หลังจากเหตุการณ์เผชิญหน้ากับคุณหญิงพวงแก้ว รินดาก็ยิ่งรู้สึกกดดัน เธอพยายามใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่กับงานซ่อมแซมเรือนหลังนี้ เพื่อหลีกเลี่ยงการปะทะกับมารดา แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็อดไม่ได้ที่จะแอบมองหารรชิต สังเกตการณ์การทำงานของเขา และรู้สึกอบอุ่นใจทุกครั้งที่ได้พูดคุยกับเขา วันหนึ่ง ขณะที่รินดากำลังตรวจดูความเรียบร้อยของงานซ่อมแซมส่วนปีกซ้ายของเรือน เธอก็เห็นรรชิตกำลังขัดพื้นไม้เก่าแก่ในห้องโถงใหญ่ รอยขัดสีของเขาทำให้ผืนไม้ที่เคยหมองคล้ำ กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง และเผยให้เห็นลายไม้ที่สวยงาม “คุณรชิตคะ” รินดาเดินเข้าไปหา “งานตรงนี้ใกล้เสร็จแล้วสินะคะ” รรชิตเงยหน้าขึ้นยิ้ม “ใกล้แล้วครับคุณหนู… อีกไม่นานก็เงางามเหมือนเดิมแล้ว” “สวยจริงๆ ค่ะ” รินดาเอ่ยชม พลางก้มลงมองพื้นไม้ “ดิฉันชอบสีของไม้แบบนี้มากเลยค่ะ… มันดูอบอุ่น” “เป็นไม้สักทองครับคุณหนู” รรชิตอธิบาย “เป็นไม้เนื้อดี หาได้ยากในปัจจุบัน… คนสร้างเรือนหลังนี้เลือกใช้ไม้ได้ยอดเยี่ยมจริงๆ” “คนสร้างเรือนหลังนี้…” รินดาทวนคำ “คุณยังเชื่ออย่างนั้นอยู่เหรอคะ ว่าช่างไม้คนนั้นเป็นคนเขียนจดหมายรัก” “ผมยังเชื่ออย่างนั้นครับ” รรชิตตอบอย่างหนักแน่น “ความใส่ใจในรายละเอียด… การเลือกใช้วัสดุ… และที่สำคัญ… คือความรักที่ผมสัมผัสได้จากลายมือในจดหมาย… มันบอกทุกอย่าง” รินดาถอนหายใจเบาๆ “ดิฉันก็เริ่มจะเชื่อแล้วเหมือนกันค่ะ” เธอยอมรับ “แต่ยังไงก็ตาม… เราก็ต้องหาหลักฐานมายืนยันให้คุณย่าเชื่อให้ได้” “ผมกำลังคิดอยู่ครับคุณหนู” รรชิตวางอุปกรณ์ขัดไม้ลง “ผมจะลองไปคุยกับคุณตาเรื่องบันทึกเก่าๆ ของท่านอีกครั้ง… บางที… อาจจะมีอะไรที่ท่านจดไว้เกี่ยวกับช่างไม้คนนั้น” “ดีเลยค่ะ” รินดาเห็นด้วย “ถ้ามีอะไรที่ช่วยได้… บอกดิฉันนะคะ” ขณะที่พวกเขากำลังพูดคุยกันอยู่นั้นเอง สายตาของรินดาก็เหลือบไปเห็นอะไรบางอย่างที่ซ่อนอยู่ใต้ขอบหน้าต่างบานหนึ่งของห้องโถงใหญ่ มันเป็นชิ้นส่วนของผ้าที่ถูกซ่อนไว้ ราวกับว่ามีใครบางคนจงใจซ่อนมันไว้ “นั่นอะไรน่ะคะ” รินดาชี้ไปที่ขอบหน้าต่าง รรชิตมองตาม “ผมไม่แน่ใจครับคุณหนู… ผมไม่เคยสังเกตเห็นมาก่อน” ทั้งสองเดินเข้าไปใกล้ รรชิตค่อยๆ ดึงชิ้นส่วนผ้านั้นออกมา มันเป็นผ้าลูกไม้สีขาวซีด ที่มีลวดลายละเอียดอ่อน ปักด้วยด้ายสีทองบางส่วน รินดาหยิบมันขึ้นมาสัมผัส เนื้อผ้าดูเก่าแก่ แต่ยังคงความนุ่มนวลอยู่ “ผ้าลูกไม้…” รินดาพึมพำ “สวยจังค่ะ… แต่ทำไมถึงมาซ่อนไว้ที่นี่” “อาจจะเป็นของสำคัญของใครบางคนนะครับ” รรชิตคาดเดา “แล้วเขากลัวว่ามันจะหาย… เลยหาที่ซ่อนไว้” รินดาพิจารณาผ้าลูกไม้นั้นอย่างละเอียด พลันสายตาของเธอก็ไปสะดุดกับตราสัญลักษณ์เล็กๆ ที่ปักอยู่ที่มุมหนึ่งของผ้า มันเป็นรูปดอกโบตั๋นสีทองที่กำลังเบ่งบาน “ดอกโบตั๋น…” รินดาพึมพำ “นี่มัน… นี่มันเหมือนกับตราประจำตระกูลของ…” เธอชะงักไปเมื่อนึกถึงบางสิ่งบางอย่าง ภาพใบหน้าของคุณหญิงพวงแก้วลอยเข้ามาในหัว แต่แล้วเธอก็สลัดความคิดนั้นออกไปอย่างรวดเร็ว “เหมือนกับตราประจำตระกูลของคุณยายค่ะ” รินดาพูดต่อ “คุณย่าเคยบอกว่า… ดอกโบตั๋นเป็นสัญลักษณ์ประจำตระกูลของเรา… แต่… ทำไมถึงมาอยู่ตรงนี้ได้” รรชิตขมวดคิ้ว “หมายความว่า… ผ้าผืนนี้… เป็นของคุณยายของคุณหรือครับ” “ดิฉันก็ไม่แน่ใจค่ะ” รินดาตอบ “แต่… ลวดลายมันดูเหมือน… เหมือนกับที่เคยเห็นในห้องของคุณย่า” เธอค่อยๆ คลี่ผ้าลูกไม้ออกอีกครั้ง มองหาความเชื่อมโยงบางอย่างที่อาจจะซ่อนอยู่ พลันเธอก็สังเกตเห็นรอยเปื้อนเล็กๆ สีน้ำตาลที่มุมหนึ่งของผ้า ซึ่งดูเหมือนจะเป็นรอยคราบกาแฟเก่าๆ “นี่มัน… รอยคราบกาแฟ” รินดาชี้ให้รรชิตดู “คุณย่าชอบดื่มกาแฟตอนเช้าๆ ทุกวัน” “ถ้าอย่างนั้น… ก็เป็นไปได้ครับ” รินดาบอก “ว่าผ้าผืนนี้จะเป็นของคุณยาย… แล้วใครกันที่มาซ่อนไว้ที่นี่” “หรือว่า… คนที่สร้างเรือนหลังนี้… จะเป็นคนที่นำผ้าผืนนี้มาซ่อนไว้ที่นี่… เพื่อเป็นของขวัญให้คุณยายของคุณ” รรชิตเสนอความคิด “ของขวัญ?” รินดาทวนคำ “แต่ทำไมต้องซ่อนไว้ใต้ขอบหน้าต่างด้วย” “บางที… เขาอาจจะอยากให้คุณยายเป็นคนเจอด้วยตัวเอง” รรชิตกล่าว “เขาอาจจะอยากให้คุณยายรู้ว่า… มีคนแอบมอบความรักให้… โดยที่เขาไม่ต้องเอ่ยปาก” รินดากำลังจะตอบ แต่ทันใดนั้นเอง เสียงฝีเท้าของใครบางคนก็ดังขึ้นมาจากทางด้านนอก “รินดา…! อยู่ที่นี่เอง” เป็นเสียงของคุณหญิงพวงแก้วอีกครั้ง ที่เดินเข้ามาในห้องโถงใหญ่ พร้อมกับชายวัยกลางคนท่าทางภูมิฐาน ซึ่งรินดาไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน “คุณย่า…” รินดาเอ่ยเรียกอย่างงุนงง “นี่ลูก… คุณวิชัย” คุณหญิงพวงแก้วแนะนำชายที่มาด้วย “เขาเป็นญาติห่างๆ ของเรา… พอดีผ่านมาแถวนี้ เลยแวะมาเยี่ยม” คุณวิชัยยิ้มให้รินดา “สวัสดีครับคุณหนูรินดา… ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ” คำพูดของคุณวิชัยทำให้รินดารู้สึกแปลกใจ “คุณวิชัย… เคยเจอกันมาก่อนเหรอคะ” “เมื่อหลายปีก่อน… ตอนที่พ่อของฉันยังทำธุรกิจกับคุณตาของเธออยู่” คุณวิชัยอธิบาย “ฉันเคยมาที่นี่ครั้งหนึ่ง… เรือนหลังนี้สวยงามมากจริงๆ” ขณะที่คุณวิชัยพูด ดวงตาของเขาก็เหลือบไปเห็นผ้าลูกไม้ที่รินดากำลังถืออยู่ สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อย ราวกับตกใจ หรือมีความรู้สึกบางอย่างที่ซ่อนเร้น “นั่น… ผ้าอะไรน่ะรินดา” คุณหญิงพวงแก้วถาม ด้วยน้ำเสียงที่ดูเหมือนจะอยากรู้ แต่ก็แฝงไปด้วยความระแวง “ผ้าลูกไม้เก่าๆ ค่ะคุณย่า” รินดาตอบ “เจอซ่อนไว้ใต้ขอบหน้าต่าง” คุณวิชัยรีบเดินเข้ามาใกล้ “ขอฉันดูหน่อยได้ไหม” รินดาลังเลเล็กน้อย แต่ก็ยื่นผ้าลูกไม้นั้นให้ เขาหยิบมันขึ้นมาพลิกดูอย่างละเอียด ใบหน้าของเขาซีดเผือดลงเรื่อยๆ “นี่มัน…” คุณวิชัยพึมพำ “เป็นไปได้อย่างไร…” “มีอะไรรึเปล่าคะคุณวิชัย” คุณหญิงพวงแก้วถาม ด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไปเป็นกังวล คุณวิชัยเงยหน้าขึ้นมองคุณหญิงพวงแก้ว ดวงตาของเขาสั่นระริก “ท่าน… ท่านจำมันได้ไหมครับ… ผ้าผืนนี้…” คุณหญิงพวงแก้วมองผ้าในมือคุณวิชัย ใบหน้าของเธอเปลี่ยนเป็นสีซีดเผือด ราวกับว่าความทรงจำอันเลวร้ายกำลังย้อนกลับมา “ฉัน… ฉันไม่รู้ว่าเธอพูดถึงอะไร” คุณหญิงพวงแก้วตอบเสียงสั่น “ท่านจำไม่ได้จริงๆ หรือครับ” คุณวิชัยถามเสียงเครือ “นี่มันคือผ้า… ที่ช่างไม้คนนั้น… เขาปักด้วยมือ… เพื่อมอบให้ท่าน… ก่อนที่เขาจะ… จากไป” คำพูดของคุณวิชัยเหมือนสายฟ้าฟาดลงมากลางใจของรินดา เธอหันไปมองรรชิตที่ยืนตะลึงอยู่ข้างๆ ใบหน้าของเขาก็ซีดเผือดไม่ต่างกัน “ช่างไม้คนนั้น…” รินดาเอ่ยถามเสียงสั่น “หมายถึง… คนที่สร้างเรือนหลังนี้…” คุณวิชัยพยักหน้าช้าๆ “ใช่ครับ… เขาคือคนที่สร้างเรือนหลังนี้ขึ้นมา… เขาเป็นช่างไม้ฝีมือดี… แล้วก็… รักคุณยายของคุณมาก…” เรื่องราวที่ไม่คาดฝันกำลังจะถูกเปิดเผยออกมาจากผืนผ้าลูกไม้ผืนเล็กๆ นี้ และมันกำลังจะเชื่อมโยงความลับของเรือนไทยโบราณหลังนี้ เข้ากับอดีตของครอบครัวเธออีกครั้ง