เช้าวันรุ่งขึ้น บรรยากาศในครัวหอมกรุ่นเต็มไปด้วยความคึกคักตามปกติ แต่สำหรับมะลิ วันนี้มีความหมายที่แตกต่างออกไป เธอตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความหวังและความสงสัย เธอไม่ลืมเรื่องสร้อยคอที่เธอได้รับเมื่อคืนนี้ มันยังคงวนเวียนอยู่ในความคิดของเธอ ขณะที่เธอกำลังง่วนอยู่กับการเตรียมวัตถุดิบสำหรับการปรุงอาหารตามปกติ คุณสมศักดิ์ก็เดินเข้ามาในครัว เขามองมะลิด้วยรอยยิ้มที่อ่อนโยนกว่าเดิม "เป็นยังไงบ้างมะลิ เมื่อคืนนอนหลับสบายไหม" มะลิเงยหน้าขึ้นมองเขา "สบายดีค่ะคุณสมศักดิ์" เธอตอบ "แต่เมื่อคืน... มีเรื่องแปลกๆ เกิดขึ้นค่ะ" คุณสมศักดิ์เลิกคิ้ว "แปลกๆ อย่างไร" "เมื่อคืน... ดิฉันได้รับสร้อยคอของดิฉันคืนค่ะ" มะลิเล่า "เส้นที่ดิฉันทำหายไปเมื่อหลายปีก่อน" คุณสมศักดิ์ฟังอย่างตั้งใจ "แล้วใครเป็นคนเอามาให้เธอ" "ไม่ทราบค่ะ เขาไม่ยอมบอก" มะลิตอบ "แต่... ดิฉันสังเกตเห็นว่าคุณสมศักดิ์ดูเหมือนจะรู้เรื่องอะไรบางอย่างนะคะ" คุณสมศักดิ์ยิ้มบางๆ "ฉันอาจจะพอเดาได้นะ" เขาเดินไปที่โต๊ะทำงานของเขา "มะลิ... เคยคิดไหมว่า ทำไมฉันถึงให้โอกาสเธอเข้ามาทำงานที่นี่" มะลิส่ายหน้า "ไม่เคยค่ะ แต่ดิฉันก็รู้สึกขอบคุณคุณสมศักดิ์มากนะคะ" "ฉันเห็นบางอย่างในตัวเธอ... ความมุ่งมั่น ความซื่อสัตย์ และที่สำคัญที่สุด... ความดี" คุณสมศักดิ์พูด "ฉันรู้ว่าเธอมาจากครอบครัวที่อาจจะไม่ได้สมบูรณ์พร้อม แต่เธอก็ไม่เคยยอมแพ้" เขาหยิบรูปถ่ายเก่ารูปหนึ่งขึ้นมาให้มะลิดู มันเป็นรูปของหญิงสาวคนหนึ่งที่กำลังยิ้มอย่างมีความสุข หญิงสาวคนนั้นดูคุ้นเคยอย่างประหลาด "นี่คือแม่ของฉัน" คุณสมศักดิ์กล่าว "แม่ของฉัน... เสียชีวิตไปตั้งแต่ฉันยังเด็ก" มะลิมองรูปนั้นอย่างตั้งใจ ใบหน้าของหญิงสาวในรูปดูคล้ายคลึงกับเธอในบางมุม "สวยจังค่ะ" เธอพึมพำ "แม่ของฉัน... เป็นคนที่รักการทำอาหารมาก" คุณสมศักดิ์เล่าต่อ "เธอมีความฝันที่อยากจะเปิดร้านอาหารของตัวเอง แต่... โชคชะตาก็เล่นตลกกับเธอเช่นกัน" เขาเว้นจังหวะ ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่หนักอึ้ง "แม่ของฉัน... ป่วยเป็นโรคร้าย และเสียชีวิตไปก่อนที่จะได้ทำตามความฝัน" มะลิมองคุณสมศักดิ์ด้วยความเห็นใจ เธอเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมเขาถึงมีท่าทีที่อ่อนโยนต่อเธอเป็นพิเศษ "ฉันเสียใจด้วยนะคะคุณสมศักดิ์" "ไม่เป็นไร" คุณสมศักดิ์กล่าว "แต่... ก่อนที่แม่ของฉันจะเสียชีวิตไป เธอได้ฝากอะไรบางอย่างไว้ให้ฉัน" เขาเดินไปหยิบกล่องไม้เล็กๆ ใบหนึ่งออกมาจากลิ้นชัก "นี่คือ... สมบัติชิ้นสุดท้ายของแม่ฉัน" มะลิมองกล่องไม้ด้วยความสนใจ คุณสมศักดิ์ค่อยๆ เปิดกล่องออก ข้างในเป็นสร้อยคอรูปดอกมะลิ ที่ดูเหมือนกับสร้อยคอที่เธอได้รับเมื่อคืนนี้ "นี่คือสร้อยคอที่แม่ของฉันรักมากที่สุด" คุณสมศักดิ์พูด "เธอเคยบอกฉันว่า... ถ้าวันไหนเธอได้เจอใครสักคนที่มีจิตใจดี มีความฝันที่ยิ่งใหญ่ และมีความมุ่งมั่นที่จะทำให้สำเร็จ... เธอจะมอบสร้อยคอเส้นนี้ให้กับคนคนนั้น" มะลิมองสร้อยคอในกล่องไม้ด้วยความตื่นตะลึง "หมายความว่า..." "ใช่แล้วมะลิ" คุณสมศักดิ์ยิ้ม "ฉันเชื่อว่า... เธอคือคนที่แม่ของฉันอยากจะมอบสร้อยคอเส้นนี้ให้" "แต่... ทำไมคะ" มะลิถามอย่างไม่เข้าใจ "ดิฉันเป็นแค่เด็กสาวธรรมดาคนหนึ่ง" "เธอไม่ธรรมดาเลยมะลิ" คุณสมศักดิ์กล่าว "ฉันเห็นความพยายามของเธอ เห็นความตั้งใจของเธอ เห็นประกายแห่งความฝันที่เหมือนกับแม่ของฉัน" เขาเว้นจังหวะ "ฉันอยากจะช่วยเธอ... ช่วยให้เธอได้ทำตามความฝันของเธอ" มะลิมองคุณสมศักดิ์ด้วยความรู้สึกที่หลากหลายปะปนกัน ทั้งความซาบซึ้ง ความประหลาดใจ และความรู้สึกผิดที่เคยมีต่อเขา "คุณสมศักดิ์คะ... ดิฉัน... ดิฉันไม่รู้จะพูดอย่างไรดี" "ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น" คุณสมศักดิ์กล่าว "แค่จงตั้งใจทำหน้าที่ของเธอต่อไป ทำให้ดีที่สุด และอย่าลืมความฝันของตัวเอง" เขาหยิบสร้อยคอเส้นนั้นออกมาจากกล่อง แล้วยื่นให้กับมะลิ "เก็บมันไว้นะมะลิ สร้อยคอเส้นนี้... จะเป็นเครื่องเตือนใจให้เธอรู้ว่า... เธอไม่ได้สู้เพียงลำพัง" มะลิรับสร้อยคอมาด้วยมือที่สั่นเทา เธอสวมมันไว้ที่คอ รู้สึกได้ถึงความเย็นของโลหะที่สัมผัสกับผิวหนัง มันเป็นความรู้สึกที่พิเศษอย่างบอกไม่ถูก "ขอบคุณค่ะคุณสมศักดิ์" เธอพูดเสียงสั่นเครือ "ขอบคุณจริงๆ ค่ะ" คุณสมศักดิ์ยิ้มให้เธอ "ไม่เป็นไร... ยินดีเสมอ" ตั้งแต่บัดนั้นเป็นต้นมา ความสัมพันธ์ระหว่างมะลิกับคุณสมศักดิ์ก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ความรู้สึกที่เคยเป็นเพียงเจ้านายกับลูกจ้าง ก็เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความผูกพันที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้น มะลิเริ่มมองคุณสมศักดิ์ในมุมที่แตกต่างออกไป เขาไม่ใช่แค่หัวหน้าพ่อครัวที่ลึกลับและเคร่งขรึมอีกต่อไป แต่เป็นผู้ชายที่อบอุ่น ใจดี และเข้าใจในตัวเธออย่างแท้จริง