เช้าวันรุ่งขึ้น อรตัดสินใจไปพบอรทัย เพื่อนสนิทของเธอที่ร้านกาแฟเล็กๆ ของอรทัยเอง เธออยากปรึกษาหารือเกี่ยวกับสมุดบัญชีเล่มนั้น และความสงสัยเกี่ยวกับคนที่อยู่เบื้องหลังเรื่องราวทั้งหมด "อรทัย ฉันมีเรื่องจะคุยด้วย" อรเอ่ยขึ้นทันทีที่นั่งลง อรทัยวางผ้าเช็ดแก้วลง แล้วหันมามองอรด้วยความเป็นห่วง "มีอะไรเหรอ หน้าตาดูไม่ค่อยดีเลย" "ฉันเจอสมุดบัญชีของฉันแล้ว" อรบอก "แล้วมัน... มันแสดงให้เห็นว่าเงินที่หายไป ไม่ได้มาจากฉัน" อรทัยเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ "จริงเหรอ" "ใช่" อรพยักหน้า "ภาคินเขาช่วยฉันหาเจอ เขาบอกว่าเงินมันถูกโอนไปที่บริษัทที่ทำธุรกิจเกี่ยวกับฟอกเงิน" "โอ้โห" อรทัยอุทาน "แสดงว่ามีคนจงใจใส่ร้ายเธอสินะ" "ฉันก็คิดอย่างนั้น" อรตอบ "แต่ฉันไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงทำแบบนี้" "แล้วภาคินว่าไงบ้าง" อรทัยถาม "เขากำลังสืบหาอยู่" อรตอบ "แต่เขาก็เหมือนจะรู้บางอย่าง เขาดูไม่ค่อยแปลกใจเท่าไหร่" อรทัยพยักหน้าช้าๆ "ฉันว่า... เราต้องระวังตัวให้มากนะอร" "หมายความว่ายังไง" อรทัยถาม "ฉันรู้สึกว่า... มันมีอะไรมากกว่าที่เห็น" อรทัยพูดเสียงเบา "เรื่องคดีของเธอ มันเชื่อมโยงกับเรื่องอะไรบางอย่างที่ใหญ่กว่านั้น" "ใหญ่กว่านั้นยังไง" อรทัยถาม "ฉันไม่แน่ใจ" อรทัยส่ายหน้า "แต่ฉันเคยได้ยินข่าวลือบางอย่างเกี่ยวกับภาคิน... เกี่ยวกับธุรกิจของครอบครัวเขา" อรพยักหน้าอย่างตั้งใจ "เล่าให้ฉันฟังหน่อยได้ไหม" "ฉันก็ไม่ค่อยแน่ใจรายละเอียดเท่าไหร่" อรทัยลังเล "แต่เหมือนว่า... ครอบครัวภาคินเคยมีปัญหาเรื่องธุรกิจมาก่อน" "ปัญหาแบบไหน" อรทัยคะยั้นคะยอ "เหมือนว่า... เคยมีคนในครอบครัวของเขาเข้าไปพัวพันกับเรื่องไม่ดี... เรื่องการทุจริตหรืออะไรทำนองนั้น" อรทัยบอก "แต่ฉันก็ไม่แน่ใจว่ามันจริงแค่ไหน" อรคิดทบทวนคำพูดของอรทัย เธอเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมภาคินถึงดูไม่ค่อยแปลกใจเมื่อเธอเล่าเรื่องสมุดบัญชี เขาอาจจะกำลังพยายามปกป้องครอบครัวของตัวเอง หรืออาจจะกำลังพยายามปิดบังความจริงบางอย่าง "ฉันว่า... ฉันต้องคุยกับภาคินให้เคลียร์" อรตัดสินใจ "เธอแน่ใจเหรอ" อรทัยถาม "แน่ใจ" อรตอบ "ฉันไม่สามารถใช้ชีวิตอยู่กับความไม่แน่นอนแบบนี้ได้อีกต่อไป" อรตัดสินใจกลับไปหาภาคินที่สำนักงานกฎหมายอีกครั้ง เธอรู้สึกกดดันและกังวล แต่ก็เชื่อว่าการเผชิญหน้ากับความจริงเป็นสิ่งที่ดีที่สุด เมื่อมาถึงสำนักงาน ภาคินกำลังรอเธออยู่ เขาดูเหมือนจะเดาได้ว่าอรจะมา "คุณอร" ภาคินทักทาย "ฉันอยากคุยกับคุณให้เคลียร์ค่ะ" อรพูดตรงๆ "เรื่องสมุดบัญชี... คุณรู้อะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้มากกว่าที่บอกฉันใช่ไหม" ภาคินเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจ "ใช่... ผมรู้บางอย่าง" "อะไรคะ" อรถามเสียงสั่น "สมุดบัญชีเล่มนั้น... มันเป็นของผม" ภาคินสารภาพ "ผมเคยให้คุณเก็บไว้ให้ตอนที่เราแต่งงานกัน แต่ผมเอาคืนมาทีหลัง แล้วผมก็... แอบใช้มัน" อรเบิกตากว้างด้วยความตกใจ "คุณใช้มันทำอะไร" "ผม... ผมใช้มันในการทำธุรกรรมบางอย่าง" ภาคินตอบเสียงเบา "เพื่อแก้ปัญหาการเงินของครอบครัวผม" "แก้ปัญหาด้วยการฟอกเงินเหรอคะ" อรถามเสียงแหลม "ตอนนั้นผมไม่รู้ว่ามันคือการฟอกเงิน" ภาคินแก้ตัว "ผมแค่คิดว่ามันเป็นวิธีที่เร็วที่สุดในการหาเงิน" "แล้วเรื่องที่ใส่ร้ายฉันล่ะคะ" อรถามเสียงแข็ง "คุณก็รู้ว่าฉันบริสุทธิ์ใช่ไหม" ภาคินหลบสายตาอร "ผม... ผมไม่ได้ตั้งใจจะใส่ร้ายคุณ" "แล้วคุณทำไปทำไม" อรทัยถามเสียงเข้ม "ผม... ผมกลัว" ภาคินยอมรับ "ผมกลัวว่าถ้าเรื่องธุรกิจของครอบครัวผมถูกเปิดเผย ทุกอย่างจะพังลง ผมเลย... หาแพะรับบาป" อรรู้สึกเหมือนหัวใจถูกบีบ เธอไม่คิดเลยว่าคนที่เธอเคยรัก จะทำเรื่องเลวร้ายแบบนี้ได้ "คุณมัน... " อรพูดไม่ออก เธอรู้สึกผิดหวังอย่างสุดซึ้ง "อร... ผมขอโทษ" ภาคินพูดเสียงสั่น "ผมรู้ว่าผมทำผิด ผมพร้อมที่จะรับผิดชอบทุกอย่าง" "รับผิดชอบยังไงคะ" อรทัยถาม "คุณจะทำให้ฉันกับต้นมีความสุขได้ยังไง" "ผมจะถอนฟ้องทุกอย่าง" ภาคินบอก "ผมจะดูแลเรื่องค่าใช้จ่ายทั้งหมดที่เกิดขึ้น และผมจะ... จะทำทุกอย่างเพื่อไถ่โทษ" "คุณจะทำทุกอย่างจริงๆ เหรอคะ" อรทัยถามอย่างไม่เชื่อ "จริง" ภาคินพยักหน้า "ผมจะทำทุกอย่างเพื่อพิสูจน์ตัวเอง" อรยืนมองภาคินด้วยสายตาว่างเปล่า เธอไม่รู้ว่าจะเชื่อเขาได้อีกหรือไม่ ความรักที่เคยมีให้เขาได้แตกสลายไปหมดแล้ว เหลือเพียงความเจ็บปวดและความผิดหวัง "ฉันให้โอกาสคุณ" อรพูดเสียงเรียบ "แต่ถ้าคุณทำผิดสัญญาอีกครั้ง ฉันจะไม่ปล่อยคุณไปแน่" ภาคินมองอรด้วยสายตาสำนึกผิด "ผมจะไม่มีวันทำผิดอีก" อรพยักหน้า เธอตัดสินใจแล้วว่าจะให้โอกาสภาคินอีกครั้ง แต่ครั้งนี้เธอจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายลูกชายของเธออีกเด็ดขาด อนาคตของเธอและต้นขึ้นอยู่กับการตัดสินใจครั้งนี้ และเธอหวังว่ามันจะเป็นการตัดสินใจที่ถูกต้อง