เสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นปลุกอันนาออกจากภวังค์ เธอก้มลงมองหน้าจอพบว่าเป็นเบอร์ของทนายสมชาย หัวใจเต้นระรัวด้วยความคาดหวัง เธอรีบกดรับสาย “สวัสดีค่ะทนาย” “อันนา… ศาลนัดไต่สวนเบื้องต้นแล้วนะ” เสียงทนายสมชายดังขึ้นอย่างเร่งรีบแต่ยังคงมีความสงบนิ่ง “เมื่อไหร่คะ” อันนาถามเสียงสั่น พยายามควบคุมความตื่นเต้น “มีโอกาสที่เราจะได้รับความเป็นธรรมใช่ไหมคะ” “ศาลนัดพิจารณาในอีกสามวันข้างหน้า หลังจากที่ได้พิจารณาเอกสารเบื้องต้นที่เรายื่นไปแล้ว” ทนายสมชายตอบ “เรื่องเอกสารลับจากโครงการร้างที่เธอเสี่ยงชีวิตไปเอามานั่นแหละ มันเป็นหลักฐานสำคัญที่ทำให้ศาลต้องพิจารณาอย่างจริงจัง” อันนาถอนหายใจอย่างโล่งอก “ขอบคุณมากนะคะทนาย หนูจะเตรียมตัวให้พร้อม” “ดีมากอันนา การต่อสู้ยังไม่จบนะ ตอนนี้เราต้องทำให้ประชาชนรับรู้ถึงสถานการณ์นี้ให้มากขึ้น สื่อต่างๆ เริ่มให้ความสนใจแล้วนะ จากที่ทนายได้ให้ข่าวเกี่ยวกับเอกสารที่พบ” “หนูเห็นค่ะ มีคนแชร์ข่าวเยอะมากในโซเชียล” อันนารู้สึกถึงพลังที่เริ่มก่อตัวขึ้น “แต่มันยังไม่พอค่ะ เราต้องทำให้ดังกว่านี้” “ถูกต้อง” ทนายสมชายเห็นด้วย “ฉันกำลังจะให้ข่าวเพิ่มเติมเกี่ยวกับผลกระทบที่จะเกิดขึ้นกับสิ่งแวดล้อมและชุมชน หากโครงการนี้ยังคงเดินหน้าต่อไป เราต้องใช้ทุกวิถีทาง” บทสนทนาของทั้งคู่จบลงด้วยความหวังที่กลับมาอีกครั้ง อันนาวางโทรศัพท์ลง มองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นชาวบ้านบางส่วนเริ่มออกมาจับกลุ่มพูดคุยกัน เสียงหัวเราะและพูดคุยดังแว่วมา แม้จะยังมีความกังวล แต่ก็มีความเข้มแข็งที่ฉายออกมาจากแววตาของพวกเขา “เราต้องสู้ให้ถึงที่สุด” อันนากล่าวกับตัวเองเบาๆ เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดโซเชียลมีเดีย ดูคอมเมนต์ในโพสต์ข่าวเกี่ยวกับชุมชนของเธอ มีทั้งกำลังใจ คำถาม และความสงสัยมากมาย “ขอให้ศาลเห็นใจเรานะคะ” อันนาพึมพำ ในวันต่อมา อันนาได้เรียกประชุมชาวบ้านที่ลานกลางชุมชน บรรยากาศเต็มไปด้วยความตึงเครียดแต่ก็แฝงไปด้วยความหวัง “พี่น้องครับ” อันนาเริ่มพูดด้วยเสียงดังฟังชัด “พรุ่งนี้จะเป็นวันสำคัญของเรา เรามีนัดไต่สวนเบื้องต้นที่ศาล เพื่อพิจารณาเรื่องการรื้อถอนชุมชนของเรา” เสียงฮือฮาดังขึ้น “แล้วผลจะเป็นยังไงบ้างอันนา” ลุงบุญตา ชาวประมงเก่าแก่เอ่ยถามด้วยสีหน้ากังวล “ตอนนี้เรามีหลักฐานชิ้นสำคัญที่ได้มาจากโครงการร้าง ซึ่งแสดงให้เห็นถึงความไม่ชอบมาพากลในการดำเนินการ” อันนาอธิบาย “ทนายสมชายเชื่อว่าศาลจะพิจารณาเรื่องนี้อย่างละเอียด แต่เราเองก็ประมาทไม่ได้” “แล้วพวกเราจะทำอะไรได้บ้างล่ะอันนา” ป้าจันทร์ผู้ดูแลร้านค้าเล็กๆ ในชุมชนถาม “เราแค่นี้ จะไปสู้กับบริษัทยักษ์ใหญ่ได้ยังไง” “เราจะใช้พลังของพวกเราค่ะ” อันนาตอบอย่างมั่นใจ “เราจะรวมตัวกันไปให้กำลังใจทนายสมชายที่ศาล และจะแสดงให้ศาลเห็นว่าเราไม่ได้ยอมแพ้ เราจะปกป้องบ้านของเราจนถึงที่สุด” “แล้วถ้าเกิดศาลตัดสินว่าเราต้องย้ายล่ะ” เสียงของชายหนุ่มคนหนึ่งดังขึ้น ทำให้บรรยากาศเริ่มตึงเครียดอีกครั้ง อันนาสูดหายใจลึก “ถ้าเป็นอย่างนั้นจริงๆ เราก็ยังมีแผนสำรองค่ะ แต่ตอนนี้ สิ่งสำคัญที่สุดคือการรวมพลัง แสดงให้เห็นถึงความสามัคคีของเรา” เธอหันไปมองรอบๆ “ทุกคนจำสัญญาที่ให้ไว้ได้ไหมคะ เราจะสู้ไปด้วยกัน” เสียงตอบรับดังขึ้นอย่างกึกก้อง “สู้! สู้! สู้!” “ดีมากค่ะ” อันนาอมยิ้ม “พรุ่งนี้เราจะเดินทางไปศาลพร้อมกันตอนเช้า เตรียมป้ายผ้า เตรียมเสียงเชียร์ของเราให้พร้อม” ในวันนัดไต่สวน ชุมชนริมคลองคลาคล่ำไปด้วยชาวบ้านจำนวนมาก พวกเขามีทั้งป้ายผ้าที่เขียนข้อความเรียกร้องความเป็นธรรม เช่น “บ้านของเราไม่ใช่ของท่าน” “หยุดทำลายวิถีชีวิตเรา” และ “ให้ความเป็นธรรมกับคนจน” ทนายสมชายเดินออกมาจากอาคารศาลเมื่อเห็นกลุ่มชาวบ้าน เขายิ้มรับและพยักหน้าให้กำลังใจ “เป็นไงบ้างคะทนาย” อันนาเดินเข้าไปถามทันทีที่ทนายเข้ามาใกล้ “ทุกอย่างเป็นไปตามแผน อันนา ศาลรับฟังข้อมูลของเราอย่างดี และเห็นความสำคัญของเอกสารที่เรายื่นเข้าไป” ทนายสมชายตอบ “แต่ก็อย่างที่บอก การพิจารณาครั้งต่อไปจะสำคัญกว่านี้ ศาลจะเรียกฝ่ายบริษัทเข้ามาชี้แจงด้วย” “แล้วเราต้องรออีกนานแค่ไหนคะ” “ศาลนัดพิจารณาอีกครั้งในอีกสองสัปดาห์ข้างหน้า” ทนายสมชายกล่าว “ระหว่างนี้ เราต้องเตรียมตัวให้พร้อม และที่สำคัญ ต้องรักษาความสงบเรียบร้อย อย่าให้มีเหตุการณ์ที่อาจถูกนำไปใช้เป็นข้ออ้างได้” อันนารับฟังอย่างตั้งใจ เธอรู้สึกได้ถึงแรงกดดันที่เพิ่มขึ้น แต่ก็มีความหวังมากขึ้นเช่นกัน การที่ศาลรับฟังและเห็นความสำคัญของเอกสารเป็นสัญญาณที่ดี “ขอบคุณมากค่ะทนาย” อันนากล่าว “หนูจะแจ้งข่าวให้ชาวบ้านทราบ และจะเตรียมแผนรับมือกับทุกสถานการณ์” ขณะที่ชาวบ้านเริ่มทยอยกันกลับบ้าน อันนาก็ยังคงยืนมองดูอาคารศาลด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย เธอรู้ว่าการต่อสู้ครั้งนี้ยังอีกยาวไกล แต่การได้เห็นพลังของชุมชน และความตั้งใจของทนายสมชาย ทำให้เธอเชื่อมั่นว่าพวกเขากำลังเดินมาถูกทาง “เราต้องทำให้สำเร็จ” อันนากล่าวกับตัวเองพลางกำหมัดแน่น