ต้นยืนนิ่งราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน สายตาของเขาสบเข้ากับแววตาเยาะหยันของเอกอย่างไม่หลบเลี่ยง เสียงหัวเราะแห้งผากของกลุ่มเพื่อนเอกดังสะท้อนไปทั่วโถงทางเดิน เสมือนเป็นดนตรีประกอบฉากแห่งความอัปยศอดสูที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น “ไง ไอ้ต้น” เอกพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ย “หน้าตาดูดีใจจังนะ ได้เข้ามาเรียนที่นี่ รู้สึกเป็นคนสำคัญขึ้นมาแล้วเหรอ” ต้นกัดฟันแน่น เม็ดเหงื่อผุดขึ้นที่ขมับ ความรู้สึกคุ้นเคยกับสถานการณ์เช่นนี้แล่นพล่านเข้ามาในหัว มันเป็นความรู้สึกที่เขาพยายามจะหนีให้พ้น แต่ดูเหมือนโชคชะตาจะเล่นตลกกับเขาเหลือเกิน “ฉันไม่ได้อยากมีปัญหาอะไรกับพวกนาย” ต้นตอบเสียงเรียบ พยายามควบคุมอารมณ์ที่กำลังพลุ่งพล่าน “ฉันแค่มาเรียน” “มาเรียนเหรอ” เอกหัวเราะเสียงดังกว่าเดิม “แล้วคิดว่าตัวเองคู่ควรกับที่นี่จริงๆ เหรอ เด็กสลัมอย่างแกเนี่ยนะ เข้ามาเหยียบย่ำที่เรียนดีๆ แบบนี้ มันน่าสมเพชสิ้นดี” เพื่อนของเอกบางคนหัวเราะชอบใจ บางคนก็มองด้วยสายตาเหยียดหยาม ต้นรู้สึกราวกับมีก้อนอะไรบางอย่างจุกอยู่ที่คอ เขาพยายามสูดหายใจลึกๆ เพื่อเรียกสติกลับคืนมา “พวกนายจะคิดยังไงก็เรื่องของพวกนาย” ต้นกล่าว “แต่ฉันจะพิสูจน์ให้เห็นว่าฉันไม่ได้ด้อยกว่าใคร” “โอ้โห ปากดีนี่” เอกก้าวเข้ามาใกล้ ต้นสัมผัสได้ถึงลมหายใจที่อุ่นร้อนของเอกที่ปะทะใบหน้า “อยากพิสูจน์ใช่ไหม งั้นเอาอย่างนี้ พรุ่งนี้มีการแข่งขันฟุตบอลระหว่างรุ่นของเรากับรุ่นพี่ปีสาม แกที่ชอบอวดเก่งนักหนา ก็ลองลงไปเล่นดูสิ ถ้าทีมเราชนะ เพราะฝีมือแก ฉันจะยอมรับว่าแกไม่ได้แย่ แต่ถ้าเราแพ้เพราะแกเล่นห่วยๆ ล่ะก็ แกต้องเลิกเรียนที่นี่ แล้วกลับไปคลุกคลีกับขยะที่เดิมของแก” ต้นนิ่งไป เขาไม่เคยคาดคิดว่าเรื่องจะบานปลายมาถึงขนาดนี้ การแข่งขันฟุตบอลกับรุ่นพี่ปีสาม ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ เลย รุ่นพี่เหล่านั้นมีแต่คนตัวใหญ่ แข็งแรง และมีประสบการณ์มากกว่าเขาหลายเท่า “ถ้าฉันไม่ยอมล่ะ” ต้นถาม เสียงสั่นเล็กน้อย “ถ้าแกไม่ยอม” เอกยิ้มมุมปาก “ก็เตรียมตัวเจออะไรที่แย่กว่านี้ได้เลย พวกเราจะไม่ปล่อยให้แกใช้ชีวิตอย่างสบายในโรงเรียนนี้แน่” น้ำเสียงของเอกเต็มไปด้วยคำข่มขู่ ต้นรู้ดีว่าเอกไม่ใช่คนที่จะพูดเล่นๆ คำขู่ของเขาอาจหมายถึงอะไรที่เลวร้ายกว่าที่เขาคิด “ก็ได้” ต้นตอบเสียงหนักแน่น “ฉันจะลงแข่ง” “ดีมาก” เอกหัวเราะอย่างพอใจ “งั้นเจอกันในสนาม พรุ่งนี้ ถ้าแกแพ้ ก็เตรียมเก็บข้าวของออกจากโรงเรียนได้เลย” เอกตบไหล่ต้นเบาๆ แต่เป็นแรงที่ราวกับจะบีบให้ต้นกระดูกร้าว ก่อนจะหันไปสั่งเพื่อนๆ “ไปกัน พวกเราไปหาอะไรสนุกๆ ทำกันดีกว่า ปล่อยให้ไอ้เด็กสลัมนี่มันคิดมากไปคนเดียว” เอกและกลุ่มเพื่อนเดินจากไป ทิ้งต้นให้ยืนอึ้งอยู่กลางโถงทางเดิน เสียงซุบซิบจากนักเรียนคนอื่นๆ ดังขึ้นเรื่อยๆ ต้นรู้สึกได้ถึงสายตาหลายคู่ที่มองมาที่เขาด้วยความสมเพช ปะปนกับความอยากรู้อยากเห็น เขาพยายามไม่สนใจ แต่ก็ทำได้ยากเหลือเกิน ความกดดันถาโถมเข้ามาจนแทบหายใจไม่ออก เขามองไปรอบๆ นักเรียนส่วนใหญ่ต่างมีสีหน้าไม่ต่างจากเอก พวกเขาไม่ได้มองเขาเป็นเพื่อนร่วมชั้น แต่เป็นตัวประหลาด เป็นสิ่งที่น่ารังเกียจ “ต้น!” เสียงเรียกคุ้นเคยดังขึ้น ต้นหันไปมอง เป็น “วิน” เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของเขาที่วิ่งเข้ามาหา “เกิดอะไรขึ้น ทำไมเอกมายืนขวางแกอยู่หน้าห้องเรียนแบบนั้น” ต้นส่ายหน้า “ไม่มีอะไรมากหรอก แค่... มีคนไม่พอใจที่ฉันได้มาเรียนที่นี่” วินขมวดคิ้ว “ไม่พอใจอะไรของเขา ฉันว่านายก็เก่งเหมือนกันนะ ได้ทุนมาเรียนที่นี่ไม่ใช่เรื่องง่ายๆ เลย” “แต่นายก็รู้ว่าคนส่วนใหญ่ไม่ได้คิดแบบนาย” ต้นถอนหายใจ “พวกเขามองว่าฉันเป็นเด็กสลัม เป็นขยะ” “อย่าไปสนใจเลยต้น” วินตบบ่าเขา “แค่ทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุดก็พอ” “แล้วถ้าฉันไม่ทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีล่ะ” ต้นถามเสียงแผ่ว “ถ้าฉันแพ้พรุ่งนี้ล่ะ” วินมองต้นอย่างสงสัย “แพ้เรื่องอะไร” ต้นเล่าเรื่องการท้าทายของเอกให้วินฟัง วินฟังแล้วก็หน้าเครียด “บ้าไปแล้ว! เอกมันเกินไปจริงๆ นายจะไปรับคำท้าแบบนั้นทำไม” “ฉันไม่มีทางเลือกนี่” ต้นตอบ “ถ้าฉันไม่สู้ พวกมันก็จะหาทางกลั่นแกล้งฉันไปเรื่อยๆ แล้วฉันก็ทนไม่ไหว” “แต่นี่มันเสี่ยงเกินไปนะ ต้น” วินพยายามทักท้วง “คู่ต่อสู้คือนักกีฬารุ่นพี่นะ” “ฉันรู้” ต้นตอบ “แต่นี่เป็นโอกาสเดียวที่ฉันจะทำให้ทุกคนเห็น ว่าฉันไม่ใช่คนที่พวกเขามอง” เขาเงยหน้ามองวิน “นายช่วยฉันได้ไหม วิน” วินลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้า “แน่นอนอยู่แล้วต้น เราเป็นเพื่อนกันนี่” “ขอบใจนะ วิน” ต้นรู้สึกดีขึ้นมาบ้างที่มีวินอยู่เคียงข้าง “ฉันต้องเตรียมตัวให้ดีที่สุด” “ฉันจะช่วย” วินยืนยัน “พรุ่งนี้เราไปซ้อมกันหลังเลิกเรียนนะ ฉันจะหาคนมาเป็นคู่ซ้อมให้” ทั้งสองคนเดินเข้าห้องเรียนด้วยกัน ท่ามกลางสายตาของเพื่อนนักเรียนที่ยังคงจับจ้อง ต้นพยายามไม่ใส่ใจกับสายตาเหล่านั้น เขารู้ว่าการต่อสู้ครั้งนี้ไม่ใช่แค่การแข่งขันฟุตบอล แต่มันคือการต่อสู้กับอคติ การต่อสู้เพื่อศักดิ์ศรีของตัวเอง ต้นตัดสินใจแล้วว่าเขาจะต้องทำให้ดีที่สุด เขาจะไม่ยอมให้ใครมาดูถูกเหยียดหยามเขาอีกต่อไป แสงริบหรี่ที่เคยมีในตรอกมืดนั้น บัดนี้กำลังถูกจุดประกายให้ลุกโชนขึ้นในใจของเขาอีกครั้ง