เสียงปืนที่ดังสนั่นหวั่นไหวปลุกทุกชีวิตให้ตื่นตระหนก แสงเพลิงสีแดงฉานลุกไหม้จากทุ่งนาและชายป่า สะท้อนเงาวูบวาบไปทั่วบริเวณ ความโกลาหลเข้าปกคลุมหมู่บ้านอันเคยสงบสุข นารา ต้น และมาลี ยืนตะลึงงัน มองภาพตรงหน้าด้วยความหวาดกลัวและไม่เข้าใจ "เกิดอะไรขึ้นคะพี่ต้น?" นาราถามเสียงสั่น น้ำตาคลอหน่วย ต้นคว้าแขนน้องสาวแน่น ใบหน้าซีดเผือด "ผมไม่รู้... แต่ดูเหมือนว่า... พวกมันกำลังโจมตี" อรุณ หัวเราะเยาะอย่างบ้าคลั่ง "เกมเริ่มต้นแล้วไง... พวกเธอจะรู้ตัวอีกทีก็ตอนที่ทุกอย่างสายเกินไป" ก่อนที่นาราจะได้ตอบโต้ ร่างของ 'ป่า' สุนัขคู่ใจของเธอก็พุ่งเข้าใส่ร่างของอรุณอย่างรวดเร็ว ป่าคำรามก้อง กัดเข้าที่ต้นแขนของอรุณจนเขาเสียหลัก ปืนหลุดมือ "เจ้าหมาบ้า!" อรุณสบถ พยายามสะบัดป่าออก แต่ป่ากัดไม่ปล่อย "หนีเร็ว!" ต้นตะโกน พร้อมกับคว้ามือของนาราและมาลี "เราต้องออกจากที่นี่!" ทั้งสามคนวิ่งหนีออกจากบ้านอย่างไม่คิดชีวิต ฝ่าเปลวเพลิงและควันไฟที่อบอวลไปทั่ว เสียงตะโกนด่าทอและเสียงปืนดังมาจากทุกทิศทางราวกับว่าโลกทั้งใบกำลังจะแตกสลาย ขณะที่พวกเขาวิ่งไปตามทางเดินที่ทอดเข้าสู่ป่า นาราหันกลับไปมอง เธอเห็น 'อินทรี' นกอินทรีคู่ใจของเธอ กำลังบินวนอยู่เหนือกลุ่มควัน ดูเหมือนมันจะพยายามหาทางลงมา "อินทรี!" นาราตะโกนเรียก ทันใดนั้น ร่างของ 'ไกรสร' ที่เธอคิดว่าถูกลักพาตัวไป ก็ปรากฏตัวขึ้นอย่างไม่คาดฝัน เขาอยู่ในสภาพอิดโรย ใบหน้ามีร่องรอยการต่อสู้ แต่สายตาของเขายังคงฉายแววเด็ดเดี่ยว เขาพุ่งเข้าไปคว้าปืนที่ตกอยู่บนพื้น ก่อนจะยิงสกัดกลุ่มคนชุดดำที่กำลังวิ่งไล่ตามนารามา "ไกรสร!" นาราร้องอุทานด้วยความดีใจและประหลาดใจ ไกรสรเหลือบตามองนาราเพียงครู่หนึ่ง "ไป! พาแม่ของเธอหนีไป!" เขาตะโกนบอกเสียงดัง ก่อนจะหันกลับไปต่อสู้กับกลุ่มคนชุดดำอย่างดุเดือด นาราลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่เมื่อเห็นใบหน้าของแม่ที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว เธอก็ตัดสินใจพาแม่ของเธอวิ่งต่อไป ต้นนำทางทั้งสองคนลึกเข้าไปในป่า ท่ามกลางความมืดมิดและเสียงอันตรายที่ดังตามมาไม่หยุดหย่อน ป่าตามมาติดๆ ดูเหมือนมันจะพยายามปกป้องพวกเขาจากสิ่งที่ไม่รู้ "พวกนั้นเป็นใครกันแน่?" มาลีถามเสียงสั่น "ผมไม่รู้ครับแม่" ต้นตอบ "แต่ผมแน่ใจว่ามันไม่เกี่ยวกับความขัดแย้งของชนเผ่าธรรมดาแน่ๆ" ทันใดนั้น เสียงของ 'พงษ์' ก็ดังขึ้นจากเบื้องหลัง "หนีไปไหนกัน? เกมยังไม่จบนะ!" นาราหันกลับไปมอง เธอเห็นพงษ์ยืนอยู่ท่ามกลางกลุ่มคนชุดดำ สายตาของเขาเต็มไปด้วยความอำมหิต "พงษ์! นี่แกเป็นคนทำอย่างนี้เหรอ!" นาราตะโกนถามด้วยความเดือดดาล พงษ์หัวเราะ "ฉันก็แค่ทำตามหน้าที่... เพื่อความอยู่รอดของหมู่บ้านเรา... และเพื่ออำนาจที่แท้จริง..." "อำนาจที่แท้จริง?" ต้นทวนคำ "ใช่... พลังที่ซ่อนเร้นอยู่ในผืนป่าแห่งนี้..." พงษ์กล่าว "พวกแกไม่มีวันเข้าใจหรอก..." ขณะที่พงษ์กำลังจะออกคำสั่งให้ลูกน้องไล่ตาม นาราก็นึกถึงคำพูดของวิลาศขึ้นมาได้... "พี่ต้น... ท่านวิลาศบอกว่า... เรื่องที่ดิน... มันคือแหล่งทรัพยากรบางอย่าง..." นาราพูดขณะวิ่ง "ทรัพยากร?" ต้นสงสัย "ใช่... และพวกคนใหญ่คนโตจากเมืองหลวง... กำลังล่าบางอย่างอยู่..." ทั้งสามคนวิ่งมาถึงบริเวณที่เคยเป็นลานพิธีโบราณที่พ่อของนาราเคยเล่าให้ฟัง สถานที่แห่งนี้เงียบสงัด ราวกับจะหลบซ่อนความโกลาหลที่เกิดขึ้นภายนอก "เรามาที่นี่ทำไม?" มาลีถาม "ผมคิดว่า... ที่นี่อาจจะเป็นที่เดียวที่ปลอดภัย..." ต้นตอบ พลางมองไปรอบๆ อย่างระแวง แต่แล้ว ภาพที่ปรากฏขึ้นต่อหน้าพวกเขาก็ทำให้ทั้งสามคนถึงกับยืนแข็งทื่อ... กลางลานพิธีโบราณนั้น... มีแท่นหินขนาดใหญ่วางอยู่... และบนแท่นหินนั้น... กลับมีร่างของ 'ไกรสร' นอนแน่นิ่ง... ดวงตาของเขาเบิกกว้าง... ไร้ซึ่งสัญญาณชีพ... "ไกรสร!" นาราตะโกนลั่น ร่างของเธอกระตุกวูบ ภาพที่เห็นตรงหน้าคือฝันร้ายที่เลวร้ายที่สุด ท่ามกลางความเงียบสงัด เสียงของพงษ์ก็ดังขึ้นจากด้านหลัง "เห็นไหม... ฉันบอกแล้ว... ว่าเกมมันเพิ่งจะเริ่มต้น..." แต่สิ่งที่ทำให้ทุกคนตกตะลึงยิ่งกว่า คือร่างของ 'อรุณ' ที่ปรากฏตัวขึ้นจากเงามืดของต้นไม้ เขาถือดาบเล่มหนึ่งที่เปื้อนเลือด... และบนดาบเล่มนั้น... กลับมีสัญลักษณ์บางอย่างที่นารารู้สึกคุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูก... "ยินดีต้อนรับสู่เวทีแห่งการเสียสละ..." อรุณกล่าวด้วยรอยยิ้มอันน่าขนลุก และทันทีที่อรุณพูดจบ เขาก็เงื้อดาบเล่มนั้นขึ้น... เล็งมาที่...