“แม่ครับ แม่เป็นอะไรไปครับ” เสียงของคุณชายชานนท์สั่นเครือ มือหยาบกร้านแต่แฝงไปด้วยความอ่อนโยนประคองใบหน้าซีดเซียวของคุณหญิงบุปผาที่ตอนนี้ดวงตาเลื่อนลอยมองไปที่อากาศว่างเปล่า คุณหญิงบุปผาพยายามจะเอื้อมมือมาสัมผัสใบหน้าของบุตรชาย แต่ปลายนิ้วกลับสั่นเทาและไม่สามารถโฟกัสได้ “พ่อ… พ่ออยู่ที่ไหนจ๊ะ พ่อบอกว่าจะกลับมาพรุ่งนี้ไม่ใช่หรือ” เสียงแหบพร่าของคุณหญิงบุปผาเอ่ยถาม ราวกับว่าภาพเบื้องหน้าของเธอคืออดีตที่ยังคงวนเวียนอยู่ในความทรงจำ “แม่ครับ ผมอยู่นี่ครับ ชานนท์เอง แม่จำผมไม่ได้หรือครับ” คุณชายชานนท์พยายามยิ้ม แต่รอยยิ้มนั้นกลับดูเศร้าสร้อย พยาบาลสาวรีบเข้ามาประคองคุณหญิงบุปผาให้กลับมานั่งบนเตียง เธอช่วยจัดหมอนรองหลังให้คุณหญิง และค่อยๆ ป้อนน้ำให้ “คุณชายคะ คุณหญิงท่านกำลังสับสน อาจจะเห็นภาพหลอนนิดหน่อยค่ะ” “ภาพหลอนหรือครับ เขาจะมา… เขาจะมาหาฉัน” คุณหญิงบุปผาพึมพำ ดวงตาที่เคยฉายแววอ่อนโยน บัดนี้กลับฉายแววหวาดหวั่น เธอหันซ้ายหันขวาอย่างร้อนรน “อย่าเพิ่งไปนะ อย่าเพิ่งทิ้งฉันไปอีกคน” มะลิยืนนิ่งอยู่ที่มุมห้อง ใบหน้าซีดเผือด เธอไม่เคยเห็นคุณหญิงบุปผาในสภาพเช่นนี้มาก่อน ภาพที่คุณหญิงบุปผากำลังเพ้อถึง “พ่อ” นั้น ทำให้หัวใจของมะลิบีบรัดอย่างอธิบายไม่ได้ ภาพที่เห็นตรงหน้ามันช่างคล้ายคลึงกับความทรงจำเลือนรางของเธอเหลือเกิน ภาพที่เธอเคยเห็นแม่ของเธอเพ้อหาพ่อที่จากไปอย่างไม่มีวันกลับ “คุณหญิงบุปผามีอาการแบบนี้บ่อยไหมครับ” มะลิเอ่ยถามพยาบาลอย่างแผ่วเบา พยาบาลถอนหายใจเบาๆ “ก็มีบ้างค่ะ โดยเฉพาะเวลาที่ท่านเหนื่อยมากๆ หรือมีเรื่องให้กระทบกระเทือนจิตใจ แต่พักหลังๆ นี่บ่อยขึ้นค่ะ” “กระทบกระเทือนจิตใจ… หรือว่าจะเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวาน” คุณชายชานนท์พึมพำกับตัวเอง เขาหันมามองมะลิที่ยืนอยู่ พลางนึกถึงคำพูดของคุณหญิงบุปผาที่เคยพูดถึง “สร้อยคอของแม่” และ “น้องสาว” เมื่อวานนี้ คำพูดเหล่านั้นคงจะไปกระตุ้นความทรงจำบางอย่างของคุณหญิงบุปผาเข้าอย่างจัง “มะลิ” คุณชายชานนท์เรียกชื่อเธอเบาๆ “ผมอยากจะคุยกับคุณ” มะลิพยักหน้าเบาๆ เธอเดินตามคุณชายชานนท์ออกมาจากห้องของคุณหญิงบุปผา มายังระเบียงกว้างที่มองเห็นสวนดอกไม้ด้านล่าง ลมเย็นๆ พัดมาปะทะใบหน้า ให้ความรู้สึกสดชื่นขึ้นเล็กน้อย “เมื่อวานที่ผมถามคุณเรื่องสร้อยคอ… คุณจำอะไรได้บ้าง” คุณชายชานนท์เอ่ยถาม เสียงเรียบแต่แฝงความจริงจัง มะลิเงียบไปครู่หนึ่ง พยายามรวบรวมสมาธิ “ฉัน… ฉันจำได้แค่ลางๆ ค่ะ คุณชาย” เธอตอบ “มันนานมากแล้วจริงๆ ค่ะ ฉันจำได้ว่าแม่ของฉันชอบใส่สร้อยเส้นนั้นมาก แล้ววันหนึ่ง… วันนั้นแม่ก็ไม่สบายหนัก แล้วก็… แล้วก็จากไปค่ะ” น้ำเสียงของเธอเริ่มสั่นเครือ “แล้วคุณแน่ใจหรือว่าสร้อยเส้นนั้น ไม่เคยตกทอดถึงคุณ” คุณชายชานนท์ยังคงซักถามต่อ “แน่ใจค่ะ คุณชาย” มะลิตอบหนักแน่น “แม่เก็บมันไว้อย่างดีค่ะ ฉันไม่เคยเห็นสร้อยเส้นนั้นอีกเลยหลังจากวันนั้น” คุณชายชานนท์ยืนนิ่งไปครู่หนึ่ง เขาครุ่นคิดถึงคำพูดของคุณหญิงบุปผาที่ดูเหมือนจะมีความทรงจำที่ขัดแย้งกัน “คุณหญิงเคยพูดถึงน้องสาว… คุณมีน้องสาวใช่ไหม” คำถามนี้ทำเอามะลิสะดุ้งเล็กน้อย “ไม่มีค่ะ คุณชาย ฉันเป็นลูกคนเดียวค่ะ” “แต่คุณหญิงบุปผา… ท่านพูดถึงอีกคน” คุณชายชานนท์มองหน้ามะลิตรงๆ “ท่านบอกว่า ‘น้องสาวของฉัน… เธอก็อยากได้สร้อยเส้นนั้นเหมือนกัน’” มะลิหน้าซีดเผือด เธอพยายามจะนึกย้อนกลับไป แต่ภาพความทรงจำนั้นมันเลือนรางเหลือเกิน “ฉัน… ฉันไม่รู้จริงๆ ค่ะ คุณชาย” “หรือว่า… คุณหญิงบุปผาอาจจะจำผิดคน” คุณชายชานนท์พึมพำ “หรือว่า… สิ่งที่ท่านจำได้ มันคือเรื่องราวที่เกิดขึ้นจริงๆ แต่คุณกลับจำมันไม่ได้” “คุณชายกำลังจะบอกว่า… ฉันอาจจะมีพี่น้อง” มะลิถามเสียงสั่น “ผมไม่แน่ใจ” คุณชายชานนท์ยอมรับ “แต่สิ่งที่ผมรู้แน่ๆ คือ มีบางอย่างที่คุณหญิงบุปผากำลังพยายามจะสื่อสารออกมาผ่านความทรงจำที่สับสนของท่าน” ทันใดนั้นเอง เสียงพยาบาลก็ดังขึ้นจากในห้อง “คุณชายคะ! คุณหญิงท่านชักค่ะ!” คุณชายชานนท์รีบวิ่งเข้าไปในห้องทันที มะลิก็รีบตามเข้าไป ภาพที่คุณหญิงบุปผากำลังชักกระตุกอย่างรุนแรง ทำเอาเธอกล้มลงไปกองกับพื้น ร่างกายสั่นเทา ดวงตาเหลือกขึ้น “แม่ครับ แม่!” คุณชายชานนท์พยายามปลุกมารดาอย่างสิ้นหวัง พยาบาลหลายคนรีบเข้ามาประคองคุณหญิงบุปผา และทำการปฐมพยาบาลเบื้องต้นอย่างเร่งด่วน “รีบพาส่งโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้!” คุณชายชานนท์สั่งเสียงดัง “แต่… คุณชายคะ” พยาบาลคนหนึ่งลังเล “อาการท่านค่อนข้างหนักค่ะ การเคลื่อนย้ายอาจจะเป็นอันตราย” “ผมไม่สน! พาแม่ผมไปโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้!” คุณชายชานนท์ยืนกราน มะลิยืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยหัวใจที่เต้นระรัว เธอไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี เธอควรจะอยู่เคียงข้างคุณชายชานนท์ในเวลานี้ หรือว่าเธอควรจะกลับไปตั้งหลักที่ร้านอาหาร? แต่แล้วความคิดเรื่อง “น้องสาว” และ “สร้อยคอ” ก็ผุดขึ้นมาในหัวอีกครั้ง หรือว่าเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นกับคุณหญิงบุปผา จะเชื่อมโยงกับตัวเธออย่างที่เธอไม่เคยคาดคิดมาก่อน?