เมื่อพราวกับกำนันออกมาจากเหมืองร้าง พวกเขาก็รีบมุ่งหน้ากลับไปยังหมู่บ้านทันที บรรยากาศในหมู่บ้านเริ่มตึงเครียด ผู้คนต่างจับกลุ่มพูดคุยกันด้วยความกังวล พวกเขาได้ยินเสียงเครื่องยนต์ดังมาจากทางทิศของเหมืองร้าง และได้เห็นกลุ่มคนแปลกหน้าบางส่วน เดินทางเข้ามาในหมู่บ้านเมื่อช่วงบ่าย “เป็นยังไงบ้างคะกำนัน” พราวรีบเข้าไปถามชาวบ้านที่รวมตัวกันอยู่หน้าบ้านกำนัน “แสงกับป้อง พาชาวบ้านออกมาได้หรือยังคะ” กำนันมองไปรอบๆ ด้วยสีหน้าเรียบเฉย “ยังไม่เห็นพวกเขาเลย” เขาตอบ “แต่เราต้องไม่ตื่นตระหนก” ทันใดนั้นเอง เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็ดังมาจากทางป่า เสียงผู้คนหลายคนกำลังเดินกลับมา แสงกับป้องนำกลุ่มชาวบ้านที่เหลือจำนวนหนึ่งเดินออกมาจากป่า พวกเขาดูเหน็ดเหนื่อย แต่ก็ปลอดภัย “แสง! ป้อง! เป็นยังไงบ้าง” พราวรีบวิ่งเข้าไปหา “เราปลอดภัยครับพราว” แสงตอบ “พวกเราพาชาวบ้านส่วนใหญ่ออกมาได้แล้ว แต่ยังมีบางคนที่ยังติดอยู่ด้านใน” “ติดอยู่ตรงไหน” กำนันถามด้วยความเป็นห่วง “ตรงทางเข้าด้านเหนือครับ” ป้องอธิบาย “มีหินถล่มลงมาปิดทาง พวกเราพยายามจะเปิดทางแล้ว แต่หินมันหนักเกินไป” “แล้วพวกคนเหล่านั้นล่ะ” กำนันถามถึงกลุ่มนายทุน “พวกมันตามเรามาไหม” “ไม่ครับ” แสงส่ายหน้า “พวกเราพยายามเลี่ยงการเผชิญหน้า และมุ่งเน้นการพาชาวบ้านออกมาให้เร็วที่สุด” กำนันถอนหายใจยาว “เราต้องรีบไปช่วยคนที่ติดอยู่” เขาหันไปทางพราว “พราว เธอพอจะมีวิธีช่วยเปิดทางไหม” พราวใช้เวลาคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ถ้าเรามีอุปกรณ์ที่เหมาะสม อาจจะพอทำได้ค่ะ” เธอตอบ “แต่ถ้าไม่มี เราอาจจะต้องขอความช่วยเหลือจากคนภายนอก” “คนภายนอก?” กำนันเลิกคิ้ว “หมายถึงใคร” “เจ้าหน้าที่ป่าไม้ หรือไม่ก็หน่วยงานที่เกี่ยวข้อง” พราวอธิบาย “พวกเขาน่าจะมีเครื่องมือและกำลังคนที่จะช่วยเราได้” “แต่เราจะติดต่อพวกเขาได้อย่างไร” ป้องถาม “สัญญาณโทรศัพท์ในหมู่บ้านเราก็ไม่ค่อยจะดีนัก” “ฉันจะลองไปที่สถานีสื่อสารเก่าที่อยู่บนเนินเขาดูค่ะ” พราวเสนอ “ตรงนั้นน่าจะพอมีสัญญาณอยู่บ้าง” “ดี” กำนันเห็นด้วย “งั้นแสงกับป้อง พาชาวบ้านที่ออกมาแล้วไปรวมตัวกันที่บ้านกลางหมู่บ้านก่อน ส่วนฉันจะไปกับพราว เพื่อช่วยกันดูเรื่องการติดต่อ” ขณะที่พราวกับกำนันกำลังจะออกเดินทาง ก็มีชายแปลกหน้าสองคน เดินเข้ามาในหมู่บ้าน พวกเขาสวมชุดสีเข้ม และมีท่าทางไม่เป็นมิตร “พวกแกคือผู้นำหมู่บ้านใช่ไหม” หนึ่งในนั้นถามเสียงห้วน กำนันมองหน้าทั้งสองคนด้วยความสงสัย “มีอะไรหรือเปล่าครับ” “เรามาตามหาคน” ชายอีกคนพูด “เมื่อช่วงบ่าย เราเห็นคนของเราเข้ามาในป่าแถวนี้ พวกแกเห็นพวกเขาบ้างไหม” “เราไม่เห็นใครเลยครับ” กำนันตอบตามตรง “มีแต่ชาวบ้านของเราที่เพิ่งกลับมาจากในป่า” “จริงเหรอ?” ชายทั้งสองคนมองหน้ากัน “พวกแกแน่ใจนะ” “แน่ใจครับ” กำนันยืนยัน “พวกเรากำลังจะไปช่วยเหลือชาวบ้านที่ยังติดอยู่ในป่าอีกด้วย” “ช่วยเหลือ?” ชายคนหนึ่งยิ้มเยาะ “ถ้าเจออะไรที่น่าสนใจก็บอกพวกเราด้วยล่ะ” ทั้งสองคนเดินจากไป ทิ้งไว้เพียงความกังวลให้กับกำนันและพราว “พวกนั้นเป็นใครกันแน่” พราวถาม “ฉันก็ไม่รู้” กำนันส่ายหน้า “แต่ดูท่าทางไม่น่าไว้ใจเลย” “เราต้องรีบไปสถานีสื่อสารให้เร็วที่สุดค่ะ” พราวเร่ง ทั้งสองคนเร่งฝีเท้าไปยังเนินเขาที่ตั้งของสถานีสื่อสารเก่า ทางเดินค่อนข้างชันและขรุขระ แต่ทั้งสองคนก็พยายามปีนขึ้นไปอย่างรวดเร็ว เมื่อถึงที่หมาย พราวก็รีบเข้าไปในอาคารเก่าที่ทรุดโทรม “ไม่มีสัญญาณเลยค่ะ” พราวเอ่ยด้วยน้ำเสียงผิดหวัง “ลองหาเครื่องมือที่พอจะใช้ได้ดูสิ” กำนันแนะนำ “บางทีอาจจะมีวิทยุสื่อสารเก่าๆ ที่ยังพอใช้ได้” ทั้งสองคนช่วยกันรื้อค้นข้าวของภายในอาคารเก่าอย่างเร่งรีบ พวกเขาพบวิทยุสื่อสารเครื่องเก่าที่ดูเหมือนจะยังใช้งานได้อยู่ พราวลองเปิดเครื่องและพยายามติดต่อกับหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง “นี่สถานีสื่อสารบ้านป่ารัง” พราวตะโกนใส่ไมโครโฟน “มีใครได้ยินบ้างไหมคะ” เธอรออยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็ไม่มีเสียงตอบกลับ “เงียบไปเลยค่ะ” “ลองอีกครั้ง” กำนันให้กำลังใจ “บางทีอาจจะต้องลองปรับคลื่น” พราวลองปรับคลื่นวิทยุไปเรื่อยๆ จนกระทั่งเธอได้ยินเสียงเบาๆ ดังมาจากปลายสาย “…ได้ยิน…โปรด…รายงานตัว…” “ได้ยินค่ะ! นี่สถานีสื่อสารบ้านป่ารัง” พราวตะโกนตอบอย่างดีใจ “มีคนติดอยู่ในป่า ต้องการความช่วยเหลือด่วนค่ะ!” เธอรีบอธิบายรายละเอียดเกี่ยวกับสถานการณ์ทั้งหมด รวมถึงจำนวนคนที่ติดอยู่ และลักษณะของพื้นที่ พราวรู้สึกถึงความหวังที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในใจ การติดต่อกับโลกภายนอกได้สำเร็จเป็นก้าวสำคัญในการแก้ปัญหานี้ “ขอบคุณมากครับ” กำนันกล่าวเมื่อพราววางหูโทรศัพท์ “อย่างน้อยที่สุด ตอนนี้เราก็มีความหวังแล้ว” “แต่เรายังต้องรอให้ความช่วยเหลือมาถึงนะคะ” พราวกล่าว “และระหว่างนี้ เราต้องดูแลชาวบ้านที่ออกมาแล้ว และพยายามหาทางช่วยเหลือคนที่ติดอยู่ให้ได้มากที่สุด” พวกเขารีบเดินทางกลับลงมายังหมู่บ้าน เมื่อมาถึง พวกเขาก็เห็นแสงกับป้องกำลังช่วยกันปลอบโยนชาวบ้าน และพยายามจัดหาอาหารและน้ำให้ “เป็นยังไงบ้าง” แสงรีบเข้ามาถามเมื่อเห็นกำนันกับพราว “เราติดต่อเจ้าหน้าที่ป่าไม้ได้แล้ว” พราวบอก “พวกเขาจะรีบมาช่วยเหลือ” “จริงเหรอครับ!” แสงอุทานด้วยความดีใจ “เยี่ยมเลย!” “แต่เรายังต้องอดทนรอหน่อยนะ” กำนันกล่าว “ระหว่างนี้ เราต้องทำให้ทุกคนปลอดภัยที่สุด” บรรยากาศในหมู่บ้านเริ่มดีขึ้นเล็กน้อย เมื่อข่าวการได้รับความช่วยเหลือแพร่กระจายออกไป แต่ความกังวลยังคงมีอยู่ ชาวบ้านบางส่วนยังคงมองไปยังทิศทางของป่าด้วยความเป็นห่วง “พวกเราต้องเตรียมพร้อมเสมอ” กำนันกล่าวกับชาวบ้านที่อยู่รอบๆ “เราไม่รู้ว่าพวกนั้นจะกลับมาอีกเมื่อไหร่” พราวพยักหน้าเห็นด้วย เธอรู้ดีว่าการต่อสู้เพื่อปกป้องผืนป่านี้ยังอีกยาวไกล และพวกเขาต้องใช้สติปัญญา ความกล้าหาญ และความสามัคคี เพื่อเผชิญหน้ากับอำนาจมืดที่กำลังคุกคามบ้านเกิดของพวกเขา