคร่งครัดในศีลธรรมมาโดยตลอด ไม่มีเหตุผลใดที่เขาจะกระทำการเช่นนั้น” “ดิฉันก็เชื่อเช่นนั้นเจ้าค่ะท่านเจ้าอาวาส” บัวแก้วกล่าว “แต่… ภาพมันฟ้องเช่นนั้นจริงๆ ค่ะ” “บางที… ภาพนั้นอาจจะถูกตัดต่อ หรือ… อาจจะมีใครบางคนพยายามใส่ร้ายอา.ทิตย์ก็ได้” เจ้าอาวาสกล่าว “นั่นคือสิ่งที่ดิฉันกังวลเจ้าค่ะท่านเจ้าอาวาส” บัวแก้วกล่าว “ดิฉันจึงอยากจะเรียนปรึกษาท่านเจ้าอาวาส ว่าเราจะหาหลักฐานอะไรมาหักล้างเรื่องนี้ได้บ้างเจ้าคะ” เจ้าอาวาสมองไปรอบๆ กุฏิ ราวกับกำลังใช้ความคิด “เรื่องนี้… มันซับซ้อนกว่าที่คิด” “ค่ะท่านเจ้าอาวาส” บัวแก้วตอบ “อา.ทิตย์นั้น… เป็นคนดีจริง” เจ้าอาวาสกล่าว “แต่… การที่เขาถูกกล่าวหาเช่นนี้… มันทำให้ชาวบ้านเสื่อมศรัทธา” “ดิฉันเข้าใจค่ะท่านเจ้าอาวาส” บัวแก้วกล่าว “แต่… ถ้าอา.ทิตย์เป็นผู้บริสุทธิ์จริงๆ แล้วเราปล่อยให้เรื่องนี้เป็นเช่นนี้ต่อไป… มันก็ยิ่งเป็นการทำร้ายคนดี” เจ้าอาวาสถอนหายใจยาว “อา.บัวแก้ว… ท่านรู้หรือไม่ว่า… ใครคือผู้ที่นำเรื่องนี้มาแจ้งต่อข้าพเจ้า” บัวแก้วส่ายหน้า “ไม่ทราบเจ้าค่ะท่านเจ้าอาวาส” “ก็คือ… พระลูกวัดของเราเอง” เจ้าอาวาสกล่าว “ซึ่ง… ก็เป็นคนใกล้ชิดกับอา.ทิตย์” บัวแก้วยิ่งประหลาดใจ “ใครหรือเจ้าคะ” “ก็คือ… พระสมุทร” เจ้าอาวาสกล่าว บัวแก้วอึ้งไป “พระสมุทรหรือเจ้าคะ… เป็นไปได้อย่างไร” “ท่านอาจจะ… มีเหตุผลส่วนตัวบางอย่าง” เจ้าอาวาสกล่าว “หรือ… อาจจะมีใครบางคนชักจูง” “แล้ว… ท่านเจ้าอาวาสจะทำอย่างไรต่อไปเจ้าคะ” บัวแก้วถาม “ข้าพเจ้า… จะต้องสืบสวนเรื่องนี้ให้ถึงที่สุด” เจ้าอาวาสกล่าว “แต่… ข้าพเจ้าไม่ต้องการให้เรื่องนี้มันบานปลายไปมากกว่านี้” “แต่… ถ้าเราไม่ทำอะไรเลย… แล้วอา.ทิตย์จะต้องรับโทษไปอย่างนั้นหรือเจ้าคะ” บัวแก้วถาม “ข้าพเจ้า… จะต้องหาทางออกที่ดีที่สุด” เจ้าอาวาสกล่าว “แต่… ตอนนี้… ข้าพเจ้าขอให้ท่านอา.บัวแก้ว… เก็บเรื่องภาพจากกล้องวงจรปิดนี้ไว้ก่อน” “แต่… ถ้าเกิดมีคนอื่นเห็นภาพนี้ขึ้นมา…” บัวแก้วคัดค้าน “ข้าพเจ้าจะจัดการเอง” เจ้าอาวาสกล่าว “ท่านอา.บัวแก้ว… จงเชื่อใจข้าพเจ้า” บัวแก้วมองเจ้าอาวาสด้วยความไม่แน่ใจ เธอรู้สึกว่าเจ้าอาวาสกำลังปิดบังอะไรบางอย่าง “แต่… ถ้าเป็นเช่นนั้น… แล้วเราจะพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของอา.ทิตย์ได้อย่างไรเจ้าคะ” “ทุกอย่าง… จะต้องเป็นไปตามครรลองของมัน” เจ้าอาวาสกล่าว “ข้าพเจ้าจะหาทางเอง” บัวแก้วก้มลงกราบ “ถ้าอย่างนั้น… ดิฉันขอฝากเรื่องนี้ไว้กับท่านเจ้าอาวาสด้วยเจ้าค่ะ” “ไม่ต้องห่วง” เจ้าอาวาสกล่าว “ข้าพเจ้าจะจัดการเอง” บัวแก้วเดินออกจากกุฏิของเจ้าอาวาสด้วยความรู้สึกที่เต็มไปด้วยคำถามมากมาย เธอไม่แน่ใจว่าเจ้าอาวาสกำลังช่วยเหลืออาทิตย์จริงๆ หรือไม่ หรือท่านกำลังใช้เรื่องนี้เป็นเครื่องมือบางอย่าง เธอตัดสินใจว่า จะไม่รอช้า เธอต้องหาทางสืบเรื่องนี้ด้วยตัวเองต่อไป เธอรู้ว่ามีเพียงเธอเท่านั้นที่จะช่วยอาทิตย์ได้ เธอเดินกลับมาที่กุฏิของอาทิตย์อีกครั้ง “คุณอา.ทิตย์คะ” อาทิตย์เงยหน้าขึ้นมามอง “ว่าไงครับคุณบัวแก้ว” “ดิฉันได้คุยกับท่านเจ้าอาวาสแล้วค่ะ” บัวแก้วกล่าว “แต่… ท่านบอกว่า… ท่านจะจัดการเอง” อาทิตย์ขมวดคิ้ว “แล้ว… ท่านเจ้าอาวาสบอกว่าจะทำอะไรบ้างหรือครับ” “ท่านไม่ได้ลงรายละเอียดค่ะ” บัวแก้วตอบ “แต่… ท่านบอกให้ดิฉันเก็บเรื่องภาพจากกล้องวงจรปิดไว้ก่อน” “เก็บไว้ก่อน… แล้วเราจะพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของผมได้อย่างไร” อาทิตย์ถามอย่างไม่เข้าใจ “ดิฉันก็ไม่แน่ใจค่ะ” บัวแก้วถอนหายใจ “แต่… คุณอา.ทิตย์คะ ดิฉันรู้สึกว่า… ท่านเจ้าอาวาสกำลังปิดบังอะไรบางอย่าง” “ปิดบังอะไรครับ” “ดิฉันก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ” บัวแก้วกล่าว “แต่… ดิฉันจะไม่ยอมแพ้ค่ะ” “แล้ว… คุณบัวแก้วจะทำอย่างไรต่อไปครับ” อาทิตย์ถาม “ดิฉันจะลองไปคุยกับพระสมุทรดูค่ะ” บัวแก้วกล่าว “ถ้าพระสมุทรเป็นคนแจ้งเรื่องนี้กับท่านเจ้าอาวาส… บางที… เราอาจจะพอได้เบาะแสบางอย่างจากท่านก็ได้” อาทิตย์มองหน้าบัวแก้วอย่างมีความหวัง “ผมจะไปด้วยครับ” “ไม่ค่ะ” บัวแก้วปฏิเสธทันที “คุณอา.ทิตย์ยังถูกกักบริเวณอยู่ ถ้าออกไปไหน… อาจจะยิ่งทำให้เรื่องมันแย่ลง” “แต่…” “ไม่ต้องห่วงค่ะ” บัวแก้วกล่าว “ดิฉันจะจัดการเอง” อาทิตย์พยักหน้าอย่างจำใจ “ก็ได้ครับ ผมจะรอฟังข่าว” บัวแก้วยิ้มให้กำลังใจอาทิตย์ “คุณอา.ทิตย์ไม่ต้องกังวลนะคะ ดิฉันจะพยายามอย่างเต็มที่” เธอเดินออกมาจากกุฏิของอาทิตย์ด้วยความมุ่งมั่นเต็มเปี่ยม เธอรู้ว่าเส้นทางข้างหน้ายังอีกยาวไกล แต่เธอพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับทุกอุปสรรค เพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของอาทิตย์