ภาคินพยายามขัดขวางชายทั้งสองคนที่บุกเข้ามาในอพาร์ตเมนต์ของอรอย่างสุดกำลัง แต่เขาก็สู้แรงไม่ไหว ร่างกายของเขาถูกผลักกระแทกกับผนังอย่างแรง "บอกมาว่าอรอยู่ที่ไหน!" ชายคนหนึ่งตะคอก พลางคว้าคอเสื้อของภาคิน "ผมบอกแล้วไงว่าเธอไม่อยู่!" ภาคินกัดฟันตอบ ขณะนั้นเอง เสียงร้องไห้ของปราชญ์ก็ดังมาจากห้องนอน ทำลายบรรยากาศที่ตึงเครียด "ลูกของฉัน!" อรตะโกนจากในห้องนอน เธอเปิดประตูออกมาอย่างรวดเร็ว "อย่าทำอะไรลูกของฉัน!" ชายทั้งสองคนหันไปมองอร แล้วยิ้มอย่างมีเลศนัย "ในที่สุดเธอก็ออกมา" "พวกแกต้องการอะไร!" อรเผชิญหน้ากับพวกเขาอย่างกล้าหาญ "เรามาตามคำสั่งของคุณนพพร" ชายคนหนึ่งกล่าว "เขาอยากได้เอกสารบางอย่างคืน" "เอกสารอะไร!" อรซักถาม "ก็เอกสารที่เธอแอบเอาไปจากบริษัทของเขานั่นแหละ" ชายอีกคนตอบ "ฉันไม่ได้เอาอะไรไปทั้งนั้น!" อรปฏิเสธ "อย่าปฏิเสธเลย" ชายคนแรกพูด "เรามีหลักฐาน" ทันใดนั้นเอง เสียงไซเรนของรถตำรวจก็ดังขึ้นมาจากด้านนอก ทำลายแผนการของชายทั้งสองคน "แย่แล้ว!" ชายทั้งสองคนอุทาน พวกเขารีบหันไปมองทางหน้าต่าง "ภาคิน! เธอแจ้งตำรวจเหรอ!" อรประหลาดใจ "ไม่ครับ!" ภาคินตอบ "ผมเดาว่า... คงเป็นอรทัย" เพียงไม่นาน ตำรวจก็บุกเข้ามาในอพาร์ตเมนต์ พวกเขาจับกุมชายทั้งสองคนไว้ได้ทันที "คุณอรครับ มีใครทำร้ายคุณหรือเปล่าครับ" หัวหน้าตำรวจถาม "ไม่มีค่ะ" อรตอบ "แต่พวกนี้... พวกเขามาข่มขู่ฉัน" "เราจะนำตัวผู้ต้องหาทั้งสองไปสอบสวน" หัวหน้าตำรวจกล่าว "และจะสืบสวนเรื่องนี้อย่างเต็มที่" หลังจากที่ตำรวจควบคุมสถานการณ์ได้แล้ว ภาคินก็รีบเข้าไปหาอร "คุณเป็นอะไรไหมอร" "ฉันไม่เป็นไรค่ะ" อรตอบ "แต่... ฉันเป็นห่วงอรทัย" "ผมเองก็เช่นกัน" ภาคินกล่าว "เราต้องรีบไปหาเธอ" ภาคินและอรรีบเดินทางไปยังโรงพยาบาลที่ตำรวจแจ้งว่าพบตัวอรทัย อรทัยถูกนำตัวส่งโรงพยาบาลอย่างเร่งด่วน เนื่องจากเธอได้รับบาดเจ็บจากการถูกทำร้าย เมื่อไปถึงโรงพยาบาล อรวิ่งเข้าไปในห้องพักของผู้ป่วยทันที เธอเห็นอรทัยนอนอยู่บนเตียง ใบหน้าของเธอซีดเซียว และมีรอยฟกช้ำหลายแห่ง "อรทัย!" อรเข้าไปจับมืออรทัยไว้ น้ำตาไหลออกมา "เธอเป็นยังไงบ้าง" "อร..." อรทัยลืมตาขึ้นอย่างอ่อนแรง "ฉัน... ฉันทำสำเร็จแล้ว" "สำเร็จอะไรคะ" อรซักถาม "ฉัน... ฉันส่งหลักฐานทั้งหมดให้ตำรวจแล้ว" อรทัยกล่าว "เป็น... เป็นวิดีโอที่ฉันแอบถ่ายตอนคุณนพพรคุยกับนักการเมืองคนนั้น" "จริงเหรอ!" อรตื่นเต้น น้ำตาแห่งความดีใจไหลออกมา "ใช่..." อรทัยยิ้มอย่างอ่อนแรง "ฉัน... ฉันปลอดภัยแล้วใช่ไหม" "ปลอดภัยแล้วค่ะ" อรตอบ "ขอบคุณนะอรทัย ขอบคุณมากจริงๆ" ภาคินที่ยืนอยู่ข้างๆ ยิ้มอย่างโล่งใจ เขาหันไปมองอร แล้วพยักหน้าให้กำลังใจ ไม่กี่วันต่อมา ข่าวใหญ่ก็แพร่สะพัดไปทั่วประเทศ คุณนพพรและนักการเมืองคนสำคัญถูกจับกุมในข้อหาทุจริตคอร์รัปชันครั้งใหญ่ การเปิดโปงครั้งนี้เกิดจากหลักฐานที่อรทัยรวบรวมมาได้ ซึ่งถูกส่งมอบให้กับเจ้าหน้าที่ตำรวจ อรได้รับข่าวนี้ด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเป ทั้งดีใจที่ความจริงปรากฏ และเสียใจที่พ่อของเธอต้องตกเป็นเหยื่อของแผนการอันชั่วร้าย "พ่อจะไม่มีวันยอมให้ใครมาทำลายชื่อเสียงของเขาเด็ดขาด" อรพึมพำกับตัวเอง หลังจากที่เรื่องราวของคุณนพพรและนักการเมืองถูกเปิดโปง อรก็ได้รับความช่วยเหลือจากองค์กรภาคประชาสังคมต่างๆ ที่เข้ามาช่วยตรวจสอบประวัติทางการเงินของพ่อเธออีกครั้ง การตรวจสอบครั้งนี้ได้ผลลัพธ์ที่น่าพอใจ เอกสารทางการเงินที่ถูกปลอมแปลง และการโอนเงินที่ผิดปกติ ถูกชี้แจงได้ทั้งหมดว่าเป็นการกระทำของคุณนพพรที่แอบอ้างชื่อพ่อของอรไปใช้ในการทุจริต "คุณพ่อของคุณไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับการทุจริตใดๆ ทั้งสิ้นครับ" เจ้าหน้าที่จากองค์กรภาคประชาสังคมแจ้งให้อรทราบ "เอกสารทั้งหมดที่แสดงว่าเป็นการกระทำของคุณพ่อของคุณ เป็นการปลอมแปลงขึ้นมา" อรน้ำตาไหลด้วยความโล่งใจ เธอรู้สึกเหมือนยกภูเขาออกจากอก "ขอบคุณมากค่ะ" ในที่สุด ชื่อเสียงของพ่ออรก็กลับคืนมา ความจริงได้ถูกเปิดเผย และความยุติธรรมก็เริ่มต้นขึ้น อรได้พบกับอรทัยอีกครั้งเมื่อเธอฟื้นตัวดีแล้ว ทั้งสองคนโอบกอดกันด้วยความซาบซึ้งใจ "ฉันไม่รู้จะขอบคุณเธอได้ยังไงเลยอรทัย" อรกล่าว "เราคือเพื่อนกัน" อรทัยตอบ "เราต้องช่วยเหลือกันอยู่แล้ว" ภาคินมองดูอรและอรทัยด้วยความรู้สึกยินดี เขาดีใจที่ได้เห็นอรผ่านพ้นวิกฤตการณ์ครั้งนี้ไปได้ "แล้วเรื่องที่ดินล่ะคะ" อรหันมาถามภาคิน "คุณนพพรถูกจับแล้ว" ภาคินกล่าว "ผมจะดำเนินการตามกฎหมายเพื่อเรียกคืนที่ดินของคุณกลับมา" อรยิ้มอย่างมีความหวัง เธอรู้ว่าการต่อสู้ของเธอยังไม่จบสิ้น แต่ตอนนี้ เธอมีภาคินและอรทัยอยู่เคียงข้าง เธอเชื่อมั่นว่าเธอจะสามารถปกป้องอนาคตของลูกชายได้อย่างแน่นอน