พราวและแสงก้มหน้าก้มตาพิจารณาแผนที่โบราณอย่างตั้งใจ เสียงฝีเท้าของชาวบ้านที่เดินไปมาอย่างกระสับกระส่ายดังสะท้อนไปทั่วอุโมงค์ร้าง บรรยากาศที่เคยเต็มไปด้วยความหวังจากการค้นพบ กลับแปรเปลี่ยนเป็นความกังวลระคนตื่นตระหนก “เครื่องหมายนี้… มันอยู่ตรงไหนของป่าเรา” ลุงสมชายถาม เขาชี้ไปที่สัญลักษณ์รูปภูเขาที่มีน้ำตก “ตรงที่เราเคยเห็นหินสลักนั่นไงลุง” แสงตอบ “จำได้ไหมว่าเราเคยคุยกันว่ามันมีความหมายอะไร” “อ้อ… ที่อยู่ใกล้ๆ กับต้นไม้ใหญ่ที่ใบเป็นสีแดงๆ น่ะเหรอ” ลุงสมชายพยักหน้า “ใช่แล้ว” พราวเสริม “ถ้าสัญลักษณ์บนแผนที่ตรงกับสถานที่จริง… แสดงว่าเรากำลังจะเข้าใกล้ ‘หัวใจแห่งพงไพร’ มากขึ้นเรื่อยๆ” “แต่… ฉันเริ่มรู้สึกไม่ดีเลย” หญิงชราคนหนึ่งพูดขึ้นมา “ตั้งแต่เมื่อวาน ฉันเห็นสัตว์ป่าหลายชนิดหนีออกจากป่าไปทางทิศใต้ พวกมันดูตื่นกลัวมาก” “จริงด้วย” ชาวบ้านอีกคนเสริม “เมื่อคืน ฉันได้ยินเสียงแปลกๆ ดังมาจากในป่า เหมือนเสียงคำรามที่น่ากลัว ไม่ใช่เสียงของสัตว์ที่คุ้นเคย” คำพูดของพวกเขาทำให้บรรยากาศยิ่งทึมเทาลงไปอีก ความหวังที่เคยมีเริ่มถูกแทนที่ด้วยความหวาดหวั่น “พวกนายทุน… หรืออาจจะเป็นคนของพวกเขา… กำลังทำอะไรบางอย่างอยู่แน่ๆ” แสงกล่าว เสียงของเขาแฝงไปด้วยความกังวล “ไม่แน่” พราวพูด “อาจจะเป็น ‘หัวใจแห่งพงไพร’ เองก็ได้ที่กำลังส่งสัญญาณเตือน” “สัญญาณเตือน?” ลุงสมชายทวนคำ “หมายความว่ามันกำลังจะเกิดอันตรายจริงๆ เหรอ” “ในบันทึกของนายเหมืองเก่าบอกไว้ชัดเจน” พราวตอบ “ว่า ‘หากวันใดที่แสงแห่งพงไพรเริ่มมอดดับ… นั่นคือสัญญาณแห่งหายนะ’… บางที… สัตว์ป่าที่หนีออกมา… หรือเสียงประหลาดที่ได้ยิน… อาจจะเป็นสัญญาณนั้นก็ได้” “แล้วเราจะทำยังไงดี” หญิงชราคนเดิมถาม “ถ้าอันตรายกำลังจะมาถึงจริงๆ เราจะปกป้องตัวเองได้ยังไง” “เราต้องรีบไปที่ ‘หัวใจแห่งพงไพร’ ให้เร็วที่สุด” พราวตัดสินใจ “เราต้องไปดูด้วยตาตัวเองว่าเกิดอะไรขึ้น” “แต่… มันอันตรายเกินไปนะพราว” แสงคัดค้าน “เรายังไม่รู้เลยว่าศัตรูของเราคือใคร มีกำลังมากแค่ไหน” “ฉันรู้ว่ามันอันตราย” พราวตอบ “แต่ถ้าเราไม่ไป… เราก็จะไม่รู้อะไรเลย… แล้วผืนป่าของเราก็จะถูกทำลายไปต่อหน้าต่อตา” เธอหันไปมองชาวบ้านทุกคน “ใครพร้อมจะไปกับฉันบ้าง” เงียบ… ไม่มีใครกล้าตอบรับทันที “ถ้าเราไม่สู้… เราก็จะเสียทุกอย่าง” พราวพูดต่อ “บ้านของเรา… ผืนป่าของเรา… ทุกสิ่งทุกอย่างที่เราหวงแหน… มันจะหายไปตลอดกาล” ลุงสมชายยกมือขึ้น “ฉันไป” เสียงของเขามั่นคง และเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว “ผมก็ไปด้วย” แสงรีบเสริม “ถ้าพวกเจ้าจะไป… ข้าก็ไปด้วย” หญิงชราคนเดิมเอ่ยขึ้นมา น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความกล้าหาญที่ผิดกับรูปร่าง ไม่นานนัก ชาวบ้านอีกหลายคนก็อาสาเข้าร่วมกลุ่ม “ดี” พราวกล่าวด้วยรอยยิ้มบางๆ “เราจะไปกันในตอนเช้าตรู่… ก่อนที่พวกมันจะรู้ตัว” เมื่อกลับมาถึงหมู่บ้าน พราวและแสงก็เริ่มเตรียมเสบียงและอุปกรณ์ที่จำเป็น พวกเขายังได้พบกับเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่แอบหนีตามเข้ามาในเหมืองร้างเมื่อวาน “พี่พราว… พี่แสง” เด็กหนุ่มคนนั้นชื่อ ‘กล้า’ เขาดูประหม่าเล็กน้อย “ผม… ผมอยากไปด้วยครับ” “กล้า…” พราวเอ่ยชื่อเขา “นี่มันอันตรายนะ” “ผมรู้ครับ” กล้าตอบ “แต่ผมเป็นคนพื้นที่ ผมรู้จักป่าดีกว่าใครๆ ผมอยากช่วยปกป้องบ้านของเราครับ” พราวและแสงมองหน้ากัน พวกเขารู้ว่าหัวใจของเด็กหนุ่มคนนี้เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น “ก็ได้” พราวตัดสินใจ “แต่เจ้าต้องทำตามคำสั่งของเราทุกอย่างนะ” “ครับ! ผมสัญญา!” กล้าตอบรับอย่างกระตือรือร้น เช้าวันรุ่งขึ้น ขณะที่แสงแรกของวันกำลังสาดส่องมายังหมู่บ้าน กลุ่มเล็กๆ ที่ประกอบด้วยพราว แสง ลุงสมชาย หญิงชราคนหนึ่ง และกล้า ได้ออกเดินทางมุ่งหน้าสู่ใจกลางป่า ตามเส้นทางที่ปรากฏบนแผนที่โบราณ “เราต้องระวังตัวให้มาก” พราวเตือนขณะที่พวกเขาเดินลุยเข้าไปในดงไม้ “พวกนายทุนอาจจะส่งคนมาเฝ้าสังเกตการณ์อยู่” “แล้วถ้าเราเจอพวกมัน จะทำยังไง” ลุงสมชายถาม “เราจะหลีกเลี่ยงการปะทะให้มากที่สุด” พราวตอบ “เป้าหมายของเราคือ ‘หัวใจแห่งพงไพร’ เราต้องไปให้ถึงที่นั่นก่อน” ขณะที่พวกเขากำลังเดินไปตามทางที่กล้าชี้ นกตัวหนึ่งก็บินโฉบลงมาเกาะบนกิ่งไม้ที่อยู่ใกล้ๆ พวกมันส่งเสียงร้องแหลมดังผิดปกติ “นี่มัน… เป็นสัญญาณเตือนอีกแล้ว” กล้ากระซิบ “พวกมันกำลังบอกอะไรเรา” แสงถาม “ผมไม่แน่ใจ” กล้าตอบ “แต่… มันไม่ใช่เสียงร้องปกติของนกพวกนี้แน่ๆ” ทันใดนั้นเอง เสียงคำรามกึกก้องก็ดังขึ้นมาจากทิศทางที่พวกเขาจะมุ่งหน้าไป มันไม่ใช่เสียงคำรามของสัตว์ป่าที่คุ้นเคย แต่มันเป็นเสียงที่ดังราวกับมาจากขุมนรก “นั่นมันเสียงอะไรกัน!” ลุงสมชายอุทานด้วยความตกใจ “น่ากลัวจริงๆ” หญิงชราคนนั้นพึมพำ พราวหน้าซีดเผือด เธอจดจำเสียงนี้ได้… มันเป็นเสียงที่เธอเคยได้ยินในความฝันเมื่อหลายปีก่อน… เสียงที่เธอพยายามจะลืม… “เราต้องไปดู!” พราวตัดสินใจอย่างเด็ดเดี่ยว “ไม่ว่ามันจะเป็นอะไร… เราต้องเผชิญหน้ากับมัน!” “แต่… ถ้ามันอันตรายมากจริงๆ ล่ะ” แสงถามอย่างหวั่นเกรง “ถ้าเราหนี… เราก็ไม่มีวันชนะ” พราวตอบ “บางที… นี่อาจจะเป็นการทดสอบครั้งสุดท้ายของเราก็ได้” พวกเขามองหน้ากันด้วยความมุ่งมั่น ถึงแม้ความกลัวจะเกาะกุมหัวใจ แต่ความรักในผืนป่าก็มีมากกว่า พวกเขาค่อยๆ ย่องเข้าไปใกล้แหล่งกำเนิดเสียงนั้น โดยมีกล้าที่คอยนำทางอย่างเงียบเชียบ ยิ่งเข้าใกล้เท่าไหร่ เสียงคำรามก็ยิ่งดังขึ้น พร้อมกับกลิ่นเหม็นไหม้ที่เริ่มลอยมาแตะจมูก “มีไฟ!” กล้าตะโกน “พวกมันกำลังเผาป่า!” ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้า ทำให้ทุกคนหัวใจหล่นวูบ ป่าไม้บริเวณนั้นกำลังลุกไหม้เป็นเปลวเพลิงขนาดใหญ่ ควันดำทะมึนลอยขึ้นสู่ท้องฟ้า มีเสียงเครื่องจักรดังสนั่นอยู่เบื้องหลังเปลวเพลิงนั้น “พวกนายทุน!” พราวตะโกนด้วยความโกรธ “พวกมันกำลังทำลายป่าของเรา!”