ต้นรู้สึกได้ถึงความผิดปกติบางอย่างตั้งแต่ก้าวเท้าเข้ามาในโรงเรียนในเช้าวันนั้น บรรยากาศที่เคยคึกคักกลับเต็มไปด้วยความอึมครึม ราวกับว่ามีเมฆหมอกดำทะมึนแผ่ปกคลุมไปทั่ว ทุกสายตาดูจะจับจ้องมาที่เขาและโค้ชสมชายเป็นพิเศษ มีทั้งความสงสัย ความกังวล และบางสายตาก็แฝงไปด้วยความรู้สึกที่ต้นอ่านไม่ออก "เหมือนจะมีอะไรบางอย่างเกิดขึ้น" โค้ชสมชายกระซิบ ขณะที่ทั้งคู่กำลังเดินสวนสนามอันเงียบสงัดผิดปกติ "ผมก็รู้สึกเหมือนกันครับ" ต้นตอบ เสียงของเขาแผ่วเบา "หวังว่าคุณครูอรุณีจะ..." คำพูดของเขายังไม่ทันขาดคำ สายตาของโค้ชสมชายก็เหลือบไปเห็นกลุ่มนักเรียนชายบางคนกำลังซุบซิบกันอยู่ตรงมุมสนาม พวกเขามองมาที่ต้นด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเหยียดหยามและเย้ยหยัน ต้นพยายามทำเป็นไม่สนใจ แต่ความรู้สึกไม่สบายใจกลับยิ่งเพิ่มมากขึ้น "อย่าไปใส่ใจเลยต้น" โค้ชสมชายพูด น้ำเสียงพยายามปลอบโยน "เรามีเรื่องสำคัญกว่านั้นที่ต้องจัดการ" ทั้งสองเดินตรงไปยังห้องทำงานของผู้อำนวยการโรงเรียน ระหว่างทาง ต้นเห็นว่าครูหลายคนก็มีท่าทีลุกลนผิดปกติเช่นกัน ดูเหมือนว่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้จะส่งผลกระทบไปทั่วทั้งโรงเรียน เมื่อมาถึงหน้าห้องผู้อำนวยการ ประตูถูกแง้มอยู่เล็กน้อย ต้นได้ยินเสียงพูดคุยที่ดังลอดออกมา เป็นเสียงของผู้อำนวยการ และเสียงของผู้หญิงอีกคน ซึ่งต้นจำได้ว่าเป็นคุณครูอรุณี "ผมขอย้ำอีกครั้งนะครับคุณอรุณี ว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องละเอียดอ่อนมาก" เสียงผู้อำนวยการดังขึ้น "การที่เราจะดำเนินการใดๆ ต้องมีหลักฐานที่ชัดเจนจริงๆ" "แต่ท่านคะ หลักฐานที่เรามีมันก็มากพอที่จะทำให้เห็นธาตุแท้ของเรื่องนี้แล้วนะคะ" คุณครูอรุณีตอบ เสียงของเธอฟังดูอ่อนล้าแต่ก็ยังคงความเด็ดเดี่ยว "การปล่อยเรื่องนี้ไว้มันจะส่งผลเสียมากกว่าที่เราจะทำอะไร" ต้นกับโค้ชสมชายมองหน้ากันอย่างมีความหวัง พวกเขาไม่ได้ยินบทสนทนาทั้งหมด แต่ก็พอจะเดาได้ว่าคุณครูอรุณีกำลังต่อสู้เพื่อความยุติธรรมในเรื่องของเขา "ผมเข้าใจความตั้งใจของคุณนะครับ แต่บางครั้ง การเปิดเผยเรื่องราวทั้งหมดโดยไม่มีการไตร่ตรองให้รอบคอบ อาจจะนำมาซึ่งผลกระทบที่คาดไม่ถึง" ผู้อำนวยการถอนหายใจ "โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมื่อมันเกี่ยวข้องกับบุคคลที่มีอิทธิพล" "แต่ถ้าเราไม่ทำอะไรเลย คนที่บริสุทธิ์ก็จะตกเป็นเหยื่อต่อไปนะคะ ท่านผู้อำนวยการ" คุณครูอรุณีเถียง "แล้วท่านจะยอมให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นในโรงเรียนของเราหรือคะ" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะหนึ่ง ก่อนที่ผู้อำนวยการจะพูดขึ้นอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง "ผมจะลองคุยกับคณะกรรมการอีกครั้ง แต่คุณต้องให้เวลาผมนะ" ต้นถอนหายใจอย่างโล่งอก เขาไม่รู้ว่าผลสุดท้ายจะเป็นอย่างไร แต่การที่ครูอรุณียังคงยืนหยัดต่อสู้เพื่อเขา ทำให้เขามีกำลังใจขึ้นมาอีกครั้ง "ไปกันเถอะ" โค้ชสมชายตบไหล่ต้นเบาๆ "เราต้องไปดูว่าจะมีอะไรที่เราพอจะช่วยได้อีกบ้าง" ทั้งสองเดินออกจากโถงทางเดิน มุ่งหน้าไปยังห้องเก็บอุปกรณ์กีฬา เสียงซุบซิบและสายตาที่จ้องมองยังคงตามมาติดๆ แต่ต้นเลือกที่จะไม่ใส่ใจอีกต่อไป เขาเชื่อมั่นในตัวคุณครูอรุณีและโค้ชสมชาย และเชื่อว่าความจริงจะต้องปรากฏในที่สุด เมื่อมาถึงห้องเก็บอุปกรณ์กีฬา โค้ชสมชายก็เปิดประตูเข้าไปทันที ข้างในมีอุปกรณ์กีฬามากมายวางเรียงรายอยู่เป็นระเบียบ มีกลิ่นอับชื้นของเหงื่อและยางลอยคละคลุ้ง "มานี่สิ ต้น" โค้ชสมชายเรียก ขณะที่เขากำลังก้มลงมองบางอย่างที่พื้นข้างตู้เก็บลูกบาสเกตบอล "ผมคิดว่าเราอาจจะเจออะไรบางอย่างที่นี่" ต้นเดินเข้าไปหา เขาเห็นโพรงเล็กๆ โผล่ออกมาจากใต้บานตู้ มีกระดาษสีขาวพับทบกันอยู่หลายทบซุกซ่อนอยู่ภายในนั้น "อะไรครับ" ต้นถาม "ผมไม่แน่ใจเหมือนกัน" โค้ชสมชายตอบ "แต่ดูจากลักษณะแล้ว มันน่าจะมีคนพยายามจะซ่อนมันไว้" โค้ชสมชายค่อยๆ ดึงกระดาษออกมาอย่างระมัดระวัง เขากางมันออกทีละแผ่น ภาพที่ปรากฏตรงหน้าทำให้ต้นต้องเบิกตากว้าง "นี่มัน..." ต้นอุทาน เป็นรูปถ่ายจำนวนหนึ่ง รูปถ่ายเหล่านี้แสดงให้เห็นภาพของบุคคลสำคัญในโรงเรียน กำลังทำกิจกรรมบางอย่างที่ดูไม่เหมาะสม ภาพบางภาพถ่ายในที่ลับตาคน บางภาพก็ดูเหมือนจะถูกจัดฉากขึ้นมา ต้นจำใบหน้าบางส่วนได้ เขาเคยเห็นบุคคลเหล่านี้ในข่าว หรือในงานเลี้ยงของโรงเรียน "ผมว่านี่คือหลักฐานที่คุณครูอรุณีพยายามจะหา" โค้ชสมชายพูด เสียงของเขาสั่นเครือเล็กน้อย "แต่ผมไม่เข้าใจว่าทำไมมันถึงมาอยู่ที่นี่" "หรือว่า... หรือว่าคนที่คุณครูอรุณีสงสัย จะเป็นคนในโรงเรียนนี้จริงๆ" ต้นคาดเดา "เป็นไปได้" โค้ชสมชายพยักหน้า "และถ้าเป็นอย่างนั้นจริง คนคนนี้ก็น่าจะรู้ว่าคุณครูอรุณีกำลังสืบหาอะไรอยู่ และพยายามจะกำจัดหลักฐานทิ้ง" "แต่ทำไมต้องซ่อนไว้ที่นี่ด้วยล่ะครับ" ต้นยังคงสงสัย "อาจจะเป็นเพราะเป็นที่ที่ไม่มีใครคาดคิด หรืออาจจะเป็นที่ที่เขาคิดว่าปลอดภัยที่สุด" โค้ชสมชายครุ่นคิด "หรือบางที... อาจจะมีใครอีกคนที่รู้เรื่องนี้ แล้วพยายามจะช่วยเราโดยการเอาหลักฐานมาซ่อนไว้" ความคิดสุดท้ายของโค้ชสมชายทำให้ต้นรู้สึกมีความหวังขึ้นมาอีกครั้ง เขาไม่เชื่อว่าจะมีใครในโรงเรียนที่ใจร้ายถึงขนาดจะทำร้ายเขา แต่ก็มีคนดีๆ ที่พร้อมจะช่วยเหลือ "เราต้องรีบเอาเรื่องนี้ไปบอกคุณครูอรุณีครับ" ต้นพูดอย่างกระตือรือร้น "ใช่" โค้ชสมชายเห็นด้วย "แต่ก่อนอื่น เราต้องแน่ใจว่าไม่มีใครเห็นเรา" ทั้งสองมองไปรอบๆ ห้องเก็บอุปกรณ์กีฬาอีกครั้ง ทุกอย่างดูเหมือนจะปกติ แต่ความรู้สึกไม่ปลอดภัยยังคงค้างคาอยู่ พวกเขารีบพับรูปถ่ายเหล่านั้นกลับเข้าไปในซองอย่างรวดเร็ว "ไปกันเถอะ" โค้ชสมชายกระตุ้น "เราต้องรีบก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป" ต้นพยักหน้า เขาพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับทุกสิ่ง เพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตัวเองและเปิดเผยความจริงที่ซ่อนอยู่