อรเดินออกจากสำนักงานกฎหมายของภาคินด้วยความรู้สึกที่หลากหลายปะปนกันไปหมด การเจรจาครั้งนี้แม้จะตกลงกันได้ แต่ก็ทิ้งคำถามและความไม่สบายใจไว้ในใจของเธอมากมาย เธอยอมรับข้อเสนอของภาคินเพราะต้องการให้ต้นมีความสุขและปลอดภัย แต่ลึกๆ แล้ว เธอยังคงหวาดระแวงในเจตนาที่แท้จริงของเขา ตลอดเส้นทางกลับบ้าน อรคิดทบทวนทุกคำพูดของภาคิน โดยเฉพาะคำถามที่ว่า "คุณยังรักผมอยู่หรือเปล่า" คำถามนั้นเหมือนจะสะท้อนก้นบึ้งของหัวใจเธอเอง เธอพยายามปฏิเสธ แต่ก็ไม่อาจหลอกตัวเองได้ทั้งหมด ความรู้สึกที่มีต่อภาคินมันซับซ้อนเกินกว่าจะนิยามได้ด้วยคำว่า "รัก" อีกต่อไปแล้ว มันคือความผูกพัน ความทรงจำ และอาจจะมีความรู้สึกผิดหวังปะปนอยู่ด้วย เมื่อกลับมาถึงบ้าน อรก็ตรงไปที่ห้องของต้น เธอเห็นลูกชายนั่งทำการบ้านอยู่บนเตียงอย่างตั้งอกตั้งใจ ใบหน้าเล็กๆ ที่เต็มไปด้วยสมาธิทำให้หัวใจของอรอบอุ่นขึ้นมาทันที เธอเดินเข้าไปหาต้นแล้วทรุดตัวลงนั่งข้างๆ "ต้นครับ วันนี้เป็นไงบ้าง" อรถาม พลางลูบผมลูกเบาๆ ต้นเงยหน้าขึ้นมามองแม่ ยิ้มกว้าง "วันนี้ที่โรงเรียนสนุกมากครับ คุณครูชมผมด้วย" "เก่งมากลูก" อรบอกด้วยความภูมิใจ "แล้วมีอะไรอยากกินเป็นพิเศษไหมครับ" "อยากกินสปาเก็ตตี้ที่คุณแม่ทำครับ" ต้นตอบ "ได้เลย เดี๋ยวแม่ทำให้" อรยิ้มรับ ขณะที่อรเตรียมวัตถุดิบในครัว เสียงโทรศัพท์มือถือของเธอก็ดังขึ้น เป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย อรลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะกดรับสาย "สวัสดีค่ะ" "อร... นี่ผมนะ ภาคิน" เสียงของภาคินดังมาจากปลายสาย "มีอะไรคะ" อรตอบเสียงเย็นชา "ผมมีเรื่องสำคัญจะบอกคุณ... ผมเจอหลักฐานบางอย่างที่อาจจะช่วยให้คุณพ้นจากข้อกล่าวหาได้" ภาคินพูดด้วยน้ำเสียงเร่งรีบ อรชะงัก "หลักฐานอะไรคะ" "ผมเจอสมุดบัญชีเก่าของคุณ... ผมจำได้ว่าคุณเคยให้ผมเก็บไว้ให้ ตอนนี้ผมเจอแล้ว มันมีรายการเดินบัญชีที่แสดงว่าเงินที่ถูกโอนไปนั้น ไม่ได้มาจากคุณ" อรเบิกตากว้างด้วยความตกใจ "จริงเหรอคะ" "ใช่ ผมกำลังจะไปหาคุณที่บ้านเดี๋ยวนี้" ภาคินบอก อรใจเต้นแรง เธอไม่เคยคิดเลยว่าสมุดบัญชีเล่มนั้นจะกลายเป็นกุญแจสำคัญในการพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของเธอ หลังจากวางสายจากภาคินได้ไม่นาน เขาก็มาถึงบ้านของอรพร้อมกับซองเอกสารสีน้ำตาลใบหนึ่ง "นี่ไง" ภาคินยื่นซองเอกสารให้อร "ผมเจอสมุดเล่มนี้อยู่ในลิ้นชักเก่าที่บ้านเก่าของเรา" อรรับซองเอกสารมาอย่างสั่นๆ เธอยังคงจำได้ดีถึงลิ้นชักใบนั้น สมุดเล่มนั้นเป็นของเธอจริงๆ เธอเคยให้ภาคินเก็บไว้ให้เพราะคิดว่าเขาจะดูแลมันได้ดีกว่า "เปิดดูสิ" ภาคินบอก อรค่อยๆ เปิดซองออก แล้วหยิบสมุดบัญชีเล่มเล็กออกมา หน้าปกสีซีดจางบ่งบอกถึงกาลเวลาที่ผ่านไป อรเปิดไปที่หน้าแรกๆ ซึ่งเป็นรายการเดินบัญชี "นี่ไง" อรชี้ไปที่รายการเงินที่ถูกโอนออก "ผมจำได้ว่าคุณเคยบอกผมว่ามีเงินก้อนหนึ่งหายไปจากบัญชีนี้ใช่ไหม" ภาคินถาม "ใช่ค่ะ" อรตอบ "ตอนนั้นฉันเข้าใจผิดคิดว่าตัวเองทำหาย หรืออาจจะใช้จ่ายไปโดยไม่รู้ตัว" "แต่ดูนี่" ภาคินชี้ไปที่ชื่อผู้รับเงิน "มันไม่ใช่ชื่อคุณ และไม่ใช่ชื่อใครที่เราเคยรู้จัก" อรเพ่งมองตัวอักษรเล็กๆ ที่ปรากฏในรายการเดินบัญชี เธอรู้สึกเหมือนถูกฟ้าผ่า รหัสที่ปรากฏอยู่เป็นรหัสที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อนเลย "ผมได้ลองตรวจสอบรหัสนี้แล้ว" ภาคินพูดต่อ "มันเป็นรหัสของบริษัทแห่งหนึ่งที่ทำธุรกิจเกี่ยวกับ... การฟอกเงิน" อรหน้าซีดเผือด "หมายความว่ายังไงคะ" "หมายความว่า... เงินที่ถูกโอนออกไปจากบัญชีของคุณ ไม่ได้มาจากคุณ แต่มาจากใครบางคนที่กำลังใช้บัญชีของคุณเป็นช่องทางในการฟอกเงิน" ภาคินอธิบาย "แล้วใครล่ะคะ" อรถามเสียงสั่น "ผมกำลังสงสัยว่า... อาจจะเป็นคนที่อยู่เบื้องหลังเหตุการณ์ทั้งหมดนี้" ภาคินพูด "คนที่ต้องการใส่ร้ายคุณ" อรตัวสั่น เธอนึกถึงคำพูดของอรทัย เพื่อนของเธอที่เคยเตือนเรื่องการไว้ใจคน "แต่ใครจะทำแบบนี้กับฉันคะ" อรพึมพำ "ผมกำลังสืบหาอยู่" ภาคินตอบ "แต่สิ่งที่แน่ชัดคือ... หลักฐานชิ้นนี้จะช่วยคุณได้มาก" "ขอบคุณมากค่ะคุณภาคิน" อรพูดเสียงสั่นเครือ "ฉันไม่รู้จะขอบคุณคุณยังไงดี" "คุณไม่จำเป็นต้องขอบคุณผม" ภาคินตอบ "ผมแค่อยากช่วยคุณ" "แต่... ทำไมคุณถึงช่วยฉันคะ" อรถามอย่างไม่เข้าใจ "เพราะผมก็อยากรู้ความจริงเหมือนกัน" ภาคินตอบ "และผมก็ไม่อยากเห็นคุณต้องตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้" อรพยักหน้า เธอรู้สึกขอบคุณภาคินอย่างสุดซึ้ง แต่ก็ยังคงมีความกังวลอยู่ไม่น้อย เธอไม่รู้ว่าใครคือคนที่อยู่เบื้องหลังเรื่องราวทั้งหมดนี้ และไม่รู้ว่าการค้นพบครั้งนี้จะนำพาเธอไปสู่ความจริงที่เจ็บปวดกว่าเดิมหรือไม่