หลังจากผ่านไปสามวัน ครรชิตก็มาหาคุณหญิงอรุณรัศมีและรินดา พร้อมกับแผนงานการบูรณะเรือนขวัญระพีฉบับสมบูรณ์ เขาได้เตรียมเอกสารที่พิมพ์ออกมาอย่างเรียบร้อย พร้อมด้วยภาพวาดโครงสร้างและรายการวัสดุที่ต้องใช้ “นี่ครับคุณหญิง” ครรชิตยื่นแผนงานให้คุณหญิง “ผมได้ประเมินสภาพความเสียหาย และจัดทำรายการซ่อมแซมที่จำเป็น พร้อมทั้งประเมินราคาคร่าวๆ แล้วครับ” คุณหญิงรับเอกสารมาดูด้วยความสนใจ เธอค่อยๆ ไล่อ่านแต่ละหน้า สลับกับการเงยหน้ามองครรชิต “ราคาค่อนข้างสูงทีเดียวนะ” คุณหญิงกล่าว “ครับคุณหญิง” ครรชิตยอมรับ “เราต้องใช้วัสดุที่ดี และต้องให้ช่างที่มีฝีมือมาช่วยด้วยครับ” “แล้วมีส่วนไหนที่พอจะลดทอนได้บ้างไหมคะ” รินดาถามอย่างตรงไปตรงมา ครรชิตพยักหน้า “มีครับ” เขาชี้ไปที่รายการวัสดุ “ถ้าเราเปลี่ยนจากไม้สักบางส่วน มาเป็นไม้เนื้อแข็งชนิดอื่นที่ราคาถูกกว่า ก็จะช่วยลดค่าใช้จ่ายลงได้บ้างครับ แต่ก็อาจจะไม่ได้สวยงามและทนทานเท่าไม้สัก” “คุณหญิงคะ รินดาว่าเราลองพิจารณาดูค่ะ” รินดาหันไปพูดกับคุณหญิง “บ้านหลังนี้เป็นมรดกสำคัญของครอบครัว เราลงทุนลงแรงไปหน่อยก็คงไม่เป็นไร” คุณหญิงพยักหน้าเห็นด้วย “ถ้าอย่างนั้น ก็ตามนั้นเลย” “ผมจะเริ่มดำเนินการทันทีครับ” ครรชิตกล่าว “ผมจะให้ลูกน้องมาช่วยอีกสองสามคนครับ” “คุณครรชิตจะให้ใครมาช่วยคะ” รินดาถาม “ส่วนใหญ่ก็เป็นคนในหมู่บ้านนี่แหละครับ เป็นช่างไม้ที่ผมเคยร่วมงานด้วย” ครรชิตตอบ “พวกเขาไว้ใจได้” “ดีค่ะ” รินดาตอบ “ถ้าอย่างนั้น เราก็เริ่มได้เลยนะคะ” งานบูรณะเรือนขวัญระพีจึงเริ่มต้นขึ้นในวันนั้น ท่ามกลางแสงแดดอันอบอุ่น รินดาแต่งตัวด้วยชุดทำงานที่ดูสุภาพและทะมัดทะแมง เธอเดินสำรวจไปรอบๆ บริเวณที่ครรชิตและลูกน้องของเขากำลังทำงาน เสียงเลื่อย เสียงตอก เสียงสับไม้ ดังระงมไปทั่วบริเวณ แต่ก็ไม่ได้ทำให้บรรยากาศดูวุ่นวายจนเกินไป กลับให้ความรู้สึกถึงการมีชีวิตชีวาที่กลับคืนสู่เรือนไม้หลังเก่า ครรชิตกำกับดูแลงานอย่างใกล้ชิด เขามีท่าทางจริงจัง และให้คำแนะนำกับลูกน้องอย่างละเอียด รินดาเห็นแล้วอดชื่นชมในความเป็นมืออาชีพของเขาไม่ได้ “คุณครรชิตคะ” รินดาเดินเข้าไปหาเขา “ตรงนี้มีรอยเปื้อนเยอะเลยค่ะ ต้องทำความสะอาดอย่างไรคะ” ครรชิตหันมามอง “อ๋อ ตรงนั้นน่ะเหรอครับ” เขาเดินเข้าไปดู “ถ้าเป็นรอยเปื้อนทั่วไป ก็ใช้น้ำยาขัดไม้ผสมน้ำนิดหน่อย ขัดเบาๆ ก็ออกแล้วครับ แต่ถ้าเป็นรอยฝังแน่น อาจจะต้องใช้วิธีขัดด้วยกระดาษทรายเบอร์ละเอียดหน่อย” “แล้วต้องทำตอนไหนคะ” รินดาถาม “ควรจะทำหลังจากที่งานซ่อมแซมส่วนหลักๆ เสร็จแล้วครับ เพื่อไม่ให้มีฝุ่นหรือคราบเปื้อนใหม่ๆ มาติด” ครรชิตอธิบาย “ขอบคุณค่ะ” รินดาจดบันทึกไว้ในสมุด ขณะที่รินดากำลังจดบันทึกอยู่นั้น เธอก็ได้ยินเสียงหัวเราะและเสียงพูดคุยดังมาจากอีกฝั่งของเรือน เป็นเสียงของลูกน้องครรชิต “ไอ้เปี๊ยก แกนี่มันจริงๆ เลยนะ ทำงานไม่เคยเสร็จสักที” เสียงหนึ่งดังขึ้น “โธ่พี่ก็ ผมก็ทำเต็มที่แล้วนะ” เสียงเปี๊ยกตอบ “เต็มที่จนนายจะหลับแล้วมั้ง” เสียงหัวเราะดังขึ้นอีกครั้ง รินดาหันไปมอง แต่ก็เห็นเพียงกลุ่มช่างไม้กำลังทำงานของตนเองอยู่ “พวกเขาดูสนิทสนมกันดีนะคะ” รินดาพูดขึ้น “เป็นลูกน้องเก่าของผมครับ” ครรชิตตอบ “ทำงานด้วยกันมานาน เขาเลยหยอกล้อกันเป็นธรรมดา” “แล้วคุณครรชิตล่ะคะ ไม่เคยร่วมวงด้วยเหรอคะ” รินดาถาม ครรชิตส่ายหน้า “ผมไม่ค่อยถนัดเรื่องพวกนั้นครับ” เขาตอบ “ผมชอบทำงานมากกว่า” รินดารู้สึกได้ถึงความห่างเหินระหว่างตัวเขากับผู้อื่นอีกครั้ง แต่เธอก็ไม่ได้ซักถามอะไรต่อ วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว การบูรณะเรือนขวัญระพีดำเนินไปอย่างต่อเนื่อง รินดาได้เรียนรู้สิ่งใหม่ๆ มากมายเกี่ยวกับบ้านโบราณ และเธอได้เห็นความทุ่มเทของครรชิตและทีมงานอย่างใกล้ชิด เธอได้เห็นความอดทนของครรชิตในการอธิบายรายละเอียดต่างๆ แม้บางครั้งจะรู้สึกว่าเขาพูดน้อยเกินไป เธอก็สัมผัสได้ถึงความใส่ใจในทุกรายละเอียดที่เขาทำ แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกได้ถึงกำแพงบางๆ ที่กั้นระหว่างเธอกับเขา ความแตกต่างทางฐานะและพื้นเพ อาจจะเป็นสิ่งที่ยากจะก้าวข้าม วันหนึ่ง ขณะที่ครรชิตกำลังปีนขึ้นไปบนหลังคาเพื่อตรวจสอบสภาพ รินดาก็เดินไปหาเขาที่เชิงบันได “คุณครรชิตคะ ดื่มน้ำก่อนไหมคะ” รินดาถือแก้วน้ำส้มคั้นสดที่เธอเตรียมมา ครรชิตหันลงมามอง “ขอบคุณครับคุณรินดา” เขารับแก้วน้ำมาดื่ม “ทำงานเหนื่อยไหมคะ” รินดาถาม “ก็เป็นปกติครับ” ครรชิตตอบ “งานช่างไม้ก็ต้องใช้แรง” “คุณครรชิตดูแข็งแรงมากเลยค่ะ” รินดาเอ่ยชม ครรชิตยิ้มเล็กน้อย “ผมทำอาชีพนี้มานาน ก็ต้องดูแลตัวเองหน่อย” “แล้ว... คุณครรชิตมีครอบครัวหรือยังคะ” รินดาถามอย่างไม่รู้ตัว ครรชิตชะงักไปเล็กน้อย แววตาของเขาดูเศร้าลงอย่างเห็นได้ชัด “ผม... ภรรยาผมเสียไปแล้วครับ” เขาตอบเสียงแผ่วเบา รินดารู้สึกผิดทันทีที่ถามคำถามนั้น “ขอโทษนะคะ ดิฉันไม่ได้ตั้งใจจะถามเรื่องส่วนตัวของคุณ” “ไม่เป็นไรครับ” ครรชิตพูด “ผมชินแล้ว” บรรยากาศรอบตัวดูเงียบสงัดไปชั่วขณะ รินดารู้สึกถึงความเศร้าที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวเขา “คุณครรชิตคะ” รินดาตัดสินใจพูด “ดิฉัน... ดิฉันเห็นความตั้งใจของคุณค่ะ” ครรชิตมองรินดาด้วยความสงสัย “รินดา...หมายถึง” รินดาลังเลเล็กน้อย “คุณรักบ้านหลังนี้มากใช่ไหมคะ” ครรชิตมองออกไปยังเรือนไม้โบราณที่กำลังได้รับการบูรณะ “ผมผูกพันกับที่นี่ครับ” เขาตอบ “เหมือนเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตผม” “รินดาก็เหมือนกันค่ะ” รินดาพูด “รินดาอยากจะรักษาบ้านหลังนี้ไว้ให้ดีที่สุด” ครรชิตมองรินดาด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป ราวกับจะมองทะลุเข้าไปในจิตใจของเธอ “ผมเชื่อครับ” ครรชิตตอบ “ผมจะช่วยคุณรินดาให้เต็มที่ที่สุด” รินดารู้สึกโล่งใจ เธอยิ้มให้กับเขา “ขอบคุณค่ะคุณครรชิต” การบูรณะเรือนขวัญระพียังคงดำเนินต่อไปภายใต้การนำของครรชิต และรินดาที่กำลังเรียนรู้ที่จะเป็นส่วนหนึ่งในการดูแลสมบัติของครอบครัว ความท้าทายยังคงมีอยู่ แต่ความผูกพันที่เริ่มก่อตัวขึ้นระหว่างเธอกับครรชิต ก็เป็นสัญญาณที่ดีว่า บางที ความรักอาจจะงอกงามขึ้นได้ แม้จะอยู่ใต้เงาของเรือนไทยโบราณหลังนี้ก็ตาม