เปลวเพลิงที่โหมกระหน่ำราวกับอสูรร้ายกำลังกัดกินผืนป่าอันบริสุทธิ์อย่างไม่ปรานี เสียงร้องโหยหวนของสัตว์ป่าที่หนีตายดังแผ่วเบาปะปนไปกับเสียงไม้ที่แตกหักและเสียงคำรามของไฟ พราวแทบมองไม่เห็นทางข้างหน้า ควันไฟหนาทึบเข้าตาจนแสบร้อน แต่สัญชาตญาณแห่งการเอาชีวิตรอดและภาระอันหนักอึ้งที่แบกรับไว้ กลับผลักดันให้เธอต้องก้าวต่อไป “แสง! แสงอยู่ไหน!” พราวตะโกนสุดเสียง เสียงของเธอแผ่วเบาจนแทบจะกลืนหายไปกับเสียงเพลิงที่กำลังดังขึ้นเรื่อยๆ “พราว! ตรงนี้!” เสียงของแสงดังมาจากทางด้านขวา พราวรีบหันไปมองท่ามกลางม่านควัน เธอเห็นร่างของแสงที่กำลังตะเกียกตะกายไปตามพุ่มไม้ที่ยังไม่ไหม้ไฟ “รีบมานี่เร็ว!” แสงตะโกนบอก พราวไม่ลังเล เธอวิ่งฝ่าเปลวไฟที่คืบคลานเข้ามาอย่างรวดเร็ว ความร้อนแผดเผาผิวหนังจนรู้สึกเจ็บแสบ แต่ภาพใบหน้าของแสงที่เต็มไปด้วยความกังวล ทำให้เธอมีกำลังใจที่จะวิ่งต่อไป เมื่อเข้ามาใกล้ พราวก็เห็นว่าแสงกำลังพยายามดึงมือของลุงสมชายซึ่งกำลังติดอยู่ใต้ซากไม้ที่ล้มลงมา “ลุง! ใจเย็นๆ นะครับ” แสงพูดปลอบ พราวมองเห็นว่าต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่งซึ่งถูกไฟไหม้จนอ่อนแอ ได้ล้มทับขาของลุงสมชายอย่างแรง “แย่แล้ว! ผมขยับขาไม่ได้เลย” ลุงสมชายร้องโอดครวญ ใบหน้าของเขาซีดเผือดเหงื่อที่ผุดขึ้นมาไม่ได้มาจากความร้อน แต่มาจากความเจ็บปวดและความหวาดกลัว “ลุง! ต้องเข้มแข็งนะครับ” พราวพูด พยายามดึงกิ่งไม้ที่ทับขาของลุงสมชายออก แต่มันหนักเกินไป “แสง! ช่วยกันเร็ว!” ทั้งสองคนออกแรงดึงอย่างสุดกำลัง เปลวไฟเริ่มลุกลามเข้ามาใกล้เรื่อยๆ อุณหภูมิรอบตัวสูงขึ้นจนแทบจะทนไม่ไหว “มันหนักเกินไปแล้วพราว! แบบนี้เราตายกันหมดแน่!” แสงเริ่มสิ้นหวัง ดวงตาของเขามีประกายแห่งความกลัว “เราต้องหาทางอื่น” “ทางอื่น? ทางไหน? เรากำลังจะถูกเผาทั้งเป็นอยู่ตรงนี้!” พราวตะคอกกลับ เสียงของเธอเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก แต่ก็มีความเด็ดเดี่ยวแฝงอยู่ “ลุงสมชายครับ! ลุงบอกเราเรื่องอุโมงค์ใต้ดินใช่ไหมครับ? มันยังมีทางออกอีกทางหรือเปล่า?” ลุงสมชายพยายามสูดลมหายใจที่เต็มไปด้วยควัน “มี… มีทางออกสำรอง… อยู่ไม่ไกลจากตรงนี้… แต่… แต่ทางมันเล็ก… ต้องคลาน… ออกไป…” “อยู่ที่ไหนครับลุง! บอกเราเร็ว!” พราวเร่งเร้า “เราจะได้พา ลุง ออกไป!” “อยู่… อยู่ข้างหลัง… โขดหิน… ที่มีตะไคร่น้ำ… มัน… มันอยู่ใต้… ซุ้มไม้เลื้อย…” ลุงสมชายพยายามอธิบายท่ามกลางความเจ็บปวด พราวเหลือบมองไปรอบๆ ท่ามกลางเปลวเพลิงที่ลุกโชน เธอเห็นซุ้มไม้เลื้อยที่ดูรกรุงรังอยู่ไม่ไกลนัก “แสง! ตรงนั้น!” พราวดึงแขนแสง “เราต้องไปที่นั่น!” “แต่ลุงสมชาย… เขาจะอยู่ได้ยังไง?” แสงมองไปที่ลุงสมชายด้วยความเป็นห่วง “เราต้องรีบพาเขาไปที่ทางออกนั่นให้ได้! ถ้าเราอยู่ที่นี่ต่อไป เราก็รอความตายเท่านั้น!” พราวพูดเสียงเข้ม “เราจะหาทางช่วยลุง!” ทั้งสองคนตัดสินใจ พราวตะโกนบอกลุงสมชาย “ลุงครับ! อดทนไว้นะครับ! เราจะกลับมาหา!” จากนั้นพราวก็คว้าแขนของแสง ดึงเขาให้วิ่งฝ่าเปลวไฟไปยังซุ้มไม้เลื้อยที่อยู่ไม่ไกลนัก “มันไม่ไหวแล้วพราว! ขาฉัน… มันชาไปหมดแล้ว” แสงหอบหายใจอย่างหนัก “ฉันรู้สึกเหมือนอากาศจะหมดแล้ว” “อีกนิดเดียว! เราเกือบถึงแล้ว!” พราวให้กำลังใจตัวเองและแสงไปพร้อมๆ กัน ความร้อนจากไฟที่ล้อมรอบทำให้ทุกก้าวที่ก้าวไปเต็มไปด้วยความทรมาน แต่ภาพของลุงสมชายที่ติดอยู่ท่ามกลางเปลวเพลิง กลับทำให้เธอมีพลังที่จะฝ่าฟันอุปสรรคไปให้ได้ เมื่อมาถึงซุ้มไม้เลื้อย ทั้งสองคนรีบก้มลงสำรวจ “เจอแล้ว!” แสงตะโกน เขาชี้ไปที่บริเวณใต้ซุ้มไม้เลื้อย ซึ่งมีหินก้อนใหญ่วางอยู่ “มันต้องอยู่ตรงนี้แน่ๆ!” “ช่วยกันยกหินก้อนนี้ออก!” พราวออกคำสั่ง ทั้งสองคนลงมือออกแรงดันหินก้อนใหญ่ด้วยความพยายามอย่างยิ่งยวด หินมีน้ำหนักมาก แต่พวกเขาก็สามารถขยับมันออกมาได้ทีละน้อย เผยให้เห็นปากอุโมงค์เล็กๆ ที่มืดสนิท “มันเล็กมากเลยพราว! เราจะเอาลุงลงไปได้ยังไง?” แสงถามอย่างกังวล “เราต้องลองดู! ถ้าเราไม่ลอง เราก็ไม่มีทางรอด!” พราวพูด พลางกวาดตามองกลับไปยังจุดที่ลุงสมชายติดอยู่ เปลวไฟกำลังลุกลามเข้ามาใกล้จนเห็นได้ชัดเจน “เราต้องรีบ! แสง! คุณเข้าไปก่อน แล้วพยายามดึงลุงลงไป ถ้าคุณทำไม่ได้ ฉันจะเข้าไปช่วย!” แสงมองพราวด้วยความไม่แน่ใจ แต่ก็เข้าใจว่าไม่มีเวลาให้ลังเลอีกแล้ว “ตกลง! แต่คุณต้องระวังตัวนะ!” แสงตอบรับ เขาหยิบไฟฉายที่พกติดตัวออกมา ส่องนำทางเข้าไปในอุโมงค์แคบๆ นั้น “เอาล่ะนะ… ลุงสมชายครับ! โปรดอดทนอีกนิดนะครับ!” พราวตะโกนบอกลุงสมชาย “เราจะพยายามอย่างเต็มที่!” แสงเริ่มคลานเข้าไปในอุโมงค์อย่างทุลักทุเล อุโมงค์แคบกว่าที่คิดไว้มาก ลำตัวของเขาติดขัดอยู่เป็นระยะๆ เขาใช้ไฟฉายส่องนำทางไปข้างหน้าอย่างระมัดระวัง รู้สึกได้ถึงอากาศที่เย็นกว่าข้างนอก แต่ก็มีความอับชื้นและกลิ่นดินโคลนอบอวล “พราว! ฉันถึงแล้ว! มันแคบจริงๆ แต่ดูเหมือนจะไปต่อได้!” เสียงของแสงดังลอดออกมาจากปากอุโมงค์ “ดีมาก! คราวนี้ผมจะกลับไปช่วยลุงสมชาย!” พราวพูด “ไม่! พราว! อย่าเพิ่งไป! ฉันจะกลับไปช่วยลุงเอง! คุณเข้าไปในอุโมงค์ก่อนเถอะ! มันอันตรายเกินไป!” แสงตะโกนกลับมา “ไม่ได้! ฉันจะไม่ทิ้งลุงสมชายไว้ที่นี่แน่! คุณเข้าไปก่อน แล้วหาทางออกให้เจอ!” พราวตัดสินใจแน่วแน่ เธอไม่ยอมให้ใครต้องมาเสี่ยงชีวิตแทนเธอ “ลุงสมชายครับ! ผมจะพยายามลากลุงออกมานะครับ!” พราวพูดกับลุงสมชาย พลางพยายามหาจุดที่แข็งแรงที่สุดของกิ่งไม้ที่ทับขาของลุงสมชาย “ไม่… พราว… อย่า… อย่าเสี่ยง…” ลุงสมชายพยายามพูด แต่เสียงของเขาก็ขาดห้วงไปเพราะความเจ็บปวดและควันไฟ ขณะเดียวกัน แสงก็พยายามตะเกียกตะกายกลับออกมาจากอุโมงค์ “พราว! ฉันกลับมาแล้ว! เราต้องช่วยลุง!” แสงโผล่ออกมาจากปากอุโมงค์ เขาเห็นสภาพของพราวที่กำลังพยายามดึงกิ่งไม้อย่างเอาเป็นเอาตาย และเปลวไฟที่กำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ “แย่แล้ว!” “เราไม่มีเวลาแล้วแสง! ช่วยฉันเร็ว!” พราวร้องบอก ทั้งสองคนกลับมาออกแรงดึงกิ่งไม้นั้นอีกครั้ง เปลวไฟลุกโชนอยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่เมตร ความร้อนแผดเผาจนแทบจะทนไม่ไหว “มันต้องออก!” พราวตะโกนสุดเสียง ทันใดนั้นเอง เสียงลั่นดังเปรี๊ยะ! ดังขึ้นพร้อมกับที่กิ่งไม้ขนาดใหญ่ที่ทับขาของลุงสมชายเริ่มแยกออกจากกัน “มาแล้ว!” แสงตะโกนอย่างดีใจ “ลุง! ลุกขึ้นเร็ว!” พราวช่วยดึงลุงสมชายขึ้นมา เขาพยายามยืน แต่ขาข้างหนึ่งของเขาอ่อนแรงจนแทบจะรับน้ำหนักไม่ไหว “ผมพยุงลุงเองครับ!” พราวรีบเข้าไปประคองร่างของลุงสมชาย “ไป! ไปที่อุโมงค์!” แสงตะโกนบอก เขารีบไปเปิดปากอุโมงค์อีกครั้ง “คุณนำไปก่อนเลยแสง! ผมจะพยุงลุงเอง!” พราวบอก “ไม่! พราว! คุณเข้าไปก่อน! ฉันจะพยุงลุง!” แสงยืนกราน “ไม่! ฉันเป็นคนเดียวที่จะพาเขาไปได้!” พราวพูดเสียงหนักแน่น “แสง! คุณต้องไปหาทางขอความช่วยเหลือ! บอกพวกเขาว่าเราอยู่ที่นี่! อย่าให้ฉันต้องขอร้องอีก!” แสงมองพราวด้วยความกังวลใจ เขาเห็นความมุ่งมั่นในแววตาของเธอ “ตกลง! แต่คุณต้องระวังตัวให้มากๆ นะพราว! ถ้ามีอะไร… คุณบอกผม!” “ไปได้แล้ว!” พราวผลักแสงเบาๆ แสงจำใจต้องยอม เขาหันกลับไปมองพราวและลุงสมชายเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะรีบมุดเข้าไปในอุโมงค์แคบๆ นั้นอย่างรวดเร็ว พราวได้ยินเสียงแสงหายลับไป เธอถอนหายใจยาวหนึ่งครั้ง ก่อนจะหันกลับมาหาลุงสมชาย “ลุงครับ… เราต้องไปกันแล้ว” พราวพูด พยายามประคองร่างของลุงสมชายให้ลุกขึ้นยืน “ก้าวไปทีละก้าว… นะครับ” “ขอบใจ… เจ้ามาก… พราว…” ลุงสมชายเอ่ยเสียงแผ่วเบา พราวก้มลงไปใกล้ปากอุโมงค์ “ขอโทษนะครับ ลุง… ผมจะพาลุงเข้าไปทางนี้… มันอาจจะลำบากหน่อยนะครับ” “ไม่เป็นไร… เจ้าทำดีที่สุดแล้ว…” ลุงสมชายตอบ พราวพยุงลุงสมชายให้ค่อยๆ ขยับเข้าไปในปากอุโมงค์ เธอต้องใช้แรงทั้งหมดที่มีเพื่อดันและประคองร่างของลุงสมชายให้เคลื่อนที่เข้าไปในที่แคบๆ นั้น ความร้อนจากเปลวไฟที่ลอยเข้ามาตามลม ทำให้เธอรู้สึกเหมือนถูกอบด้วยเตาไฟขนาดใหญ่ แต่เธอก็ยังคงมุ่งมั่นที่จะพาชีวิตของลุงสมชายไปสู่ความปลอดภัยให้ได้