คืนนั้น ต้นนอนไม่หลับ เขายังคงคิดถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในโรงเรียน การซุบซิบ การมองด้วยสายตาตัดสิน และการเข้าปะทะที่ดูเหมือนจะจงใจทำให้เขาบาดเจ็บ เขารู้สึกได้ถึงภัยอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามา "ต้องทำอะไรสักอย่างแล้ว" ต้นพึมพำกับตัวเอง "ปล่อยไว้อย่างนี้ไม่ได้แน่" เช้าวันรุ่งขึ้น ต้นตัดสินใจไปหาโค้ชสมชายก่อนเข้าเรียน เขาเล่าเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นให้โค้ชฟังอย่างละเอียด โค้ชสมชายฟังอย่างตั้งใจ ใบหน้าของเขาฉายแววเคร่งเครียด "ฉันรู้ว่ามันจะต้องมีปัญหาตามมาหลังจากชัยชนะของเรา" เขากล่าว "แต่ฉันไม่คิดว่ามันจะรุนแรงขนาดนี้" "ผมไม่รู้ว่าใครเป็นคนอยู่เบื้องหลังครับโค้ช" ต้นกล่าว "แต่ผมรู้สึกว่ามันอันตรายขึ้นเรื่อยๆ" "ไม่ต้องห่วงนะต้น" โค้ชสมชายตบบ่าต้นเบาๆ "โค้ชจะคอยดูเรื่องนี้เอง นายแค่ตั้งใจเรียนและฝึกซ้อมต่อไปก็พอ อย่าให้เรื่องพวกนี้มารบกวนสมาธิของนาย" "ขอบคุณครับโค้ช" ต้นรู้สึกเบาใจขึ้นมาบ้าง แต่ก็ยังคงมีความกังวลอยู่ลึกๆ ตลอดทั้งวัน ต้นพยายามทำตัวให้เป็นปกติ แต่เขาก็ยังคงระแวดระวังอยู่เสมอ เขาสังเกตเห็นนักเรียนชายกลุ่มเดิมๆ ที่คอยมองเขาอยู่ห่างๆ และส่งเสียงหัวเราะเยาะเย้ยเมื่อเขาเดินผ่าน ในคาบเรียนภาคบ่าย ขณะที่ต้นกำลังนั่งเรียนวิชาคณิตศาสตร์ จู่ๆ ประตูห้องเรียนก็เปิดออกอย่างแรง ชายร่างท้วมในชุดเสื้อยืดสีดำ กางเกงยีนส์ รองเท้าผ้าใบ เดินเข้ามาในห้องเรียนอย่างไม่ได้รับเชิญ "ใครคือต้น?" ชายคนนั้นถามเสียงดัง ทุกคนในห้องมองหน้ากันด้วยความตกใจ ครูประจำชั้นรีบเข้ามาสอบถาม "คุณเป็นใครครับ? มาทำอะไรในห้องเรียนของผม?" ครูถามด้วยน้ำเสียงตำหนิ "ฉันมาหาต้น" ชายคนนั้นพูดพลางกวาดสายตามองไปรอบๆ ห้อง "ฉันมีเรื่องต้องคุยกับมัน" สายตาของชายคนนั้นมาหยุดอยู่ที่ต้น ต้นรู้สึกตัวแข็งทื่อ เขาแทบจะกลั้นหายใจ "ผมคือต้นครับ" ต้นตอบเสียงเบา ชายคนนั้นเดินตรงมาที่โต๊ะของต้น เขาโน้มตัวลงมา ใบหน้าของเขาอยู่ห่างจากต้นเพียงคืบเดียว "แกเล่นดีนี่หว่า" เขาพูดด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน "แต่แกคงไม่รู้ตัวสินะ ว่าการชนะครั้งนั้น มันทำให้ใครบางคนไม่พอใจ" ต้นเงียบ เขาไม่รู้จะตอบอย่างไร "แกคงคิดว่าตัวเองเก่งแล้วสินะ" ชายคนนั้นพูดต่อ "แต่แกยังเด็กเกินไป โลกภายนอกโรงเรียนนี่มันอันตรายกว่าที่แกคิดเยอะ" ครูประจำชั้นรีบเข้ามาแทรก "คุณ! ออกไปจากห้องเรียนเดี๋ยวนี้! คุณไม่มีสิทธิ์เข้ามาทำแบบนี้!" ชายคนนั้นเมินเฉยต่อคำพูดของครู เขาหันกลับมามองต้นอีกครั้ง "ถ้าแกยังอยากมีชีวิตสบายๆ อยู่ ก็หัดรู้จักที่ต่ำที่สูงซะบ้าง" เขาพูดพลางหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา "นี่เบอร์ฉัน จำไว้ให้ดี ถ้ามีปัญหาอะไร โทรมาหาฉันได้ ฉันจะช่วยแกเอง... แต่มีข้อแม้" เขาพิมพ์ข้อความบางอย่างลงในโทรศัพท์ แล้วยื่นให้ต้นดู "นี่ไง ข้อเสนอของฉัน" ชายคนนั้นยิ้มมุมปาก "ถ้าแกยอมทำตามที่ฉันบอก ทุกอย่างจะจบลงด้วยดี" ต้นมองดูข้อความในโทรศัพท์ของชายคนนั้น มันเป็นข้อความที่ชัดเจนและเย้ยหยัน มันเป็นการข่มขู่ที่แฝงไปด้วยข้อเสนอที่ไม่อาจปฏิเสธได้ง่ายๆ "ฉันให้เวลาแกคิดนะ" ชายคนนั้นพูด ก่อนจะหันหลังเดินออกจากห้องเรียนไป ทิ้งไว้เพียงความตึงเครียดและความหวาดกลัวในหมู่เด็กนักเรียน หลังจากนั้น ครูประจำชั้นก็รีบแจ้งเรื่องนี้ให้ผู้อำนวยการทราบ ต้นถูกเรียกไปสอบถามเพิ่มเติม แต่เขาก็ไม่สามารถให้ข้อมูลอะไรที่เป็นประโยชน์ได้มากนัก นอกจากคำบอกเล่าถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น วินที่รู้เรื่องราวทั้งหมด พยายามเข้ามาปลอบใจต้น "ไม่ต้องกลัวนะต้น ฉันจะอยู่ข้างๆ นายเสมอ" "ผมไม่รู้จะทำยังไงดีพี่" ต้นพูดเสียงสั่น "ผมกลัว" "เราจะหาทางออกไปด้วยกัน" วินยืนยัน "เราต้องไม่ยอมแพ้" ขณะที่ต้นกำลังพยายามรับมือกับสถานการณ์ที่เลวร้ายลงเรื่อยๆ เขาก็ได้รับข่าวร้ายอีกอย่างหนึ่ง ข่าวการเสียชีวิตของลุงสมชาย คนดูแลหอพักที่เคยช่วยเหลือเขาไว้ มันเป็นข่าวที่เหมือนฟ้าผ่าลงมากลางใจ "ไม่จริงน่า!" ต้นร้องออกมาอย่างตกใจเมื่อได้ยินข่าวจากลุงบุญ "มันเป็นอุบัติเหตุนะต้น" ลุงบุญพูดเสียงเศร้า "เขาคงจะ...พลัดตกบันได" แต่ในใจของต้น กลับมีความรู้สึกบางอย่างที่ไม่ชอบมาพากล ลุงสมชายเป็นคนระมัดระวังตัวมาก เขาไม่น่าจะพลาดพลั้งตกบันไดได้ง่ายๆ ต้นเริ่มสงสัยว่าการเสียชีวิตของลุงสมชายอาจจะไม่ใช่เรื่องบังเอิญ ความกลัวและความสับสนถาโถมเข้ามาในชีวิตของต้น เขากำลังเผชิญหน้ากับอำนาจมืดบางอย่างที่มองไม่เห็น เขาไม่รู้ว่าสิ่งเหล่านี้จะนำพาเขาไปสู่จุดไหน แต่เขารู้เพียงสิ่งเดียว เขาจะต้องไม่ยอมแพ้ เขาจะต้องหาทางสู้ต่อไป เพื่อตัวเอง เพื่อครอบครัว และเพื่อความยุติธรรม