หลังจากได้อ่านสมุดบันทึกของคุณย่าของรณชิต รินดาก็ยิ่งรู้สึกหนักใจ การค้นพบในครั้งนี้ทำให้เธอเข้าใจถึงสาเหตุที่คุณหญิงพวงแก้วมีความกังวลอย่างลึกซึ้ง แต่ก็ไม่ได้ทำให้ความตั้งใจของเธอที่จะอยู่เคียงข้างรณชิตสั่นคลอนไปแม้แต่น้อย เธอกลับรู้สึกว่าการค้นพบนี้เป็นเหมือนเบาะแสที่จะช่วยให้เธอเข้าใจความสัมพันธ์ระหว่างสองครอบครัวได้ดียิ่งขึ้น เช้าวันต่อมา รินดาตัดสินใจว่าจะเผชิญหน้ากับมารดาอีกครั้ง เธอเดินเข้าไปหาคุณหญิงพวงแก้วที่กำลังนั่งจิบชาอยู่ริมระเบียง "แม่คะ" รินดาเอ่ยขึ้นเบาๆ คุณหญิงพวงแก้วหันมามองด้วยสีหน้าเรียบเฉย "มีอะไรอีก" "เมื่อคืนรินดาได้อ่านบันทึกของคุณย่าของรณชิตค่ะ" รินดานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดต่อ "รินดาเข้าใจแล้วค่ะ ว่าทำไมแม่ถึงกังวล" คุณหญิงพวงแก้ววางถ้วยชาลง ดวงตาของท่านฉายแววเจ็บปวด "เธอรู้แล้วสินะ" "ค่ะ" รินดาพยักหน้า "รินดาเสียใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นกับคุณย่าด้วยค่ะ" "มันไม่ใช่เรื่องของเธอ" คุณหญิงพวงแก้วพูดเสียงแข็ง "มันเป็นเรื่องของครอบครัวเรา" "แต่เรื่องของคุณย่าก็ส่งผลมาถึงครอบครัวเรานะคะแม่" รินดาพูดอย่างอ่อนโยน "แล้วแม่ก็เชื่อว่าเรื่องนี้จะซ้ำรอยเดิมอีก" "แม่คะ" รินดาเดินเข้าไปหาแล้วทรุดตัวลงนั่งข้างมารดา "รินดาไม่ได้จะท้าทายแม่นะคะ แต่รินดาเชื่อว่าความรักของเราต่างออกไป รณชิตไม่ใช่คนเดียวกับคนที่คุณย่าของรินดาเคยรัก" "เธอแน่ใจได้อย่างไร" คุณหญิงพวงแก้วถามด้วยแววตาที่ไม่ไว้วางใจ "รณชิตเป็นคนดี เขาซื่อสัตย์ และเขารักรินดาจริงๆ" รินดาจับมือมารดาไว้ "รินดาเชื่อในตัวเขา" "แล้วถ้าหากว่ามันไม่เป็นอย่างที่เธอคิดล่ะ" คุณหญิงพวงแก้วถามเสียงสั่น "ถ้าสุดท้ายแล้ว ความรักของเธอจะนำมาซึ่งความเจ็บปวดเหมือนที่แม่เคยเจอ แม่จะไม่ยอมให้ลูกต้องเจออะไรแบบนั้นเด็ดขาด" "แม่เคยเจออะไรมาคะ" รินดาถามอย่างสงสัย คุณหญิงพวงแก้วเงียบไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังตัดสินใจว่าจะเล่าเรื่องราวในอดีตให้ลูกสาวฟังหรือไม่ "สมัยที่แม่ยังสาว แม่ก็เคยมีความรัก" คุณหญิงพวงแก้วเริ่มเล่าเสียงแผ่วเบา "แม่รักกับนักธุรกิจหนุ่มคนหนึ่ง เขาเป็นคนดี มีอนาคต แต่ครอบครัวของพ่อ เขาไม่เห็นด้วย เขาไม่ยอมให้แม่แต่งงานกับคนที่ไม่ใช่ระดับเดียวกัน" "แม่ถูกบังคับให้แต่งงานกับคุณชายที่พ่อเลือก" น้ำตาเริ่มคลอหน่วยตาของคุณหญิงพวงแก้ว "ชีวิตของแม่เหมือนถูกขังเอาไว้ในกรงทอง แม่ไม่มีความสุขเลย แม้ว่าจะมีทุกสิ่งทุกอย่างพร้อม แต่แม่ก็รู้สึกเหมือนขาดอะไรไปบางอย่าง" "แม่ไม่ได้รักเขาเลย" คุณหญิงพวงแก้วกล่าวต่อ "ตลอดเวลาที่ผ่านมา แม่ทำได้เพียงเก็บงำความเจ็บปวดเอาไว้ และเมื่อแม่มาเห็นเธอสนิทสนมกับช่างไม้คนหนึ่ง แม่ก็กลัวเหลือเกินว่าเธอจะเดินซ้ำรอยแม่" รินดาได้ฟังเรื่องราวของมารดาแล้วก็รู้สึกเห็นใจ เธอไม่เคยรู้เลยว่าเบื้องหลังความเข้มแข็งของคุณหญิงพวงแก้วนั้น มีความเจ็บปวดซ่อนอยู่มากมาย "แม่คะ" รินดาเอื้อมมือไปกุมมือมารดา "รินดาเข้าใจความรู้สึกแม่แล้วค่ะ" "แต่แม่ต้องเชื่อใจรินดานะคะ" รินดาพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น "รินดาจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายหัวใจรินดาเด็ดขาด" "แล้วถ้าหากว่ามันเป็นรณชิตเองล่ะ" คุณหญิงพวงแก้วถาม "ถ้าวันหนึ่ง เขาทำให้เธอเสียใจ เธอจะทำอย่างไร" "รินดาจะรับมือกับมันเองค่ะ" รินดาตอบอย่างมั่นใจ "แต่ตอนนี้ รินดาเชื่อใจเขา" "แม่ขอโทษนะรินดา" คุณหญิงพวงแก้วกล่าว "แม่แค่อยากปกป้องลูก" "รินดารู้ค่ะ" รินดาพยักหน้า "แต่บางครั้ง การปกป้องมากเกินไป ก็อาจจะกลายเป็นกรงขังได้เหมือนกัน" บทสนทนาของสองแม่ลูกดำเนินไปอย่างเปิดอกมากขึ้น รินดาได้ระบายความรู้สึกของตนเอง และมารดาก็ได้เข้าใจถึงความตั้งใจจริงของเธอ แม้ว่าคุณหญิงพวงแก้วจะยังคงมีความกังวลอยู่ แต่เธอก็เริ่มมองเห็นประกายความหวังในดวงตาของลูกสาว ในขณะเดียวกัน รณชิตก็กำลังเผชิญหน้ากับปัญหาของตนเองเช่นกัน หลังจากที่คุณหญิงพวงแก้วมาต่อว่าเขา เขาได้กลับไปคิดทบทวนถึงคำพูดของเธอ "แล้วคุณคิดว่าคุณมีสิทธิ์อะไรมาสนิทสนมกับลูกสาวผม" เขาอดรู้สึกน้อยใจไม่ได้กับคำพูดเหล่านั้น เขาเดินไปที่โรงช่างของตนเองที่อยู่ไม่ไกลจากเรือนไทยนัก ในมือถือเครื่องมือแกะสลักไม้ที่คุ้นเคย เขาตั้งใจว่าจะทำงานแกะสลักให้เสร็จ เพื่อที่จะได้มีเงินเก็บมากขึ้น และหวังว่าสักวันหนึ่ง จะสามารถพิสูจน์ตัวเองให้คุณหญิงพวงแก้วเห็นได้ "คิดอะไรอยู่หน้าดำคร่ำเครียดเชียว" เสียงของลุงชวน ดังขึ้นมาจากด้านหลัง รณชิตหันไปมอง เห็นลุงชวนยืนกอดอกอยู่หน้าประตูโรงช่าง "ก็คิดถึงเรื่องคุณหญิงนั่นแหละครับ" รณชิตถอนหายใจ "แกคงมองผมเป็นแค่ช่างไม้กวาดบ้านกวาดเรือนกระมัง" ลุงชวนหัวเราะเบาๆ "อย่าไปคิดมากเลยไอ้หนู หน้าที่ของเราคือการทำงานของเราให้ดีที่สุด ส่วนเรื่องความรักน่ะ มันเป็นเรื่องของใจ" "ผมก็อยากให้คุณหญิงเห็นค่าของผมบ้างครับ" รณชิตกล่าว "ผมรักรินดาจริงๆ นะลุง" "ลุงเชื่อ" ลุงชวนพูด "แต่การพิสูจน์ตัวเอง ไม่ใช่แค่การทำงานให้ดีที่สุดเท่านั้นนะ บางครั้ง มันต้องใช้เวลา และต้องแสดงให้เห็นถึงความมั่นคงในชีวิตด้วย" "ผมก็กำลังพยายามอยู่ครับ" รณชิตตอบ "ผมอยากจะสร้างเนื้อสร้างตัวให้ได้ก่อน" "ดีแล้ว" ลุงชวนกล่าว "ถ้ามีอะไรให้ลุงช่วยก็บอกนะ ลุงแก่แล้ว ไม่ได้มีฝีมือเหมือนพวกหนุ่มๆ แต่ก็ยังมีประสบการณ์พอจะให้คำแนะนำได้อยู่" "ขอบคุณครับลุง" รณชิตยิ้มให้ "ผมจะนึกถึงคำแนะนำของลุงเสมอ" เขากลับมานั่งที่โต๊ะทำงาน และเริ่มลงมือแกะสลักไม้ ชิ้นงานที่เขาทำคือ รูปนกยูงกำลังกางปีกอย่างสง่างาม จิตใจของเขามุ่งมั่นกับการสร้างสรรค์ผลงานชิ้นนี้ เขาหวังว่าสักวันหนึ่ง งานแกะสลักชิ้นนี้ จะเป็นเครื่องพิสูจน์ความตั้งใจจริงของเขา ที่มีต่อรินดา และต่อครอบครัวของเธอ